अथातो ऽनुवासनोत्तरबस्तिचिकित्सितं व्याख्यास्यामः ॥ (१।०)

यथोवाच भगवान् धन्वन्तरिः ॥ (२।०)

विरेचनात् सप्तरात्रे गते जातबलाय वै । (३।१)

कृतान्नायानुवास्याय सम्यग्देयो ऽनुवासनः ॥ (३।२)

यथावयो निरूहाणां या मात्राः परिकीर्तिताः । (४।१)

पादावकृष्टास्ताः कार्याः स्नेहबस्तिषु देहिनाम् ॥ (४।२)

उत्सृष्टानिलविण्मूत्रे नरे बस्तिं विधापयेत् । (५।१)

एतैर् हि विहतः स्नेहो नैवान्तः प्रतिपद्यते ॥ (५।२)

स्नेहवस्तिर्विधेयस्तु नाविशुद्धस्य देहिनः । (६।१)

स्नेहवीर्यं तथा दत्ते देहं चानुविसर्पति ॥ (६।२)

अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि तैलानीह यथाक्रमम् । (७।१)

पानान्वासननस्येषु यानि हन्युर्गदान् बहून् ॥ (७।२)

शटीपुष्करकृष्णाह्वामदनामरदारुभिः । (८।१)

शताह्वाकुष्ठयष्ट्याह्ववचाबिल्वहुताशनैः ॥ (८।२)

सुपिष्टैर् द्विगुणक्षीरं तैलं तोयचतुर्गुणम् । (९।१)

पक्त्वा बस्तौ विधातव्यं मूढवातानुलोमनम् ॥ (९।२)

अर्शांसि ग्रहणीदोषमानाहं विषमज्वरम् । (१०।१)

कट्यूरुपृष्ठकोष्ठस्थान् वातरोगांश्च नाशयेत् ॥ (१०।२)

वचापुष्करकुष्ठैलामदनामरसिन्धुजैः । (११।१)

काकोलीद्वययष्ट्याह्वमेदायुग्मनराधिपैः ॥ (११।२)

पाठाजीवकजीवन्तीभार्गीचन्दनकट्फलैः । (१२।१)

सरलागुरुबिल्वाम्बुवाजिगन्धाग्निवृद्धिभिः ॥ (१२।२)

विडङ्गारग्वधश्यामात्रिवृन्मागधिकर्द्धिभिः । (१३।१)

पिष्टैस्तैलं पचेत् क्षीरपञ्चमूलरसान्वितम् ॥ (१३।२)

गुल्मानाहाग्निषङ्गार्शोग्रहणीमूत्रसङ्गिनाम् । (१४।१)

अन्वासनविधौ युक्तं शस्यते ऽनिलरोगिणाम् ॥ (१४।२)

चित्रकातिविषापाठादन्तीबिल्ववचामिषैः । (१५।१)

सरलांशुमतीरास्नानीलिनीचतुरङ्गुलैः ॥ (१५।२)

चव्याजमोदकाकोलीमेदायुग्मसुरद्रुमैः । (१६।१)

जीवकर्षभवर्षाभूबस्तगन्धाशताह्वयैः ॥ (१६।२)

रेण्वश्वगन्धामञ्जिष्ठाशटीपुष्करतस्करैः । (१७।१)

सक्षीरं विपचेत्तैलं मारुतामयनाशनम् ॥ (१७।२)

गृध्रसीखञ्जकुब्जाढ्यमूत्रोदावर्तरोगिणाम् । (१८।१)

शस्यते ऽल्पबलाग्नीनां बस्तावाशु नियोजितम् ॥ (१८।२)

भूतिकैर् अण्डवर्षाभूरास्नावृषकरोहिषैः । (१९।१)

दशमूलसहाभार्गीषड्ग्रन्थामरदारुभिः ॥ (१९।२)

बलानागबलामूर्वावाजिगन्धामृताद्वयैः । (२०।१)

सहाचरवरीविश्वाकाकनासाविदारिभिः ॥ (२०।२)

