ईश्वर उवाच । (१।१)

अतः परं प्रवक्ष्यामि रत्नाचलमनुत्तमम् । (१।२)

मुक्ताफलसहस्रेण पर्वतः स्यादनुत्तमः ॥ (१।३)

मध्यमः पञ्चशतिकस्त्रिशतेनाधमः स्मृतः । (२।१)

चतुर्थांशेन विष्कम्भपर्वताः स्युः समन्ततः ॥ (२।२)

पूर्वेण वज्रगोमेदैर्दक्षिणेनेन्द्रनीलकैः । (३।१)

पद्मरागयुतः कार्यो विद्वद्भिर्गन्धमादनः ॥ (३।२)

वैदूर्यविद्रुमैः पश्चात्सम्मिश्रो विमलाचलः । (४।१)

पद्मरागैः ससौवर्णैर् उत्तरेण च विन्यसेत् ॥ (४।२)

धान्यपर्वतवत्सर्वमत्रापि परिकल्पयेत् । (५।१)

तद्वदावाहनं कुर्याद्वृक्षान्देवांश्च काञ्चनान् ॥ (५।२)

पूजयेत्पुष्पगन्धाद्यैः प्रभाते च विमत्सरः । (६।१)

पूर्ववद्गुरुऋत्विग्भ्य इमान्मन्त्रानुदीरयेत् ॥ (६।२)

यदा देवगणाः सर्वे सर्वरत्नेष्ववस्थिताः । (७।१)

त्वं च रत्नमयो नित्यं नमस्तेऽस्तु सदाचल ॥ (७।२)

यस्माद्रत्नप्रदानेन तुष्टिं प्रकुरुते हरिः । (८।१)

सदा रत्नप्रदानेन तस्मान्नः पाहि पर्वत ॥ (८।२)

अनेन विधिना यस्तु दद्याद्रत्नमयं गिरिम् । (९।१)

स याति विष्णुसालोक्यममरेश्वरपूजितः ॥ (९।२)

यावत्कल्पशतं साग्रं वसेच्चेह नराधिप । (१०।१)

रूपारोग्यगुणोपेतः सप्तद्वीपाधिपो भवेत् ॥ (१०।२)

ब्रह्महत्यादिकं किंचिद्यदत्रामुत्र वा कृतम् । (११।१)

तत्सर्वं नाशमायाति गिरिर्वज्रहतो यथा ॥ (११।२)