ऋषय ऊचुः । (१।१)

कथं देवो महादेवो विश्वसंहारकारकः । (१।२)

शरभाख्यं महाघोरं विकृतं रूपमास्थितः ॥ (१।३)

किं किं धैर्यं कृतं तेन ब्रूहि सर्वम् अशेषतः । (२।१)

सूत उवाच । (२।२)

एवमभ्यर्थितो देवैर्मतिं चक्रे कृपालयः ॥ (२।३)

यत्तेजस्तु नृसिंहाख्यं संहर्तुं परमेश्वरः । (३।१)

तदर्थं स्मृतवान् रुद्रो वीरभद्रं महाबलम् ॥ (३।२)

भैरव (देस्च्रिप्तिओन्)आत्मनो भैरवं रूपं महाप्रलयकारकम् । (४।१)

आजगाम पुरा सद्यो गणानामग्रतो हसन् ॥ (४।२)

साट्टहासैर् गणवरैर् उत्पतद्भिर् इतस्ततः । (५।१)

नृसिंहरूपैरत्युग्रैः कोटिभिः परिवारितः ॥ (५।२)

तावद्भिर् अभितो वीरैर्नृत्यद्भिश् च मुदान्वितैः । (६।१)

क्रीडद्भिश् च महाधीरैर्ब्रह्माद्यैः कन्दुकैरिव ॥ (६।२)

अदृष्टपूर्वैरन्यैश् च वेष्टितो वीरवन्दितः । (७।१)

कल्पान्तज्वलनज्वालो विलसल्लोचनत्रयः ॥ (७।२)

आत्तशस्त्रो जटाजूटे ज्वलद्बालेन्दुमण्डितः । (८।१)

बालेन्दुद्वितयाकारतीक्ष्णदंष्ट्राङ्कुरद्वयः ॥ (८।२)

आखण्डलधनुःखण्डसंनिभभ्रूलतायुतः । (९।१)

महाप्रचण्डहुङ्कारबधिरीकृतदिङ्मुखः ॥ (९।२)

नीलमेघाञ्जनाकारभीषणश्मश्रुरद्भुतः । (१०।१)

वादखण्डम् अखण्डाभ्यां भ्रामयंस्त्रिशिखं मुहुः ॥ (१०।२)

वीरभद्रोऽपि भगवान् वीरशक्तिविजृम्भितः । (११।१)

स्वयं विज्ञापयामास किमत्र स्मृतिकारणम् ॥ (११।२)

आज्ञापय जगत्स्वामिन् प्रसादः क्रियतां मयि । (१२।१)

शिव ओर्देर्स् थे देस्त्रुच्तिओन् ओड़् नृसिंहश्रीभगवानुवाच । (१२।२)

अकाले भयमुत्पन्नं देवानामपि भैरव ॥ (१२।३)

ज्वलितः स नृसिंहाग्निः शमयैनं दुरासदम् । (१३।१)

सान्त्वयन् बोधयादौ तं तेन किं नोपशाम्यति ॥ (१३।२)

ततो मत्परमं भावं भैरवं संप्रदर्शय । (१४।१)

सूक्ष्मं सूक्ष्मेण संहृत्य स्थूलं स्थूलेन तेजसा ॥ (१४।२)

वक्त्रमानय कृत्तिं च वीरभद्र ममाज्ञया । (१५।१)

इत्यादिष्टो गणाध्यक्षः प्रशान्तवपुरास्थितः ॥ (१५।२)

जगाम रंहसा तत्र यत्रास्ते नरकेसरी । (१६।१)

ततस्तं बोधयामास वीरभद्रो हरो हरिम् ॥ (१६।२)

उवाच वाक्यमीशानः पिता पुत्रमिवौरसम् । (१७।१)

दिस्चुस्सिओन् ओड़् नृसिंह अन्द् वीरभद्रश्रीवीरभद्र उवाच । (१७।२)

जगत्सुखाय भगवन्न् अवतीर्णोऽसि माधव ॥ (१७।३)

