अतश्च स्तरणदेशसं तस्मिन्विनिहते दैत्ये ग्रसने लोकनायके । (१।१)

निर्मर्यादमयुध्यन्त हरिणा सह दानवाः ॥ (१।२)

पट्टिशैर्मुशलैः पाशैर्गदाभिः कुणपैरपि । (२।१)

तीक्ष्णाननैश्च नाराचैश्चक्रैः शक्तिभिरेव च ॥ (२।२)

तानस्त्रान्दानवैर्मुक्तांश्चित्रयोधी जनार्दनः । (३।१)

एकैकं शतशश्चक्रे बाणैरग्निशिखोपमैः ॥ (३।२)

ततः क्षीणायुधप्राणा दानवा भ्रान्तचेतसः । (४।१)

अस्त्राण्यादातुमभवन्नसमर्था यदा रणे ॥ (४।२)

तदा मृतैर्गजैरश्वैर्जनार्दनमयोधयन् । (५।१)

समन्तात्कोटिशो दैत्याः सर्वतः प्रत्ययोधयन् ॥ (५।२)

बहु कृत्वा वपुर्विष्णुः किंचिच्छान्तभुजोऽभवत् । (६।१)

उवाच च गरुत्मन्तं तस्मिन्सुतुमुले रणे ॥ (६।२)

गरुत्मन्कच्चिदश्रान्तस्त्वमस्मिन्नपि साम्प्रतम् । (७।१)

यद्यश्रान्तोऽसि तद्याहि मथनस्य रथं प्रति ॥ (७।२)

श्रान्तोऽस्यथ मुहूर्तं त्वं रणादपसृतो भव । (८।१)

इत्युक्तो गरुडस्तेन विष्णुना प्रभविष्णुना ॥ (८।२)

आससाद रणे दैत्यं मथनं घोरदर्शनम् । (९।१)

दैत्यस्त्वभिमुखं दृष्ट्वा शङ्खचक्रगदाधरम् ॥ (९।२)

जघान भिन्दिपालेन शितबाणेन वक्षसि । (१०।१)

तत्प्रहारमचिन्त्यैव विष्णुस्तस्मिन्महाहवे ॥ (१०।२)

जघान पञ्चभिर्बाणैर्मार्जितैश्च शिलाशितैः । (११।१)

पुनर्दशभिर् अष्टैस्तं तताड स्तनान्तरे ॥ (११।२)

विद्धो मर्मसु दैत्येन्द्रो हरिबाणैरकम्पत । (१२।१)

स मुहूर्तं समाश्वास्य जग्राह परिघं तदा ॥ (१२।२)

जघ्ने जनार्दनं चापि परिघेणाग्निवर्चसा । (१३।१)

विष्णुस्तेन प्रहारेण किंचिदाघूर्णितोऽभवत् ॥ (१३।२)

ततः क्रोधविवृत्ताक्षो गदां जग्राह माधवः । (१४।१)

मथनं सरथं रोषान्निष्पिपेषाथ रोषतः ॥ (१४।२)

स पपाताथ दैत्येन्द्रः क्षयकालेऽचलो यथा । (१५।१)

तस्मिन्निपतिते भूमौ दानवे वीर्यशालिनि ॥ (१५।२)

अवसादं ययुर्दैत्याः कर्दमे करिणो यथा । (१६।१)

ततस्तेषु विपन्नेषु दानवेष्वतिमानिषु ॥ (१६।२)

प्रकोपाद्रक्तनयनो महिषो दानवेश्वरः । (१७।१)

प्रत्युद्ययौ हरिं रौद्रः स्वबाहुबलमास्थितः ॥ (१७।२)

तीक्ष्णधारेण शूलेन महिषो हरिमर्दयन् । (१८।१)

शक्त्या च गरुडं वीरो महिषोऽभ्यहनद्धृदि ॥ (१८।२)

ततो व्यावृत्य वदनं महाचलगुहानिभम् । (१९।१)

ग्रस्तुमैच्छद्रणे दैत्यः स गरुत्मन्तमच्युतम् ॥ (१९।२)

अथाच्युतोऽपि विज्ञाय दानवस्य चिकीर्षितम् । (२०।१)

वदनं पूरयामास दिव्यैरस्त्रैर्महाबलः ॥ (२०।२)

