ईश्वर उवाच । (१।१)

अथातः सम्प्रवक्ष्यामि शर्कराशैलमुत्तमम् । (१।२)

यस्य प्रदानाद्विष्ण्वर्करुद्रास्तुष्यन्ति सर्वदा ॥ (१।३)

अष्टाभिः शर्कराभारैरुत्तमः स्यान्महाचलः । (२।१)

चतुर्भिर्मध्यमः प्रोक्तो भाराभ्यामधमः स्मृतः ॥ (२।२)

भारेण वार्धभारेण कुर्याद्यः स्वल्पवित्तवान् । (३।१)

विष्कम्भपर्वतान्कुर्यात्तुरीयांशेन मानवः ॥ (३।२)

धान्यपर्वतवत्सर्वमासाद्यामरसंयुतम् । (४।१)

मेरोरुपरि तद्वच्च स्थाप्यं हेमतरुत्रयम् ॥ (४।२)

मन्दारः पारिजातश्च तृतीयः कल्पपादपः । (५।१)

एतद्वृक्षत्रयं मूर्ध्नि सर्वेष्वपि नियोजयेत् ॥ (५।२)

हरिचन्दनसंतानौ पूर्वपश्चिमभागयोः । (६।१)

निवेश्यौ सर्वशैलेषु विशेषाच्छर्कराचले ॥ (६।२)

मन्दरे कामदेवस्तु प्रत्यग्वक्त्रः सदा भवेत् । (७।१)

गन्धमादनशृङ्गे तु धनदः स्यादुदङ्मुखः ॥ (७।२)

प्राङ्मुखो वेदमूर्तिस्तु हंसः स्याद्विपुलाचले । (८।१)

हैमी सुपार्श्वे सुरभिर्दक्षिणाभिमुखी भवेत् ॥ (८।२)

धान्यपर्वतवत्सर्वमावाहनविधानकम् । (९।१)

कृत्वा तु गुरवे दद्यान्मध्यमं पर्वतोत्तमम् । (९।२)

ऋत्विग्भ्यश् चतुरः शैलानिमान्मन्त्रानुदीरयन् ॥ (९।३)

सौभाग्यामृतसारोऽयं पर्वतः शर्करायुतः । (१०।१)

तस्मादानन्दकारी त्वं भव शैलेन्द्र सर्वदा ॥ (१०।२)

अमृतं पिबतां ये तु निपेतुर्भुवि शीकराः । (११।१)

देवानां तत्समुत्थस्त्वं पाहि नः शर्कराचल ॥ (११।२)

मनोभवधनुर्मध्यादुद्भूता शर्करा यतः । (१२।१)

तन्मयोऽसि महाशैल पाहि संसारसागरात् ॥ (१२।२)

यो दद्याच्छर्कराशैलमनेन विधिना नरः । (१३।१)

सर्वपापैर् विनिर्मुक्तः स याति परमं पदम् ॥ (१३।२)

चन्द्रतारार्कसंकाशमधिरुह्यानुजीविभिः । (१४।१)

सहैव यानमातिष्ठेत्तत्र विष्णुप्रचोदितः ॥ (१४।२)

ततः कल्पशतान्ते तु सप्तद्वीपाधिपो भवेत् । (१५।१)

आयुरारोग्यसम्पन्नो यावज्जन्मार्बुदत्रयम् ॥ (१५।२)

भोजनं शक्तितः कुर्यात्सर्वशैलेष्वमत्सरः । (१६।१)

सर्वत्राक्षारलवणम् अश्नीयात्तदनुज्ञया । (१६।२)

पर्वतोपस्करान्सर्वान्प्रापयेद्ब्राह्मणालयम् ॥ (१६।३)

ईश्वर उवाच । (१७।१)

आसीत्पुरा बृहत्कल्पे धर्ममूर्तिर्जनाधिपः । (१७।२)

सुहृच्छक्रस्य निहता येन दैत्याः सहस्रशः ॥ (१७।३)

सोमसूर्यादयो यस्य तेजसा विगतप्रभाः । (१८।१)

भवन्ति शतशो येन शत्रवश्चापराजिताः । (१८।२)

यथेच्छारूपधारी च मनुष्योऽप्यपराजितः ॥ (१८।३)

तस्य भानुमती नाम भार्या त्रैलोक्यसुन्दरी । (१९।१)

