सनत्कुमार उवाच । (१।१)

कथं जघान राजानं क्षुपं पादेन सुव्रत । (१।२)

दधीचः समरे जित्वा देवदेवं जनार्दनम् ॥ (१।३)

वज्रास्थित्वं कथं लेभे महादेवान्महातपाः । (२।१)

वक्तुमर्हसि शैलादे जितो मृत्युस्त्वया यथा ॥ (२।२)

शैलादिरुवाच । (३।१)

ब्रह्मपुत्रो महातेजा राजा क्षुप इति स्मृतः । (३।२)

अभून्मित्रो दधीचस्य मुनीन्द्रस्य जनेश्वरः ॥ (३।३)

चिरात्तयोः प्रसंगाद्वै वादः क्षुपदधीचयोः । (४।१)

अभवत् क्षत्रियश्रेष्ठो विप्र एवेति विश्रुतः ॥ (४।२)

अष्टानां लोकपालानां वपुर्धारयते नृपः । (५।१)

तस्मादिन्द्रो ह्ययं वह्निर्यमश् च निरृतिस् तथा ॥ (५।२)

वरुणश्चैव वायुश् च सोमो धनद एव च । (६।१)

ईश्वरो ऽहं न संदेहो नावमन्तव्य एव च ॥ (६।२)

महती देवता या सा महतश्चापि सुव्रत । (७।१)

तस्मात्त्वया महाभाग च्यावनेय सदा ह्यहम् ॥ (७।२)

नावमन्तव्य एवेह पूजनीयश् च सर्वथा । (८।१)

श्रुत्वा तथा मतं तस्य क्षुपस्य मुनिसत्तमः ॥ (८।२)

दधीचश् च्यावनिश् चोग्रो गौरवादात्मनो द्विजः । (९।१)

अताडयत्क्षुपं मूर्ध्नि दधीचो वाममुष्टिना । (९।२)

चिछेद वज्रेण च तं दधीचं बलवान् क्षुपः ॥ (९।३)

ब्रह्मलोके पुरासौ हि ब्रह्मणः क्षुतसंभवः । (१०।१)

लब्धं वज्रं च कार्यार्थं वज्रिणा चोदितः प्रभुः ॥ (१०।२)

स्वेच्छयैव नरो भूत्वा नरपालो बभूव सः । (११।१)

तस्माद्राजा स विप्रेन्द्रमजयद्वै महाबलः ॥ (११।२)

यथा वज्रधरः श्रीमान्बलवांस्तमसान्वितः । (१२।१)

पपात भूमौ निहतो वज्रेण द्विजपुङ्गवः ॥ (१२।२)

सस्मार च तदा तत्र दुःखाद्वै भार्गवं मुनिम् । (१३।१)

शुक्रोऽपि संधयामास ताडितं कुलिशेन तम् ॥ (१३।२)

योगादेत्य दधीचस्य देहं देहभृतांवरः । (१४।१)

संधाय पूर्ववद्देहं दधीचस्याह भार्गवः ॥ (१४।२)

भो दधीच महाभाग देवदेवमुमापतिम् । (१५।१)

सम्पूज्य पूज्यं ब्रह्माद्यैर्देवदेवं निरञ्जनम् ॥ (१५।२)

अवध्यो भव विप्रर्षे प्रसादात्त्र्यम्बकस्य तु । (१६।१)

मृतसंजीवनं तस्माल्लब्धमेतन्मया द्विज ॥ (१६।२)

नास्ति मृत्युभयं शंभोर्भक्तानामिह सर्वतः । (१७।१)

मृतसंजीवनं चापि शैवमद्य वदामि ते ॥ (१७।२)

त्रियंबकं यजामहे त्रैलोक्यपितरं प्रभुम् । (१८।१)

त्रिमण्डलस्य पितरं त्रिगुणस्य महेश्वरम् ॥ (१८।२)

त्रितत्त्वस्य त्रिवह्नेश् च त्रिधाभूतस्य सर्वतः । (१९।१)

त्रिवेदस्य महादेवं सुगन्धिं पुष्टिवर्धनम् ॥ (१९।२)

सर्वभूतेषु सर्वत्र त्रिगुणे प्रकृतौ तथा । (२०।१)

इन्द्रियेषु तथान्येषु देवेषु च गणेषु च ॥ (२०।२)

पुष्पेषु गन्धवत्सूक्ष्मः सुगन्धिः परमेश्वरः । (२१।१)

पुष्टिश् च प्रकृतिर्यस्मात्पुरुषस्य द्विजोत्तम ॥ (२१।२)

महदादिविशेषान्तविकल्पस्यापि सुव्रत । (२२।१)

विष्णोः पितामहस्यापि मुनीनां च महामुने ॥ (२२।२)

इन्द्रस्यापि च देवानां तस्माद्वै पुष्टिवर्धनः । (२३।१)

तं देवममृतं रुद्रं कर्मणा तपसा तथा ॥ (२३।२)

स्वाध्यायेन च योगेन ध्यानेन च यजामहे । (२४।१)

सत्येनानेन मुक्षीयान् मृत्युपाशाद् भवः स्वयम् ॥ (२४।२)

बन्धमोक्षकरो यस्मादुर्वारुकमिव प्रभुः । (२५।१)

मृतसंजीवनो मन्त्रो मया लब्धस्तु शङ्करात् ॥ (२५।२)

जप्त्वा हुत्वाभिमन्त्र्यैवं जलं पीत्वा दिवानिशम् । (२६।१)

लिङ्गस्य संनिधौ ध्यात्वा नास्ति मृत्युभयं द्विज ॥ (२६।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तपसाराध्य शङ्करम् । (२७।१)

वज्रास्थित्वम् अवध्यत्वम् अदीनत्वं च लब्धवान् ॥ (२७।२)

एवमाराध्य देवेशं दधीचो मुनिसत्तमः । (२८।१)

प्राप्यावध्यत्वमन्यैश् च वज्रास्थित्वं प्रयत्नतः ॥ (२८।२)

अताडयच्च राजेन्द्रं पादमूलेन मूर्धनि । (२९।१)

क्षुपो दधीचं वज्रेण जघानोरसि च प्रभुः ॥ (२९।२)

नाभून्नाशाय तद्वज्रं दधीचस्य महात्मनः । (३०।१)

प्रभावात्परमेशस्य वज्रबद्धशरीरिणः ॥ (३०।२)

दृष्ट्वाप्यवध्यत्वमदीनतां च क्षुपो दधीचस्य तदा प्रभावम् । (३१।१)

आराधयामास हरिं मुकुन्दमिन्द्रानुजं प्रेक्ष्य तदांबुजाक्षम् ॥ (३१।२)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे क्षुपाबिधनृपपराभववर्णनं नाम पञ्चत्रिंशो ऽध्यायः ॥ (३२।१)