स्थित्यर्थेन च युक्तोऽसि परेण परमेष्ठिना । (१८।१)

जन्तुचक्रं भगवता रक्षितं मत्स्यरूपिणा ॥ (१८।२)

पुच्छेनैव समाबध्य भ्रमन्नेकार्णवे पुरा । (१९।१)

बिभर्षि कूर्मरूपेण वाराहेणोद्धृता मही ॥ (१९।२)

अनेन हरिरूपेण हिरण्यकशिपुर्हतः । (२०।१)

वामनेन बलिर्बद्धस्त्वया विक्रमता पुनः ॥ (२०।२)

त्वम् एव सर्वभूतानां प्रभावः प्रभुर् अव्ययः । (२१।१)

यदा यदा हि लोकस्य दुःखं किंचित् प्रजायते ॥ (२१।२)

तदा तदावतीर्णस्त्वं करिष्यसि निरामयम् । (२२।१)

नाधिकस्त्वत्समोऽप्यस्ति हरे शिवपरायण ॥ (२२।२)

त्वया धर्माश् च वेदाश् च शुभे मार्गे प्रतिष्ठिताः । (२३।१)

यदर्थम् अवतारोऽयं निहतः सोऽपि केशव ॥ (२३।२)

अत्यन्तघोरं भगवन्नरसिंह वपुस्तव । (२४।१)

उपसंहर विश्वात्मंस्त्वमेव मम संनिधौ ॥ (२४।२)

सूत उवाच । (२५।१)

इत्युक्तो वीरभद्रेण नृसिंहः शान्तया गिरा । (२५।२)

ततोऽधिकं महाघोरं कोपं प्रज्वालयद्धरिः ॥ (२५।३)

श्रीनृसिंह उवाच । (२६।१)

आगतोऽसि यतस्तत्र गच्छ त्वं मा हितं वद । (२६।२)

इदानीं संहरिष्यामि जगदेतच्चराचरम् ॥ (२६।३)

संहर्तुर् न हि संहारः स्वतो वा परतोऽपि वा । (२७।१)

शासितं मम सर्वत्र शास्ता कोऽपि न विद्यते ॥ (२७।२)

मत्प्रसादेन सकलं समर्यादं प्रवर्तते । (२८।१)

अहं हि सर्वशक्तीनां प्रवर्तकनिवर्तकः ॥ (२८।२)

यद् यद् विभूतिमत् सत्त्वं श्रीमदूर्जितमेव वा । (२९।१)

तत्तद्विद्धि गणाध्यक्ष मम तेजोविजृम्भितम् ॥ (२९।२)

देवतापरमार्थज्ञा ममैव परमं विदुः । (३०।१)

मदंशाः शक्तिसम्पन्ना ब्रह्मशक्रादयः सुराः ॥ (३०।२)

मन्नाभिपङ्कजाज्जातः पुरा ब्रह्मा चतुर्मुखः । (३१।१)

तल्ललाटसमुत्पन्नो भगवान्वृषभध्वजः ॥ (३१।२)

रजसाधिष्ठितः स्रष्टा रुद्रस्तामस उच्यते । (३२।१)

अहं नियन्ता सर्वस्य मत्परं नास्ति दैवतम् ॥ (३२।२)

विश्वाधिकः स्वतन्त्रश् च कर्ता हर्ताखिलेश्वरः । (३३।१)

इदं तु मत्परं तेजः कः पुनः श्रोतुमिच्छति ॥ (३३।२)

अतो मां शरणं प्राप्य गच्छ त्वं विगतज्वरः । (३४।१)

अवेहि परमं भावमिदं भूतमहेश्वरः ॥ (३४।२)

कालोऽस्म्यहं कालविनाशहेतुर्लोकान् समाहर्तुम् अहं प्रवृत्तः । (३५।१)

मृत्योर्मृत्युं विद्धि मां वीरभद्र जीवन्त्येते मत्प्रसादेन देवाः ॥ (३५।२)

