शौनक उवाच । (१।१)

ततः काव्यो भृगुश्रेष्ठः समन्युरुपगम्य ह । (१।२)

वृषपर्वाणम् आसीनम् इत्युवाचाविचारयन् ॥ (१।३)

नाधर्मश्चरितो राजन् सद्यः फलति गौर् इव । (२।१)

शनैरावर्त्यमानस्तु मूलान्यपि निकृन्तति ॥ (२।२)

यदि नात्मनि पुत्रेषु न चेत्पश्यति नप्तृषु । (३।१)

पापमाचरितं कर्म त्रिवर्गमतिवर्तते ॥ (३।२)

फलत्येवं ध्रुवं पापं गुरुभुक्तमिवोदरे । (४।१)

यदा घातयसे विप्रं कचमाङ्गिरसं तदा ॥ (४।२)

अपापशीलं धर्मज्ञं शुश्रूषुं मद्गृहे रतम् । (५।१)

वधादनर्हतस्तस्य वधाच्च दुहितुर्मम ॥ (५।२)

वृषपर्वन्निबोध त्वं त्यक्ष्यामि त्वां सबान्धवम् । (६।१)

स्थातुं त्वद्विषये राजन्न शक्नोमि त्वया सह ॥ (६।२)

अद्यैवमभिजानामि दैत्यं मिथ्याप्रलापिनम् । (७।१)

यतस्त्वमात्मनोदीर्णां दुहितारं किमुपेक्षसे ॥ (७।२)

वृषपर्वोवाच । (८।१)

नावद्यं न मृषावादं त्वयि जानामि भार्गव । (८।२)

त्वयि सत्यं च धर्मश्च तत्प्रसीदतु मां भवान् ॥ (८।३)

अद्यास्मानपहाय त्वमितो यास्यसि भार्गव । (९।१)

समुद्रं सम्प्रवेक्ष्यामि नान्यदस्ति परायणम् ॥ (९।२)

शुक्र उवाच । (१०।१)

समुद्रं प्रविशध्वं वो दिशो वा व्रजतासुराः । (१०।२)

दुहितुर्नाप्रियं सोढुं शक्तोऽहं दयिता हि मे ॥ (१०।३)

प्रसाद्यतां देवयानी जीवितं यत्र मे स्थितम् । (११।१)

योगक्षेमकरस्तेऽहमिन्द्रस्येव बृहस्पतिः ॥ (११।२)

वृषपर्वोवाच । (१२।१)

यत्किंचिद् असुरेन्द्राणां विद्यते वसु भार्गव । (१२।२)

भुवि हस्तिरथाश्वं वा तस्य त्वं मम चेश्वरः ॥ (१२।३)

शुक्र उवाच । (१३।१)

यत्किंचिद् अस्ति द्रविणं दैत्येन्द्राणां महासुर । (१३।२)

तस्येश्वरोऽस्मि यद्येतद्देवयानी प्रसाद्यताम् ॥ (१३।३)

शौनक उवाच । (१४।१)

ततस्तु त्वरितः शुक्रस्तेन राज्ञा समं ययौ । (१४।२)

उवाच चैनां सुभगे प्रतिपन्नं वचस्तव ॥ (१४।३)

देवयान्युवाच । (१५।१)

यदि त्वमीश्वरस्तात राज्ञो वित्तस्य भार्गव । (१५।२)

नाभिजानामि तत्तेऽहं राजा वदतु मां स्वयम् ॥ (१५।३)

वृषपर्वोवाच । (१६।१)

यं काममभिजानासि देवयानि शुचिस्मिते । (१६।२)

तत्तेऽहं सम्प्रदास्यामि यद्यपि स्यात् सुदुर्लभम् ॥ (१६।३)

देवयान्युवाच । (१७।१)

दासीं कन्यासहस्रेण शर्मिष्ठामभिकामये । (१७।२)

अनुयास्यति मां तत्र यत्र दास्यति मे पिता ॥ (१७।३)

वृषपर्वोवाच । (१८।१)

उत्तिष्ठ धात्रि गच्छ त्वं शर्मिष्ठां शीघ्रमानय । (१८।२)

यं च कामयते कामं देवयानी करोतु तम् ॥ (१८।३)

शौनक उवाच । (१९।१)

ततो धात्री तत्र गत्वा शर्मिष्ठाम् इदमब्रवीत् । (१९।२)

उत्तिष्ठ भद्रे शर्मिष्ठे ज्ञातीनां सुखमावह ॥ (१९।३)

त्यजति ब्राह्मणः शिष्यान्देवयान्या प्रचोदितः । (२०।१)

यं सा कामयते कामं स कार्योऽत्र त्वयानघे । (२०।२)

दासीत्वम् अभिजातासि देवयान्याः सुशोभने ॥ (२०।३)

शर्मिष्ठोवाच । (२१।१)

यं च कामयते कामं करवाण्यहमद्य तम् । (२१।२)

मा गान्मन्युवशं शुक्रो देवयानी च मत्कृते ॥ (२१।३)

शौनक उवाच । (२२।१)

ततः कन्यासहस्रेण वृता शिबिकया तदा । (२२।२)

पितुर्निदेशात्त्वरिता निश्चक्राम पुरोत्तमात् ॥ (२२।३)

शर्मिष्ठोवाच । (२३।१)

अहं कन्यासहस्रेण दाशी ते परिचारिका । (२३।२)

ध्रुवं त्वां तत्र यास्यामि यत्र दास्यति ते पिता ॥ (२३।३)

देवयान्युवाच । (२४।१)

स्तुवतो दुहिता चाहं याचतः प्रतिगृह्णतः । (२४।२)

स्तूयमानस्य दुहिता कथं दासी भविष्यसि ॥ (२४।३)

शर्मिष्ठोवाच । (२५।१)

येन केनचिदार्तानां ज्ञातीनां सुखमावहेत् । (२५।२)

अनुयास्याम्यहं तत्र यत्र दास्यति ते पिता ॥ (२५।३)

शौनक उवाच । (२६।१)

प्रतिश्रुते दासभावे दुहित्रा वृषपर्वणः । (२६।२)

देवयानी नृपश्रेष्ठ पितरं वाक्यमब्रवीत् ॥ (२६।३)

देवयान्युवाच । (२७।१)

प्रविशामि पुरं तात तुष्टास्मि द्विजसत्तम । (२७।२)

अमोघं तव विज्ञानमस्ति विद्याबलं च ते ॥ (२७।३)

शौनक उवाच । (२८।१)

एवमुक्तो द्विजश्रेष्ठो दुहित्रा सुमहायशाः । (२८।२)

प्रविवेश पुरं हृष्टः पूजितः सर्वदानवैः ॥ (२८।३)