यवमाषातसीकोलकुलत्थैः क्वथितैः शृतम् । (२१।१)

जीवनीयप्रतीवापं तैलं क्षीरचतुर्गुणम् ॥ (२१।२)

जङ्घोरुत्रिकपार्श्वांसबाहुमन्याशिरःस्थितान् । (२२।१)

हन्याद्वातविकारांस्तु बस्तियोगैर् निषेवितम् ॥ (२२।२)

जीवन्त्यतिबलामेदाकाकोलीद्वयजीवकैः । (२३।१)

ऋषभातिविषाकृष्णाकाकनासावचामरैः ॥ (२३।२)

रास्नामदनयष्ट्याह्वसरलाभीरुचन्दनैः । (२४।१)

स्वयंगुप्ताशटीशृङ्गीकलसीसारिवाद्वयैः ॥ (२४।२)

पिष्टैस्तैलघृतं पक्वं क्षीरेणाष्टगुणेन तु । (२५।१)

तच्चानुवासने देयं शुक्राग्निबलवर्धनम् ॥ (२५।२)

बृंहणं वातपित्तघ्नं गुल्मानाहहरं परम् । (२६।१)

नस्ये पाने च संयुक्तम् ऊर्ध्वजत्रुगदापहम् ॥ (२६।२)

मधुकोशीरकाश्मर्यकटुकोत्पलचन्दनैः । (२७।१)

श्यामापद्मकजीमूतशक्राह्वातिविषाम्बुभिः ॥ (२७।२)

तैलपादं पचेत् सर्पिः पयसाष्टगुणेन च । (२८।१)

न्यग्रोधादिगणक्वाथयुक्तं बस्तिषु योजितम् ॥ (२८।२)

दाहासृग्दरवीसर्पवातशोणितविद्रधीन् । (२९।१)

पित्तरक्तज्वराद्यांश्च हन्यात् पित्तकृतान् गदान् ॥ (२९।२)

मृणालोत्पलशालूकसारिवाद्वयकेशरैः । (३०।१)

चन्दनद्वयभूनिम्बपद्मबीजकसेरुकैः ॥ (३०।२)

पटोलकटुकारक्तागुन्द्रापर्पटवासकैः । (३१।१)

पिष्टैस्तैलघृतं पक्वं तृणमूलरसेन च ॥ (३१।२)

क्षीरद्विगुणसंयुक्तं बस्तिकर्मणि योजितम् । (३२।१)

नस्ये ऽभ्यञ्जनपाने वा हन्यात् पित्तगदान् बहून् ॥ (३२।२)

त्रिफलातिविषामूर्वात्रिवृच्चित्रकवासकैः । (३३।१)

निम्बारग्वधषड्ग्रन्थासप्तपर्णनिशाद्वयैः ॥ (३३।२)

गुडूचीन्द्रसुराकृष्णाकुष्ठसर्षपनागरैः । (३४।१)

तैलमेभिः समैः पक्वं सुरसादिरसाप्लुतम् ॥ (३४।२)

पानाभ्यञ्जनगण्डूषनस्यबस्तिषु योजितम् । (३५।१)

स्थूलतालस्यकण्ड्वादीन् जयेत्कफकृतान् गदान् ॥ (३५।२)

पाठाजमोदाशार्ङ्गेष्टापिप्पलीद्वयनागरैः । (३६।१)

सरलागुरुकालीयभार्गीचव्यामरद्रुमैः ॥ (३६।२)

मरिचैलाभयाकट्वीशटीग्रन्थिककट्फलैः । (३७।१)

तैलमेरण्डतैलं वा पक्वमेभिः समायुतम् ॥ (३७।२)

वल्लीकण्टकमूलाभ्यां क्वाथेन द्विगुणेन च । (३८।१)

हन्यादन्वासनैर् दत्तं सर्वान् कफकृतान् गदान् ॥ (३८।२)

विडङ्गोदीच्यसिन्धूत्थशटीपुष्करचित्रकैः । (३९।१)