सूत उवाच । (३६।१)

साहङ्कारमिदं श्रुत्वा हरेर् अमितविक्रमः । (३६।२)

विहस्योवाच सावज्ञं ततो विस्फुरिताधरः ॥ (३६।३)

श्रीवीरभद्र उवाच । (३७।१)

किं न जानासि विश्वेशं संहर्तारं पिनाकिनम् । (३७।२)

असद्वादो विवादश् च विनाशस्त्वयि केवलः ॥ (३७।३)

तवान्योन्यावताराणि कानि शेषाणि सांप्रतम् । (३८।१)

कृतानि येन केनापि कथाशेषो भविष्यति ॥ (३८।२)

दोषं त्वं पश्य एतत्त्वमवस्थामीदृशीं गतः । (३९।१)

तेन संहारदक्षेण क्षणात्संक्षयमेष्यसि ॥ (३९।२)

प्रकृतिस्त्वं पुमान् रुद्रस्त्वयि वीर्यं समाहितम् । (४०।१)

त्वन्नाभिपङ्कजाज्जातः पञ्चवक्त्रः पितामहः ॥ (४०।२)

सृष्ट्यर्थेन जगत्पूर्वं शङ्करं नीललोहितम् । (४१।१)

ललाटे चिन्तयामास तपस्युग्रे व्यवस्थितः ॥ (४१।२)

तल्ललाटादभूच्छंभोः सृष्ट्यर्थं तन्न दूषणम् । (४२।१)

अंशोऽहं देवदेवस्य महाभैरवरूपिणः ॥ (४२।२)

त्वत्संहारे नियुक्तोऽस्मि विनयेन बलेन च । (४३।१)

एवं रक्षो विदार्यैव त्वं शक्तिकलया युतः ॥ (४३।२)

अहङ्कारावलेपेन गर्जसि त्वमतन्द्रितः । (४४।१)

उपकारो ह्यसाधूनामपकाराय केवलम् ॥ (४४।२)

यदि सिंह महेशानं स्वपुनर्भूत मन्यसे । (४५।१)

न त्वं स्रष्टा न संहर्ता न स्वतन्त्रो हि कुत्रचित् ॥ (४५।२)

कुलालचक्रवच्छक्त्या प्रेरितोऽसि पिनाकिना । (४६।१)

अद्यापि तव निक्षिप्तं कपालं कूर्मरूपिणः ॥ (४६।२)

हरहारलतामध्ये मुग्ध कस्मान्न बुध्यसे । (४७।१)

विस्मृतं किं तदंशेन दंष्ट्रोत्पातनपीडितः ॥ (४७।२)

वाराहविग्रहस्ते ऽद्य साक्रोशं तारकारिणा । (४८।१)

दग्धोऽसि यस्य शूलाग्रे विष्वक्सेनच्छलाद्भवान् ॥ (४८।२)

दक्षयज्ञे शिरश्छिन्नं मया ते यज्ञरूपिणः । (४९।१)

अद्यापि तव पुत्रस्य ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः ॥ (४९।२)

छिन्नं तमेनाभिसंधं तदंशं तस्य तद्बलम् । (५०।१)

निर्जितस्त्वं दधीचेन संग्रामे समरुद्गणः ॥ (५०।२)

कण्डूयमाने शिरसि कथं तद्विस्मृतं त्वया । (५१।१)

चक्रं विक्रमतो यस्य चक्रपाणे तव प्रियम् ॥ (५१।२)

कुतः प्राप्तं कृतं केन त्वया तदपि विस्मृतम् । (५२।१)

ते मया सकला लोका गृहीतास्त्वं पयोनिधौ ॥ (५२।२)

निद्रापरवशः शेषे स कथं सात्त्विको भवान् । (५३।१)

त्वदादिस्तम्बपर्यन्तं रुद्रशक्तिविजृम्भितम् ॥ (५३।२)

शक्तिमानभितस्त्वं च ह्यनलस्त्वं च मोहितः । (५४।१)

