अथातः क्षीणबलीयं वाजीकरणचिकित्सितं व्याख्यास्यामः ॥ (१।१)

यथोवाच भगवान् धन्वन्तरिः ॥ (२।१)

कल्यस्योदग्रवयसो वाजीकरणसेविनः । (३।१)

सर्वेष्वृतुष्वहरहर्व्यवायो न निवारितः ॥ (३।२)

स्थविराणां रिरंसूनां स्त्रीणां वाल्लभ्यमिच्छताम् । (४।१)

योषित्प्रसङ्गात् क्षीणानां क्लीबानामल्परेतसाम् ॥ (४।२)

विलासिनामर्थवतां रूपयौवनशालिनाम् । (५।१)

नृणां च बहुभार्याणां योगा वाजीकरा हिताः ॥ (५।२)

सेवमानो यदौचित्याद्वाजीवात्यर्थवेगवान् । (६।१)

नारीस्तर्पयते तेन वाजीकरणम् उच्यते ॥ (६।२)

भोजनानि विचित्राणि पानानि विविधानि च । (७।१)

वाचः श्रोत्रानुगामिन्यस्त्वचः स्पर्शसुखास्तथा ॥ (७।२)

यामिनी सेन्दुतिलका कामिनी नवयौवना । (८।१)

गीतं श्रोत्रमनोहारि ताम्बूलं मदिराः स्रजः ॥ (८।२)

गन्धा मनोज्ञा रूपाणि चित्राण्युपवनानि च । (९।१)

मनसश्चाप्रतीघातो वाजीकुर्वन्ति मानवम् । (९।२)

तैस्तैर् भावैर् अहृद्यैस्तु रिरंसोर् मनसि क्षते ॥ (९।३)

द्वेष्यस्त्रीसंप्रयोगाच्च क्लैब्यं तन्मानसं स्मृतम् । (१०।१)

कटुकाम्लोष्णलवणैर् अतिमात्रोपसेवितैः ॥ (१०।२)

सौम्यधातुक्षयो दृष्टः क्लैब्यं तदपरं स्मृतम् । (११।१)

अतिव्यवायशीलो यो न च वाजीक्रियारतः ॥ (११।२)

ध्वजभङ्गमवाप्नोति तच्छुक्रक्षयहेतुकम् । (१२।१)

महता मेढ्ररोगेण मर्मच्छेदेन वा पुनः ॥ (१२।२)

क्लैब्यमेतच्चतुर्थं स्यान्नॄणां पुंस्त्वोपघातजम् । (१३।१)

जन्मप्रभृति यः क्लीबः क्लैब्यं तत् सहजं स्मृतम् ॥ (१३।२)

बलिनः क्षुब्धमनसो निरोधाद् ब्रह्मचर्यतः । (१४।१)

षष्ठं क्लैब्यं मतं तत्तु खरशुक्रनिमित्तजम् ॥ (१४।२)

असाध्यं सहजं क्लैब्यं मर्मच्छेदाच्च यद्भवेत् । (१५।१)

साध्यानामितरेषां तु कार्यो हेतुविपर्ययः ॥ (१५।२)

विधिर्वाजीकरो यस्तु तं प्रवक्ष्याम्यतः परम् । (१६।१)

तिलमाषविदारीणां शालीनां चूर्णम् एव वा ॥ (१६।२)

पौण्ड्रकेक्षुरसैर् आर्द्रं मर्दितं सैन्धवान्वितम् । (१७।१)

वराहमेदसा युक्तां घृतेनोत्कारिकां पचेत् ॥ (१७।२)

तां भक्षयित्वा पुरुषो गच्छेत्तु प्रमदाशतम् । (१८।१)

बस्ताण्डसिद्धे पयसि भावितानसकृत्तिलान् ॥ (१८।२)

शिशुमारवसापक्वाः शष्कुल्यस् तिस्तैलैः कृताः । (१९।१)

यः खादेत् स पुमान् गच्छेत् स्त्रीणां शतमपूर्ववत् ॥ (१९।२)

पिप्पलीलवणोपेते बस्ताण्डे क्षीरसर्पिषि । (२०।१)

साधिते भक्षयेद्यस्तु स गच्छेत् प्रमदाशतम् ॥ (२०।२)