महिषस्याथ ससृजे बाणौघं गरुडध्वजः । (२१।१)

पिधाय वदनं दिव्यैर्दिव्यास्त्रपरिमन्त्रितैः ॥ (२१।२)

स तैर्बाणैरभिहतो महिषोऽचलसंनिभः । (२२।१)

परिवर्तितकायोऽधः पपात न ममार च ॥ (२२।२)

महिषं पतितं दृष्ट्वा भूमौ प्रोवाच केशवः । (२३।१)

महिषासुर मत्तस्त्वं वधं नास्त्रैरिहार्हसि ॥ (२३।२)

योषिद्वध्यः पुरोक्तोऽसि साक्षात्कमलयोनिना । (२४।१)

उत्तिष्ठ जीवितं रक्ष गच्छास्मात्संगराद्द्रुतम् ॥ (२४।२)

तस्मिन्पराङ्मुखे दैत्ये महिषे शुम्भदानवः । (२५।१)

संदष्टौष्ठपुटः कोपाद्भ्रुकुटीकुटिलाननः ॥ (२५।२)

निर्मथ्य पाणिना पाणिं धनुरादाय भैरवम् । (२६।१)

सज्यं चकार स धनुः शरांश्चाशीविषोपमान् ॥ (२६।२)

स चित्रयोधी दृढमुष्टिपातस्ततस्तु विष्णुं गरुडं च दैत्यः । (२७।१)

बाणैर्ज्वलद्वह्निशिखानिकाशैः क्षिप्तैरसंख्यैः परिघातहीनैः ॥ (२७।२)

विष्णुश्च दैत्येन्द्रशराहतोऽपि भुशुण्डिमादाय कृतान्ततुल्याम् । (२८।१)

तया भुशुण्ड्या च पिपेष मेषं शुम्भस्य पत्त्रं धरणीधराभम् ॥ (२८।२)

तस्मादवप्लुत्य हताच्च मेषाद् भूभौ पदातिः स तु दैत्यनाथः । (२९।१)

ततो महीस्थस्य हरिः शरौघान्मुमोच कालानलतुल्यभासः ॥ (२९।२)

शरैस्त्रिभिस्तस्य भुजं बिभेद षड्भिश्च शीर्षं दशभिश्च केतुम् । (३०।१)

विष्णुर्विकृष्टैः श्रवणावसानं दैत्यस्य विव्याध विवृत्तनेत्रः ॥ (३०।२)

स तेन विद्धो व्यथितो बभूव दैत्येश्वरो विस्रुतशोणितौघः । (३१।१)

ततोऽस्य किंचिच् चलितस्य धैर्यादुवाच शङ्खाम्बुजशार्ङ्गपाणिः ॥ (३१।२)

कुमारिवध्योऽसि रणं विमुञ्च शुम्भासुर स्वल्पतरैरहोभिः । (३२।१)

वधं न मत्तोऽर्हसि चेह मूढ वृथैव किं युद्धसमुत्सुकोऽसि ॥ (३२।२)

जम्भो वचो विष्णुमुखान्निशम्य निमिश्च निष्पेष्टुमियेष विष्णुम् । (३३।१)

गदामथोद्यम्य निमिः प्रचण्डां जघान गाढां गरुडं शिरस्तः ॥ (३३।२)

शुम्भोऽपि विष्णुं परिघेण मूर्ध्नि प्रमृष्टरत्नौघविचित्रभासा । (३४।१)

तौ दानवाभ्यां विषमैः प्रहारैर्निपेतुरुर्व्यां घनपावकाभौ ॥ (३४।२)

तत्कर्म दृष्ट्वा दितिजास्तु सर्वे जगर्जुरुच्चैः कृतसिंहनादाः । (३५।१)

धनूंषि चास्फोट्य सुराभिघातैर्व्यदारयन्भूमिमपि प्रचण्डाः । (३५।२)

वासांसि चैवादुधुवुः परे तु दध्मुश्च शङ्खानकगोमुखौघान् ॥ (३५।३)

अथ संज्ञामवाप्याशु गरुडोऽपि सकेशवः । (३६।१)

पराङ्मुखो रणात्तस्मात् पलायत महाजवः ॥ (३६।२)