तत्तेजसोऽपि माहात्म्यं युवां द्रष्टुं न हि क्षमौ ॥ (५४।२)

स्थूला ये हि प्रपश्यन्ति तद्विष्णोः परमं पदम् । (५५।१)

द्यावापृथिव्या इन्द्राग्नियमस्य वरुणस्य च ॥ (५५।२)

ध्वान्तोदरे शशाङ्कस्य जनित्वा परमेश्वरः । (५६।१)

कालोऽसि त्वं महाकालः कालकालो महेश्वरः ॥ (५६।२)

अतस्त्वमुग्रकलया मृत्योर्मृत्युर्भविष्यसि । (५७।१)

स्थिरधन्वा क्षयो वीरो वीरो विश्वाधिकः प्रभुः ॥ (५७।२)

उपहस्ता ज्वरं भीमो मृगपक्षिहिरण्मयः । (५८।१)

शास्ताशेषस्य जगतो न त्वं नैवचतुर्मुखः ॥ (५८।२)

इत्थं सर्वं समालोक्य संहरात्मानम् आत्मना । (५९।१)

नो चेदिदानीं क्रोधस्य महाभैरवरूपिणः ॥ (५९।२)

वज्राशनिरिव स्थाणोस्त्वेवं मृत्युः पतिष्यति । (६०।१)

सूत उवाच । (६०।२)

इत्युक्तो वीरभद्रेण नृसिंहः क्रोधविह्वलः ॥ (६०।३)

ननाद तनुवेगेन तं गृहीतुं प्रचक्रमे । (६१।१)

अत्रान्तरे महाघोरं विपक्षभयकारणम् ॥ (६१।२)

गगनव्यापि दुर्धर्षशैवतेजःसमुद्भवम् । (६२।१)

वीरभद्रस्य तद्रूपं तत्क्षणादेव दृश्यते ॥ (६२।२)

न तद्धिरण्मयं सौम्यं न सौरं नाग्निसंभवम् । (६३।१)

न तडिच्चन्द्रसदृशमनौपम्यं महेश्वरम् ॥ (६३।२)

तदा तेजांसि सर्वाणि तस्मिन् लीनानि शाङ्करे । (६४।१)

ततो व्यक्तो महातेजा व्यक्ते संभवतस्ततः ॥ (६४।२)

रुद्रसाधारणं चैव चिह्नितं विकृताकृति । (६५।१)

ततः संहाररूपेण सुव्यक्तः परमेश्वरः ॥ (६५।२)

पश्यतां सर्वदेवानां जयशब्दादिमङ्गलैः । (६६।१)

सहस्रबाहुर् जटिलश्चन्द्रार्धकृतशेखरः ॥ (६६।२)

स मृगार्धशरीरेण पक्षाभ्यां चञ्चुना द्विजाः । (६७।१)

अतितीक्ष्णमहादंष्ट्रो वज्रतुल्यनखायुधः ॥ (६७।२)

कण्ठे कालो महाबाहुश् चतुष्पाद् वह्निसंभवः । (६८।१)

युगान्तोद्यतजीमूतभीमगंभीरनिःस्वनः ॥ (६८।२)

समं कुपितवृत्ताग्निव्यावृत्तनयनत्रयः । (६९।१)

स्पष्टदंष्ट्रो ऽधरोष्ठश् च हुङ्कारेण युतो हरः ॥ (६९।२)

शिव ओवेर्चोमेस् विष्णुहरिस्तद्दर्शनादेव विनष्टबलविक्रमः । (७०।१)

बिभ्रद् और्म्यं सहस्रांशोरधः खद्योतविभ्रमम् ॥ (७०।२)

अथ विभ्रम्य पक्षाभ्यां नाभिपादे ऽभ्युदारयन् । (७१।१)

पादावाबध्य पुच्छेन बाहुभ्यां बाहुमण्डलम् ॥ (७१।२)

भिन्दन्नुरसि बाहुभ्यां निजग्राह हरो हरिम् । (७२।१)

