मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

शृणु राजन्प्रयागस्य माहात्म्यं पुनरेव तु । (१।२)

यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः ॥ (१।३)

आर्तानां हि दरिद्राणां निश्चितव्यवसायिनाम् । (२।१)

स्थानमुक्तं प्रयागं तु नाख्येयं तु कदाचन ॥ (२।२)

व्याधितो यदि वा दीनो वृद्धो वापि भवेन्नरः । (३।१)

गङ्गायमुनयोर्मध्ये यस्तु प्राणान्परित्यजेत् ॥ (३।२)

दीप्तकाञ्चनवर्णाभैर्विमानैः सूर्यसंनिभैः । (४।१)

गन्धर्वाप्सरसां मध्ये स्वर्गे क्रीडति मानवः ॥ (४।२)

ईप्सितांल्लभते कामान् वदन्ति ऋषिपुंगवाः । (५।१)

सर्वरत्नमयैर्दिव्यैर् नानाध्वजसमाकुलैः । (५।२)

वराङ्गनासमाकीर्णैर् मोदते शुभलक्षणैः ॥ (५।३)

गीतवाद्यविनिर्घोषैः प्रसुप्तः प्रतिबुध्यते । (६।१)

यावन्न स्मरते जन्म तावत्स्वर्गे महीयते ॥ (६।२)

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टः क्षीणकर्मा दिवश्च्युतः । (७।१)

हिरण्यरत्नसम्पूर्णे समृद्धे जायते कुले । (७।२)

तदेव स्मरते तीर्थं स्मरणात्तत्र गच्छति ॥ (७।३)

देशस्थो यदि वारण्ये विदेशस्थोऽथवा गृहे । (८।१)

प्रयागं स्मरमाणोऽपि यस्तु प्राणान्परित्यजेत् । (८।२)

ब्रह्मलोकमवाप्नोति वदन्ति ऋषिपुंगवाः ॥ (८।३)

सर्वकामफला वृक्षा मही यत्र हिरण्मयी । (९।१)

ऋषयो मुनयः सिद्धास्तत्र लोके स गच्छति ॥ (९।२)

स्त्रीसहस्रावृते रम्ये मन्दाकिन्यास्तटे शुभे । (१०।१)

मोदते ऋषिभिः सार्धं सुकृतेनेह कर्मणा ॥ (१०।२)

सिद्धचारणगन्धर्वैः पूज्यते दिवि दैवतैः । (११।१)

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जम्बूद्वीपपतिर्भवेत् ॥ (११।२)

ततः शुभानि कर्माणि चिन्तयानः पुनः पुनः । (१२।१)

गुणवान्वित्तसम्पन्नो भवतीह न संशयः ॥ (१२।२)

कर्मणा मनसा वाचा धर्मसत्यप्रतिष्ठितः । (१३।१)

गङ्गायमुनयोर्मध्ये यस्तु गां सम्प्रयच्छति ॥ (१३।२)

सुवर्णमणिमुक्ताश्च यदि वान्यत्परिग्रहम् । (१४।१)

स्वकार्ये पितृकार्ये वा देवताभ्यर्चनेऽपि वा । (१४।२)

सफलं तस्य तत्तीर्थं यथावत्पुण्यमाप्नुयात् ॥ (१४।३)

एवं तीर्थे न गृह्णीयात्पुण्येष्वायतनेषु च । (१५।१)

निमित्तेषु च सर्वेषु ह्यप्रमत्तो भवेद्द्विजः ॥ (१५।२)

कपिलां पाटलावर्णां यस्तु धेनुं प्रयच्छति । (१६।१)

स्वर्णशृङ्गीं रौप्यखुरां कांस्यदोहां पयस्विनीम् ॥ (१६।२)

प्रयागे श्रोत्रियं सन्तं ग्राहयित्वा यथाविधि । (१७।१)

शुक्लाम्बरधरं शान्तं धर्मज्ञं वेदपारगम् ॥ (१७।२)

सा गौस्तस्मै प्रदातव्या गङ्गायमुनसंगमे । (१८।१)

वासांसि च महार्हाणि रत्नानि विविधानि च ॥ (१८।२)

यावद्रोमाणि तस्या गोः सन्ति गात्रेषु सत्तम । (१९।१)

तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते ॥ (१९।२)

यत्रासौ लभते जन्म सा गौस्तस्याभिजायते । (२०।१)

न च पश्यति तं घोरं नरकं तेन कर्मणा । (२०।२)

उत्तरान्स कुरून्प्राप्य मोदते कालमक्षयम् ॥ (२०।३)

गवां शतसहस्रेभ्यो दद्यादेकां पयस्विनीम् । (२१।१)

पुत्रान्दारांस्तथा भृत्यान्गौरेका प्रति तारयेत् ॥ (२१।२)

तस्मात्सर्वेषु दानेषु गोदानं तु विशिष्यते । (२२।१)

दुर्गमे विषमे घोरे महापातकसम्भवे । (२२।२)

गौरेव रक्षां कुरुते तस्माद्देया द्विजोत्तमे ॥ (२२।३)