कट्फलातिविषाभार्गीवचाकुष्ठसुराह्वयैः ॥ (३९।२)

मेदामदनयष्ट्याह्वश्यामानिचुलनागरैः । (४०।१)

शताह्वानीलिनीरास्नाकलसीवृषरेणुभिः ॥ (४०।२)

बिल्वाजमोदकृष्णाह्वादन्तीचव्यनराधिपैः । (४१।१)

तैलमेरण्डतैलं वा मुष्ककादिरसाप्लुतम् ॥ (४१।२)

प्लीहोदावर्तवातासृग्गुल्मानाहकफामयान् । (४२।१)

प्रमेहशर्करार्शांसि हन्यादाश्वनुवासनैः ॥ (४२।२)

अशुद्धम् अपि वातेन केवलेनातिपीडितम् । (४३।१)

अहोरात्रस्य कालेषु सर्वेष्वेवानुवासयेत् ॥ (४३।२)

रूक्षस्य बहुवातस्य द्वौ त्रीनप्यनुवासनान् । (४४।१)

दत्त्वा स्निग्धतनुं ज्ञात्वा ततः पश्चान्निरूहयेत् ॥ (४४।२)

अस्निग्धम् अपि वातेन केवलेनातिपीडितम् । (४५।१)

स्नेहप्रगाढैर् मतिमान्निरूहैः समुपाचरेत् ॥ (४५।२)

अथ सम्यङ्निरूढं तु वातादिष्वनुवासयेत् । (४६।१)

बिल्वयष्ट्याह्वमदनफलतैलैर् यथाक्रमम् ॥ (४६।२)

रात्रौ बस्तिं न दद्यात्तु दोषोत्क्लेशो हि रात्रिजः । (४७।१)

स्नेहवीर्ययुतः कुर्यादाध्मानं गौरवं ज्वरम् ॥ (४७।२)

अह्नि स्थानस्थिते दोषे वह्नौ चान्नरसान्विते । (४८।१)

स्फुटस्रोतोमुखे देहे स्नेहौजः परिसर्पति ॥ (४८।२)

पित्ते ऽधिके कफे क्षीणे रूक्षे वातरुगर्दिते । (४९।१)

नरे रात्रौ तु दातव्यं काले चोष्णे ऽनुवासनम् ॥ (४९।२)

उष्णे पित्ताधिके वापि दिवा दाहादयो गदाः । (५०।१)

सम्भवन्ति यतस्तस्मात् प्रदोषे योजयेद्भिषक् ॥ (५०।२)

शीते वसन्ते च दिवा ग्रीष्मप्रावृड्घनात्यये । (५१।१)

स्नेह्यो दिनान्ते पानोक्तान् दोषान् परिजिहीर्षता ॥ (५१।२)

अहोरात्रस्य कालेषु सर्वेष्वेवानिलाधिकम् । (५२।१)

तीव्रायां रुजि जीर्णान्नं भोजयित्वानुवासयेत् ॥ (५२।२)

न चाभुक्तवतः स्नेहः प्रणिधेयः कथंचन । (५३।१)

शुद्धत्वाच्छून्यकोष्ठस्य स्नेह ऊर्ध्वं समुत्पतेत् ॥ (५३।२)

सदानुवासयेच्चापि भोजयित्वार्द्रपाणिनम् । (५४।१)

ज्वरं विदग्धभुक्तस्य कुर्यात् स्नेहः प्रयोजितः ॥ (५४।२)

न चातिस्निग्धम् अशनं भोजयित्वानुवासयेत् । (५५।१)

मदं मूर्च्छां च जनयेद् द्विधा स्नेहः प्रयोजितः ॥ (५५।२)

रूक्षं भुक्तवतो ह्यन्नं बलं वर्णं च हापयेत् । (५६।१)

युक्तस्नेहमतो जन्तुं भोजयित्वानुवासयेत् ॥ (५६।२)

यूषक्षीररसैस्तस्माद् यथाव्याधि समीक्ष्य वा । (५७।१)