ततो जगाम गगनं देवैः सह महर्षिभिः ॥ (७२।२)

सहसैव भयाद्विष्णुं विहगश् च यथोरगम् । (७३।१)

उत्क्षिप्योत्क्षिप्य संगृह्य निपात्य च निपात्य च ॥ (७३।२)

उड्डीयोड्डीय भगवान् पक्षाघातविमोहितम् । (७४।१)

हरिं हरन्तं वृषभं विश्वेशानं तमीश्वरम् ॥ (७४।२)

अनुयान्ति सुराः सर्वे नमोवाक्येन तुष्टुवुः । (७५।१)

नीयमानः परवशो दीनवक्त्रः कृताञ्जलिः ॥ (७५।२)

तुष्टाव परमेशानं हरिस्तं ललिताक्षरैः । (७६।१)

विष्णु प्रैसेस् शिवश्रीनृसिंह उवाच । (७६।२)

नमो रुद्राय शर्वाय महाग्रासाय विष्णवे ॥ (७६।३)

नम उग्राय भीमाय नमः क्रोधाय मन्यवे । (७७।१)

नमो भवाय शर्वाय शङ्कराय शिवाय ते ॥ (७७।२)

कालकालाय कालाय महाकालाय मृत्यवे । (७८।१)

वीराय वीरभद्राय क्षयद्वीराय शूलिने ॥ (७८।२)

महादेवाय महते पशूनां पतये नमः । (७९।१)

एकाय नीलकण्ठाय श्रीकण्ठाय पिनाकिने ॥ (७९।२)

नमो ऽनन्ताय सूक्ष्माय नमस्ते मृत्युमन्यवे । (८०।१)

पराय परमेशाय परात्परतराय ते ॥ (८०।२)

परात्पराय विश्वाय नमस्ते विश्वमूर्त्तये । (८१।१)

नमो विष्णुकलत्राय विष्णुक्षेत्राय भानवे ॥ (८१।२)

कैवर्ताय किराताय महाव्याधाय शाश्वते । (८२।१)

भैरवाय शरण्याय महाभैरवरूपिणे ॥ (८२।२)

नमो नृसिंहसंहर्त्रे कामकालपुरारये । (८३।१)

महापाशौघसंहर्त्रे विष्णुमायान्तकारिणे ॥ (८३।२)

त्र्यंबकाय त्र्यक्षराय शिपिविष्टाय मीढुषे । (८४।१)

मृत्युञ्जयाय शर्वाय सर्वज्ञाय मखारये ॥ (८४।२)

मखेशाय वरेण्याय नमस्ते वह्निरूपिणे । (८५।१)

महाघ्राणाय जिह्वाय प्राणापानप्रवर्तिने ॥ (८५।२)

त्रिगुणाय त्रिशूलाय गुणातीताय योगिने । (८६।१)

संसाराय प्रवाहाय महायन्त्रप्रवर्तिने ॥ (८६।२)

नमश्चन्द्राग्निसूर्याय मुक्तिवैचित्र्यहेतवे । (८७।१)

वरदायावताराय सर्वकारणहेतवे ॥ (८७।२)

कपालिने करालाय पतये पुण्यकीर्त्तये । (८८।१)

अमोघायाग्निनेत्राय लकुलीशाय शंभवे ॥ (८८।२)

भिषक्तमाय मुण्डाय दण्डिने योगरूपिणे । (८९।१)

मेघवाहाय देवाय पार्वतीपतये नमः ॥ (८९।२)

अव्यक्ताय विशोकाय स्थिराय स्थिरधन्विने । (९०।१)

स्थाणवे कृत्तिवासाय नमः पञ्चार्थहेतवे ॥ (९०।२)

वरदायैकपादाय नमश्चन्द्रार्धमौलिने । (९१।१)

नमस्ते ऽध्वरराजाय वयसां पतये नमः ॥ (९१।२)

योगीश्वराय नित्याय सत्याय परमेष्ठिने । (९२।१)