लक्ष्मीवद् दिव्यरूपेण निर्जितामरसुन्दरी ॥ (१९।२)

राज्ञस्तस्याग्र्यमहिषी प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । (२०।१)

दशनारीसहस्राणां मध्ये श्रीरिव राजते ॥ (२०।२)

नृपकोटिसहस्रेण न कदाचित्स मुच्यते । (२१।१)

कदाचिदास्थानगतः पप्रच्छ स पुरोधसम् । (२१।२)

विस्मयेनावृतो राजा वसिष्ठमृषिसत्तमम् ॥ (२१।३)

राजोवाच । (२२।१)

भगवन्केन धर्मेण मम लक्ष्मीरनुत्तमा । (२२।२)

कस्माच्च विपुलं तेजो मच्छरीरे सदोत्तमम् ॥ (२२।३)

वसिष्ठ उवाच । (२३।१)

पुरा लीलावती नाम वेश्या शिवपरायणा । (२३।२)

तया दत्तश्चतुर्दश्यां गुरवे लवणाचलः । (२३।३)

हेमवृक्षादिभिः सार्धं यथावद्विधिपूर्वकम् ॥ (२३।४)

शूद्रः सुवर्णकारश्च नाम्ना शौण्डोऽभवत्तदा । (२४।१)

भृत्यो लीलावतीगेहे तेन हेम्ना विनिर्मिताः ॥ (२४।२)

तरवः सुरमुख्याश्च श्रद्धायुक्तेन पार्थिव । (२५।१)

अतिरूपेण सम्पन्ना घटयित्वा विना भृतिम् । (२५।२)

धर्मकार्यमिति ज्ञात्वा न गृह्णाति कथंचन ॥ (२५।३)

उज्ज्वालिताश्च तत्पत्न्या सौवर्णामरपादपाः । (२६।१)

लीलावती गिरेः पार्श्वे परिचर्यां च पार्थिव ॥ (२६।२)

कृत्वा ताभ्याम् अशाठ्येन गुरुशुश्रूषणादिकम् । (२७।१)

सा च लीलावती वेश्याकालेन महतापि च ॥ (२७।२)

कालधर्ममनुप्राप्ता कर्मयोगेण नारद । (२८।१)

सर्वपापविनिर्मुक्ता जगाम शिवमन्दिरम् ॥ (२८।२)

योऽसौ सुवर्णकारस्तु दरिद्रोऽप्यतिसत्त्ववान् । (२९।१)

न मौल्यमादाद्वेश्यातः स भवानिह साम्प्रतम् ॥ (२९।२)

सप्तद्वीपपतिर्जातः सूर्यायुतसमप्रभः । (३०।१)

यया सुवर्णकारस्य तरवो हेमनिर्मिताः । (३०।२)

सम्यगुज्ज्वालिताः पत्न्या सेयं भानुमती तव ॥ (३०।३)

उज्ज्वालनादुज्ज्वलरुपमस्याः संजातमस्मिन्भुवनाधिपत्यम् । (३१।१)

यस्मात्कृतं तत्परिकर्म रात्रावनुद्धताभ्यां लवणाचलस्य ॥ (३१।२)

तस्माच्च लोकेष्वपराजितत्वमारोग्यसौभाग्ययुता च लक्ष्मीः । (३२।१)

तस्मात्त्वमप्यत्र विधानपूर्वं धान्याचलादीन्दशधा कुरुष्व ॥ (३२।२)

तथेति सत्कृत्य स धर्ममूर्तिर्वचो वसिष्ठस्य ददौ च सर्वान् । (३३।१)

धान्याचलदीञ्छतशो मुरारेर्लोकं जगामामरपूज्यमानः ॥ (३३।२)

पश्येदपीमानधनोऽतिभक्त्या स्पृशेन्मनुष्यैरपि दीयमानान् । (३४।१)

शृणोति भक्त्याथ मतिं ददाति विकल्मषः सोऽपि दिवं प्रयाति ॥ (३४।२)

दुःस्वप्नं प्रशममुपैति पठ्यमानैः शैलेन्द्रैर्भवभयभेदनैर्मनुष्यैः । (३५।१)

यः कुर्यात्किमु मुनिपुंगवेह सम्यक्शान्तात्मा सकलगिरीन्द्रसम्प्रदानम् ॥ (३५।२)