यथोचितात् पादहीनं भोजयित्वानुवासयेत् ॥ (५७।२)

अथानुवास्यं स्वभ्यक्तमुष्णाम्बुस्वेदितं शनैः । (५८।१)

भोजयित्वा यथाशास्त्रं कृतचङ्क्रमणं ततः ॥ (५८।२)

विसृज्य च शकृन्मूत्रं योजयेत् स्नेहबस्तिना । (५९।१)

प्रणिधानविधानं तु निरूहे सम्प्रवक्ष्यते ॥ (५९।२)

ततः प्रणिहितस्नेह उत्तानो वाक्शतं भवेत् । (६०।१)

प्रसारितैः सर्वगात्रैस्तथा वीर्यं विसर्पति ॥ (६०।२)

ताडयेत्तलयोर् एनं त्रींस्त्रीन् वाराञ्छनैः शनैः । (६१।१)

स्फिचोश्चैनं ततः शय्यां त्रीन् वारानुत्क्षिपेत्ततः ॥ (६१।२)

एवं प्रणिहिते बस्तौ मन्दायासो ऽथ मन्दवाक् । (६२।१)

स्वास्तीर्णे शयने काममासीताचारिके रतः ॥ (६२।२)

स तु सैन्धवचूर्णेन शताह्वेन च योजितः । (६३।१)

देयः सुखोष्णश्च तथा निरेति सहसा सुखम् ॥ (६३।२)

यस्यानुवासनो दत्तः सकृदन्वक्षमाव्रजेत् । (६४।१)

अत्यौष्ण्यादतितैक्ष्ण्याद्वा वायुना वा प्रपीडितः ॥ (६४।२)

सवातो ऽधिकमात्रो वा गुरुत्वाद्वा सभेषजः । (६५।१)

तस्यान्यो ऽल्पतरो देयो न हि स्निह्यत्यतिष्ठति ॥ (६५।२)

विष्टब्धानिलविण्मूत्रः स्नेहहीने ऽनुवासने । (६६।१)

दाहक्लमप्रवाहार्तिकरश्चात्यनुवासनः ॥ (६६।२)

सानिलः सपुरीषश्च स्नेहः प्रत्येति यस्य तु । (६७।१)

ओषचोषौ विना शीघ्रं स सम्यगनुवासितः ॥ (६७।२)

जीर्णान्नमथ सायाह्ने स्नेहे प्रत्यागते पुनः । (६८।१)

लघ्वन्नं भोजयेत् कामं दीप्ताग्निस्तु नरो यदि ॥ (६८।२)

प्रातरुष्णोदकं देयं धान्यनागरसाधितम् । (६९।१)

तेनास्य दीप्यते वह्निर्भक्ताकाङ्क्षा च जायते ॥ (६९।२)

स्नेहबस्तिक्रमेष्वेवं विधिमाहुर्मनीषिणः । (७०।१)

अनेन विधिना षड् वा सप्त वाष्टौ नवैव वा ॥ (७०।२)

विधेया बस्तयस्तेषामन्तरा तु निरूहणम् । (७१।१)

दत्तस्तु प्रथमो बस्तिः स्नेहयेद्बस्तिवङ्क्षणौ ॥ (७१।२)

सम्यग्दत्तो द्वितीयस्तु मूर्धस्थमनिलं जयेत् । (७२।१)

जनयेद्बलवर्णौ च तृतीयस्तु प्रयोजितः ॥ (७२।२)

रसं चतुर्थो रक्तं तु पञ्चमः स्नेहयेत्तथा । (७३।१)

षष्ठस्तु स्नेहयेन्मांसं मेदः सप्तम एव च ॥ (७३।२)

अष्टमो नवमश्चास्थि मज्जानं च यथाक्रमम् । (७४।१)

एवं शुक्रगतान् दोषान् द्विगुणः साधु साधयेत् ॥ (७४।२)

अष्टादशाष्टादशकान् बस्तीनां यो निषेवते । (७५।१)