सर्वात्मने नमस्तुभ्यं नमः सर्वेश्वराय ते ॥ (९२।२)

एकद्वित्रिचतुःपञ्चकृत्वस् ते ऽस्तु नमोनमः । (९३।१)

दशकृत्वस्तु साहस्रकृत्वस्ते च नमोनमः ॥ (९३।२)

नमो ऽपरिमितं कृत्वानन्तकृत्वो नमोनमः । (९४।१)

नमोनमो नमो भूयः पुनर्भूयो नमोनमः ॥ (९४।२)

सूत उवाच । (९५।१)

नाम्नामष्टशतेनैवं स्तुत्वामृतमयेन तु । (९५।२)

पुनस्तु प्रार्थयामास नृसिंहः शरभेश्वरम् ॥ (९५।३)

यदा यदा ममाज्ञानमत्यहङ्कारदूषितम् । (९६।१)

तदा तदापनेतव्यं त्वयैव परमेश्वर ॥ (९६।२)

एवं विज्ञापयन्प्रीतः शङ्करं नरकेसरी । (९७।१)

नन्वशक्तो भवान् विष्णो जीवितान्तं पराजितः ॥ (९७।२)

तद्वक्त्रशेषमात्रान्तं कृत्वा सर्वस्य विग्रहम् । (९८।१)

शुक्तिशित्यं तदा मङ्गं वीरभद्रः क्षणात्ततः ॥ (९८।२)

देवा ऊचुः । (९९।१)

अथ ब्रह्मादयः सर्वे वीरभद्र त्वया दृशा । (९९।२)

जीविताः स्मो वयं देवाः पर्जन्येनेव पादपाः ॥ (९९।३)

यस्य भीषा दहत्यग्निर् उदेति च रविः स्वयम् । (१००।१)

वातो वाति च सो ऽसि त्वं मृत्युर्धावति पञ्चमः ॥ (१००।२)

यदव्यक्तं परं व्योम कलातीतं सदाशिवम् । (१०१।१)

भगवंस्त्वामेव भवं वदन्ति ब्रह्मवादिनः ॥ (१०१।२)

के वयमेव धातुक्ये वेदने परमेश्वरः । (१०२।१)

न विद्धि परमं धाम रूपलावण्यवर्णने ॥ (१०२।२)

उपसर्गेषु सर्वेषु त्रायस्वास्मान् गणाधिप । (१०३।१)

एकादशात्मन् भगवान्वर्तते रूपवान् हरः ॥ (१०३।२)

ईदृशान् ते ऽवताराणि दृष्ट्वा शिव बहूंस्तमः । (१०४।१)

कदाचित् संदिहेन् नास्मांस् त्वच्चिन्तास्तमया तथा ॥ (१०४।२)

गुञ्जागिरिवरतटामितरूपाणि सर्वशः । (१०५।१)

अभ्यसंहर गम्यं ते न नीतव्यं परापरा ॥ (१०५।२)

द्वे तनू तव रुद्रस्य वेदज्ञा ब्राह्मणा विदुः । (१०६।१)

घोराप्यन्या शिवाप्यन्या ते प्रत्येकमनेकधा ॥ (१०६।२)

इहास्मान्पाहि भगवन् नित्याहतमहाबलः । (१०७।१)

भवता हि जगत्सर्वं व्याप्तं स्वेनैव तेजसा ॥ (१०७।२)

ब्रह्मविष्ण्विन्द्रचन्द्रादि वयं च प्रमुखाः सुराः । (१०८।१)

सुरासुराः सम्प्रसूतास् त्वत्तः सर्वे महेश्वर ॥ (१०८।२)

ब्रह्मा च इन्द्रो विष्णुश् च यमाद्या न सुरासुरान् । (१०९।१)

ततो निगृह्य च हरिं सिंह इत्य् उपचेतसम् ॥ (१०९।२)

यतो बिभर्षि सकलं विभज्य तनुमष्टधा । (११०।१)