पिप्पलीमाषशालीनां यवगोधूमयोस्तथा । (२१।१)

चूर्णभागैः समैस्तैस्तु घृते पूपलिकां पचेत् ॥ (२१।२)

तां भक्षयित्वा पीत्वा तु शर्करामधुरं पयः । (२२।१)

नरश्चटकवद्गच्छेद्दशवारान्निरन्तरम् ॥ (२२।२)

विदार्याः सुकृतं चूर्णं स्वरसेनैव भावितम् । (२३।१)

सर्पिर्मधुयुतं लीढ्वा दश स्त्रीरधिगच्छति ॥ (२३।२)

एवमामलकं चूर्णं स्वरसेनैव भावितम् । (२४।१)

शर्करामधुसर्पिर्भिर् युक्तं लीढ्वा पयः पिबेत् ॥ (२४।२)

एतेनाशीतिवर्षो ऽपि युवेव परिहृष्यति । (२५।१)

पिप्पलीलवणोपेते बस्ताण्डे घृतसाधिते ॥ (२५।२)

शिशुमारस्य वा खादेत्ते तु वाजीकरे भृशम् । (२६।१)

कुलीरकूर्मनक्राणामण्डान्येवं तु भक्षयेत् ॥ (२६।२)

महिषर्षभबस्तानां पिबेच्छुक्राणि वा नरः । (२७।१)

अश्वत्थफलमूलत्वक्शुङ्गासिद्धं पयो नरः ॥ (२७।२)

पीत्वा सशर्कराक्षौद्रं कुलिङ्ग इव हृष्यति । (२८।१)

विदारिमूलकल्कं तु शृतेन पयसा नरः ॥ (२८।२)

उडुम्बरसमं पीत्वा वृद्धो ऽपि तरुणायते । (२९।१)

माषाणां पलमेकं तु संयुक्तं क्षौद्रसर्पिषा ॥ (२९।२)

अवलिह्य पयः पीत्वा तेन वाजी भवेन्नरः । (३०।१)

क्षीरपक्वांस्तु गोधूमानात्मगुप्ताफलैः सह ॥ (३०।२)

शीतान् घृतयुतान् खादेत्ततः पश्चात् पयः पिबेत् । (३१।१)

नक्रमूषिकमण्डूकचटकाण्डकृतं घृतम् ॥ (३१।२)

पादाभ्यङ्गेन कुरुते बलं भूमिं तु न स्पृशेत् । (३२।१)

यावत् स्पृशति नो भूमिं तावद्गच्छेन्निरन्तरम् ॥ (३२।२)

स्वयंगुप्तेक्षुरकयोः फलचूर्णं सशर्करम् । (३३।१)

धारोष्णेन नरः पीत्वा पयसा न क्षयं व्रजेत् ॥ (३३।२)

उच्चटाचूर्णं पेयमेवं बलार्थिना । (३४।१)

स्वयंगुप्ताफलैर् युक्तं माषसूपं पिबेन्नरः ॥ (३४।२)

गुप्ताफलं गोक्षुरकाच्च बीजं तथोच्चटां गोपयसा विपाच्य । (३५।१)

खजाहतं शर्करया च युक्तं पीत्वा नरो हृष्यति सर्वरात्रम् ॥ (३५।२)

माषान् विदारीम् अपि सोच्चटां च क्षीरे गवां क्षौद्रघृतोपपन्नाम् । (३६।१)

पीत्वा नरः शर्करया सुयुक्तां कुलिङ्गवद्धृष्यति सर्वरात्रम् ॥ (३६।२)

गृष्टीनां वृद्धवत्सानां माषपर्णभृतां गवाम् । (३७।१)

यत् क्षीरं तत् प्रशंसन्ति बलकामेषु जन्तुषु ॥ (३७।२)

क्षीरमांसगणाः सर्वे काकोल्यादिश्च पूजितः । (३८।१)

वाजीकरणहेतोर् हि तस्मात् तत्तु प्रयोजयेत् ॥ (३८।२)

एते वाजीकरा योगाः प्रीत्यपत्यबलप्रदाः । (३९।१)

सेव्या विशुद्धोपचितदेहैः कालाद्यपेक्षया ॥ (३९।२)