यथोक्तेन विधानेन परिहारक्रमेण च ॥ (७५।२)

स कुञ्जरबलो ऽश्वस्य जवैस्तुल्यो ऽमरप्रभः । (७६।१)

वीतपाप्मा श्रुतधरः सहस्रायुर्नरो भवेत् ॥ (७६।२)

स्नेहबस्तिं निरूहं वा नैकमेवातिशीलयेत् । (७७।१)

स्नेहादग्निवधोत्क्लेशौ निरूहात् पवनाद्भयम् ॥ (७७।२)

तस्मान्निरूढो ऽनुवास्यो निरूह्यश्चानुवासितः । (७८।१)

नैवं पित्तकफोत्क्लेशौ स्यातां न पवनाद्भयम् ॥ (७८।२)

रूक्षाय बहुवाताय स्नेहवस्तिं दिने दिने । (७९।१)

दद्याद्वैद्यस्ततो ऽन्येषाम् अग्न्याबाधभयात् त्र्यहात् ॥ (७९।२)

स्नेहो ऽल्पमात्रो रूक्षाणां दीर्घकालमनत्ययः । (८०।१)

तथा निरूहः स्निग्धानामल्पमात्रः प्रशस्यते ॥ (८०।२)

अत ऊर्ध्वं प्रवक्ष्यामि व्यापदः स्नेहबस्तिजाः । (८१।१)

बलवन्तो यदा दोषाः कोष्ठे स्युरनिलादयः ॥ (८१।२)

अल्पवीर्यं तदा स्नेहमभिभूय पृथग्विधान् । (८२।१)

कुर्वन्त्युपद्रवान् स्नेहः स चापि न निवर्तते ॥ (८२।२)

तत्र वाताभिभूते तु स्नेहे मुखकषायता । (८३।१)

जृम्भा वातरुजस्तास्ता वेपथुर्विषमज्वरः ॥ (८३।२)

पित्ताभिभूते स्नेहे तु मुखस्य कटुता भवेत् । (८४।१)

दाहस्तृष्णा ज्वरः स्वेदो नेत्रमूत्राङ्गपीतता ॥ (८४।२)

श्लेष्माभिभूते स्नेहे तु प्रसेको मधुरास्यता । (८५।१)

गौरवं छर्दिरुच्छ्वासः कृच्छ्राच्छीतज्वरो ऽरुचिः ॥ (८५।२)

तत्र दोषाभिभूते तु स्नेहे बस्तिं निधापयेत् । (८६।१)

यथास्वं दोषशमनान्युपयोज्यानि यानि च ॥ (८६।२)

अत्याशिते ऽन्नाभिभवात् स्नेहो नैति यदा तदा । (८७।१)

गुरुरामाशयः शूलं वायोश्चाप्रतिसंचरः ॥ (८७।२)

हृत्पीडा मुखवैरस्यं श्वासो मूर्च्छा भ्रमो ऽरुचिः । (८८।१)

तत्रापतर्पणस्यान्ते दीपनो विधिरिष्यते ॥ (८८।२)

अशुद्धस्य मलोन्मिश्रः स्नेहो नैति यदा पुनः । (८९।१)

तदाङ्गसदनाध्माने श्वासः शूलं च जायते ॥ (८९।२)

पक्वाशयगुरुत्वं च तत्र दद्यान्निरूहणम् । (९०।१)

तीक्ष्णं तीक्ष्णौषधैर् एव सिद्धं चाप्यनुवासनम् ॥ (९०।२)

शुद्धस्य दूरानुसृते स्नेहे स्नेहस्य दर्शनम् । (९१।१)

गात्रेषु सर्वेन्द्रियाणाम् उपलेपो ऽवसादनम् ॥ (९१।२)

स्नेहगन्धि मुखं चापि कासश्वासावरोचकः । (९२।१)

अतिपीडितवत्तत्र सिद्धिरास्थापनं तथा ॥ (९२।२)

अस्विन्नस्याविशुद्धस्य स्नेहो ऽल्पः संप्रयोजितः । (९३।१)