अतो ऽस्मान् पाहि भगवन् सुरान् दानैर् अभीप्सितैः ॥ (११०।२)

उवाच तान् सुरान्देवो महर्षींश् च पुरातनान् । (१११।१)

यथा जले जलं क्षिप्तं क्षीरं क्षीरे घृतं घृते ॥ (१११।२)

एक एव तदा विष्णुः शिवलीनो न चान्यथा । (११२।१)

एष एव नृसिंहात्मा सदर्पश् च महाबलः ॥ (११२।२)

जगत्संहारकारेण प्रवृत्तो नरकेसरी । (११३।१)

याजनीयो नमस्तस्मै मद्भक्तिसिद्धिकाङ्क्षिभिः ॥ (११३।२)

एतावदुक्त्वा भगवान्वीरभद्रो महाबलः । (११४।१)

अपश्यन् सर्वभूतानां तत्रैवान्तरधीयत ॥ (११४।२)

नृसिंहकृत्तिवसनस्तदाप्रभृति शङ्करः । (११५।१)

वक्त्रं तन्मुण्डमालायां नायकत्वेन कल्पितम् ॥ (११५।२)

ततो देवा निरातङ्काः कीर्तयन्तः कथामिमाम् । (११६।१)

विस्मयोत्फुल्लनयना जग्मुः सर्वे यथागतम् ॥ (११६।२)

य इदं परमाख्यानं पुण्यं वेदैः समन्वितम् । (११७।१)

पठित्वा शृणुते चैव सर्वदुःखविनाशनम् ॥ (११७।२)

धन्यं यशस्यम् आयुष्यम् आरोग्यं पुष्टिवर्धनम् । (११८।१)

सर्वविघ्नप्रशमनं सर्वव्याधिविनाशनम् ॥ (११८।२)

अपमृत्युप्रशमनं महाशान्तिकरं शुभम् । (११९।१)

अरिचक्रप्रशमनं सर्वाधिप्रविनाशनम् ॥ (११९।२)

ततो दुःस्वप्नशमनं सर्वभूतनिवारणम् । (१२०।१)

विषग्रहक्षयकरं पुत्रपौत्रादिवर्धनम् ॥ (१२०।२)

योगसिद्धिप्रदं सम्यक् शिवज्ञानप्रकाशकम् । (१२१।१)

शेषलोकस्य सोपानं वाञ्छितार्थैकसाधनम् ॥ (१२१।२)

विष्णुमायानिरसनं देवतापरमार्थदम् । (१२२।१)

वाञ्छासिद्धिप्रदं चैव ऋद्धिप्रज्ञादिसाधनम् ॥ (१२२।२)

इदं तु शरभाकारं परं रूपं पिनाकिनः । (१२३।१)

प्रकाशितव्यं भक्तेषु चिरेषूद्यमितेषु च ॥ (१२३।२)

तैरेव पठितव्यं च श्रोतव्यं च शिवात्मभिः । (१२४।१)

शिवोत्सवेषु सर्वेषु चतुर्दश्यष्टमीषु च ॥ (१२४।२)

पठेत्प्रतिष्ठाकालेषु शिवसन्निधिकारणम् । (१२५।१)

चोरव्याघ्राहिसिंहान्तकृतो राजभयेषु च ॥ (१२५।२)

अत्रान्योत्पातभूकम्पदवाग्निपांसुवृष्टिषु । (१२६।१)

उल्कापाते महावाते विना वृष्ट्यातिवृष्टिषु ॥ (१२६।२)

अतस्तत्र पठेद्विद्वाञ्छिवभक्तो दृढव्रतः । (१२७।१)

यः पठेच्छृणुयाद्वापि स्तवं सर्वमनुत्तमम् ॥ (१२७।२)

स रुद्रत्वं समासाद्य रुद्रस्यानुचरो भवेत् ॥ (१२८।१)

इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे शरभप्रादुर्भावो नाम षण्णवतितमो ऽध्यायः ॥ (१२९।१)