नन्दिकेश्वर उवाच । (१।१)

अतः परं प्रवक्ष्यामि प्रयागस्योपवर्णनम् । (१।२)

मार्कण्डेयेन कथितं यत्पुरा पाण्डुसूनवे ॥ (१।३)

भारते तु यदा वृत्ते प्राप्तराज्ये पृथासुते । (२।१)

एतस्मिन्नन्तरे राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ (२।२)

भ्रातृशोकेन संतप्तश्चिन्तयन्स पुनः पुनः । (३।१)

आसीत्सुयोधनो राजा एकादशचमूपतिः ॥ (३।२)

अस्मान्संताप्य बहुशः सर्वे ते निधनं गताः । (४।१)

वासुदेवं समाश्रित्य पञ्च शेषास्तु पाण्डवाः ॥ (४।२)

हत्वा भीष्मं च द्रोणं च कर्णं चैव महाबलम् । (५।१)

दुर्योधनं च राजानं पुत्रभ्रातृसमन्वितम् ॥ (५।२)

राजानो निहताः सर्वे ये चान्ये शूरमानिनः । (६।१)

किं नो राज्येन गोविन्द किं भोगैर्जीवितेन वा ॥ (६।२)

धिक् कष्टमिति संचित्य राजा वैक्लव्यभागतः । (७।१)

निर्विचेष्टो निरुत्साहः किंचित् तिष्ठत्यधोमुखः ॥ (७।२)

लब्धसंज्ञो यदा राजा चिन्तयन्स पुनः पुनः । (८।१)

कतरो विनियोगो वा नियमं तीर्थमेव च ॥ (८।२)

येनाहं शीघ्रम् आमुञ्चे महापातकिकिल्बिषात् । (९।१)

यत्र स्थित्वा नरो याति विष्णुलोकमनुत्तमम् ॥ (९।२)

कथं पृच्छामि वै कृष्णं येनेदं कारितोऽस्म्यहम् । (१०।१)

धृतराष्ट्रं कथं पृच्छे यस्य पुत्रशतं हतम् ॥ (१०।२)

व्यासं कथमहं पृच्छे यस्य गोत्रक्षयः कृतः । (११।१)

एवं वैक्लव्यमापन्नो धर्मराजो युधिष्ठिरः । (११।२)

रुदन्ति पाण्डवाः सर्वे भ्रातृशोकपरिप्लुताः ॥ (११।३)

ये च तत्र महात्मानः समेताः पाण्डवाः स्मृताः । (१२।१)

कुन्ती च द्रौपदी चैव ये च तत्र समागताः । (१२।२)

भूमौ निपतिताः सर्वे रुदन्तस्तु समन्ततः ॥ (१२।३)

वाराणस्यां मार्कण्डेयस्तेन ज्ञातो युधिष्ठिरः । (१३।१)

यथा वैक्लव्यमापन्नो रुदमानस्तु दुःखितः ॥ (१३।२)

अचिरेणैव कालेन मार्कण्डेयो महातपाः । (१४।१)

सम्प्राप्तो हास्तिनपुरं राजद्वारे ह्यतिष्ठत ॥ (१४।२)

द्वारपालोऽपि तं दृष्ट्वा राज्ञः कथितवान्द्रुतम् । (१५।१)

त्वां द्रष्टुकामो मार्कण्डेयो द्वारि तिष्ठत्यसौ मुनिः । (१५।२)

त्वरितो धर्मपुत्रस्तु द्वारमागादतः परम् ॥ (१५।३)

युधिष्ठिर उवाच । (१६।१)

स्वागतं ते महाभाग स्वागतं ते महामुने । (१६।२)

अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे तारितं कुलम् ॥ (१६।३)

अद्य मे पितरस्तुष्टास्त्वयि दृष्टे महामुने । (१७।१)

अद्याहं पूतदेहोऽस्मि यत्त्वया सह दर्शनम् ॥ (१७।२)

नन्दिकेश्वर उवाच । (१८।१)

सिंहासने समास्थाप्य पादशौचार्चनादिभिः । (१८।२)

युधिष्ठिरो महात्मा वै पूजयामास तं मुनिम् ॥ (१८।३)

ततः स तुष्टो मार्कण्डः पूजितश्चाह तं नृपम् । (१९।१)

आख्याहि त्वरितं राजन्किमर्थं रुदितं त्वया । (१९।२)

केन वा विक्लवीभूतः का बाधा ते किमप्रियम् ॥ (१९।३)

युधिष्ठिर उवाच । (२०।१)

अस्माकं चैव यद्वृत्तं राज्यस्यार्थे महामुने । (२०।२)

एतत्सर्वं विदित्वा तु चिन्तावशमुपागतः ॥ (२०।३)

मार्कण्डेय उवाच । (२१।१)

शृणु राजन् महाबाहो क्षत्रधर्मव्यवस्थितम् । (२१।२)

नैव दृष्टं रणे पापं युध्यमानस्य धीमतः ॥ (२१।३)

किं पुना राजधर्मेण क्षत्रियस्य विशेषतः । (२२।१)

तदेवं हृदयं कृत्वा तस्मात्पापं न चिन्तयेत् ॥ (२२।२)

ततो युधिष्ठिरो राजा प्रणम्य शिरसा मुनिम् । (२३।१)

पप्रच्छ विनयोपेतः सर्वपातकनाशनम् ॥ (२३।२)

युधिष्ठिर उवाच । (२४।१)

पृच्छामि त्वां महाप्राज्ञ नित्यं त्रैलोक्यदर्शिनम् । (२४।२)

कथय त्वं समासेन येन मुच्येत किल्बिषात् ॥ (२४।३)

मार्कण्डेय उवाच । (२५।१)

शृणु राजन् महाबाहो सर्वपातकनाशनम् । (२५।२)

प्रयागगमनं श्रेष्ठं नराणां पुण्यकर्मणाम् ॥ (२५।३)