शीतो मृदुश्च नाभ्येति ततो मन्दं प्रवाहते ॥ (९३।२)

विबन्धगौरवाध्मानशूलाः पक्वाशयं प्रति । (९४।१)

तत्रास्थापनमेवाशु प्रयोज्यं सानुवासनम् ॥ (९४।२)

अल्पं भुक्तवतो ऽल्पो हि स्नेहो मन्दगुणस्तथा । (९५।१)

दत्तो नैति क्लमोत्क्लेशौ भृशं चारतिमावहेत् ॥ (९५।२)

तत्राप्यास्थापनं कार्यं शोधनीयेन बस्तिना । (९६।१)

अन्वासनं च स्नेहेन शोधनीयेन शस्यते ॥ (९६।२)

अहोरात्राद् अपि स्नेहः प्रत्यागच्छन्न दुष्यति । (९७।१)

कुर्याद्बस्तिगुणांश्चापि जीर्णस्त्वल्पगुणो भवेत् ॥ (९७।२)

यस्य नोपद्रवं कुर्यात् स्नेहबस्तिरनिःसृतः । (९८।१)

सर्वो ऽल्पो वावृतो रौक्ष्यादुपेक्ष्यः स विजानता ॥ (९८।२)

अनायान्तं त्वहोरात्रात् स्नेहं संशोधनैर् हरेत् । (९९।१)

स्नेहबस्तावनायाते नान्यः स्नेहो विधीयते ॥ (९९।२)

इत्युक्ता व्यापदः सर्वाः सलक्षणचिकित्सिताः । (१००।१)

बस्तेरुत्तरसंज्ञस्य विधिं वक्ष्याम्यतः परम् ॥ (१००।२)

चतुर्दशाङ्गुलं नेत्रमातुराङ्गुलसंमितम् । (१०१।१)

मालतीपुष्पवृन्ताग्रं छिद्रं सर्षपनिर्गमम् ॥ (१०१।२)

स्नेहप्रमाणं परमं प्रकुञ्चश्चात्र कीर्तितः । (१०२।१)

पञ्चविंशादधो मात्रां विदध्याद्बुद्धिकल्पिताम् ॥ (१०२।२)

निविष्टकर्णिकं मध्ये नारीणां चतुरङ्गुले । (१०३।१)

मूत्रस्रोतःपरीणाहं मुद्गवाहि दशाङ्गुलम् ॥ (१०३।२)

मेढ्रायामसमं केचिदिच्छन्ति खलु तद्विदः । (१०४।१)

तासामपत्यमार्गे तु निदध्याच्चतुरङ्गुलम् ॥ (१०४।२)

द्व्यङ्गुलं मूत्रमार्गे तु कन्यानां त्वेकमङ्गुलम् । (१०५।१)

विधेयं चाङ्गुलं तासां विधिवद्वक्ष्यते यथा ॥ (१०५।२)

स्नेहस्य प्रसृतं चात्र स्वाङ्गुलीमूलसंमितम् । (१०६।१)

देयं प्रमाणं परममर्वाग् बुद्धिविकल्पितम् ॥ (१०६।२)

औरभ्रः शौकरो वापि बस्तिराजश्च पूजितः । (१०७।१)

तदलाभे प्रयुञ्जीत गलचर्म तु पक्षिणाम् ॥ (१०७।२)

तस्यालाभे दृतेः पादो मृदुचर्म ततो ऽपि वा । (१०८।१)

अथातुरम् उपस्निग्धं स्विन्नं प्रशिथिलाशयम् ॥ (१०८।२)

यवागूं सघृतक्षीरां पीतवन्तं यथाबलम् । (१०९।१)

निषण्णम् आ जानुसमे पीठे सोपाश्रये समम् ॥ (१०९।२)

स्वभ्यक्तबस्तिमूर्धानं तैलेनोष्णेन मानवम् । (११०।१)

ततः समं स्थापयित्वा नालमस्य प्रहर्षितम् ॥ (११०।२)

पूर्वं शलाकयान्विष्य ततो नेत्रमनन्तरम् । (१११।१)

शनैः शनैर् घृताभ्यक्तं विदध्यादङ्गुलानि षट् ॥ (१११।२)

मेढ्रयामसमं केचिदिच्छन्ति प्रणिधानमानम् । (११२।१)

ततो ऽवपीडयेद्बस्तिं शनैर् नेत्रं च निर्हरेत् ॥ (११२।२)

ततः प्रत्यागतस्नेहमपराह्णे विचक्षणः । (११३।१)

भोजयेत् पयसा मात्रां यूषेणाथ रसेन वा ॥ (११३।२)

अनेन विधिना दद्याद्बस्तींस्त्रींश्चतुरो ऽपि वा । (११४।१)

ऊर्ध्वजान्वै स्त्रियै दद्यादुत्तानायै विचक्षणः ॥ (११४।२)

सम्यक् प्रपीडयेद्योनिं दद्यात् सुमृदुपीडितम् । (११५।१)

त्रिकर्णिकेन नेत्रेण दद्याद्योनिमुखं प्रति ॥ (११५।२)

गर्भाशयविशुद्ध्यर्थं स्नेहेन द्विगुणेन तु । (११६।१)

क्वाथप्रमाणं प्रसृतं स्त्रिया द्विप्रसृतं भवेत् ॥ (११६।२)

कन्येतरस्याः कन्यायास्तद्वद्बस्तिप्रमाणकम् । (११७।१)

अप्रत्यागच्छति भिषग् बस्तावुत्तरसंज्ञिते ॥ (११७।२)

भूयो बस्तिं निदध्यात्तु संयुक्तं शोधनैर् गणैः । (११८।१)

गुदे वर्तिं निदध्याद्वा शोधनद्रव्यसंभृताम् ॥ (११८।२)

प्रवेशयेद्वा मतिमान् बस्तिद्वारमथैषणीम् । (११९।१)

पीडयेद्वाप्यधो नाभेर्बलेनोत्तरमुष्टिना ॥ (११९।२)

आरग्वधस्य पत्रैस्तु निर्गुण्ड्याः स्वरसेन च । (१२०।१)

कुर्याद्गोमूत्रपिष्टेषु वर्तीर्वापि ससैन्धवाः ॥ (१२०।२)

मुद्गैलासर्षपसमाः प्रविभज्य वयांसि तु । (१२१।१)

बस्तेरागमनार्थाय ता निदध्याच्छलाकया ॥ (१२१।२)

आगारधूमबृहतीपिप्पलीफलसैन्धवैः । (१२२।१)

कृता वा शुक्तगोमूत्रसुरापिष्टैः सनागरैः ॥ (१२२।२)

अनुवासनसिद्धिं च वीक्ष्य कर्म प्रयोजयेत् । (१२३।१)

शर्करामधुमिश्रेण शीतेन मधुकाम्बुना ॥ (१२३।२)

दह्यमाने तदा बस्तौ दद्याद्बस्तिं विचक्षणः । (१२४।१)

क्षीरवृक्षकषायेण पयसा शीतलेन च ॥ (१२४।२)

शुक्रं दुष्टं शोणितं चाङ्गनानां पुष्पोद्रेकं तस्य नाशं च कष्टम् । (१२५।१)

मूत्राघातान्मूत्रदोषान् प्रवृद्धान् योनिव्याधिं संस्थितिं चापरायाः ॥ (१२५।२)

शुक्रोत्सेकं शर्करामश्मरीं च शूलं बस्तौ वङ्क्षणे मेहने च । (१२६।१)

घोरानन्यान् बस्तिजांश्चापि रोगान् हित्वा मेहानुत्तरो हन्ति बस्तिः ॥ (१२६।२)

सम्यग्दत्तस्य लिङ्गानि व्यापदः क्रम एव च । (१२७।१)

बस्तेरुत्तरसंज्ञस्य समानं स्नेहबस्तिना ॥ (१२७।२)