शर्व उवाच । (१।१)

शरीरे मम तन्वङ्गि सिते भास्यसितद्युतिः । (१।२)

भुजंगीवासिता शुद्धा संश्लिष्टा चन्दने तरौ ॥ (१।३)

चन्द्रातपेन संपृक्ता रुचिराम्बरया तथा । (२।१)

रजनीवासिते पक्षे दृष्टिदोषं ददासि मे ॥ (२।२)

इत्युक्ता गिरिजा तेन मुक्तकण्ठा पिनाकिना । (३।१)

उवाच कोपरक्ताक्षी भ्रुकुटीकुटिलानना ॥ (३।२)

देव्युवाच । (४।१)

स्वकृतेन जनः सर्वो जाड्येन परिभूयते । (४।२)

अवश्यमर्थी प्राप्नोति खण्डनां जनमण्डले ॥ (४।३)

तपोभिर्दीर्घचरितैर्यच्च प्रार्थितवत्यहम् । (५।१)

तस्या मे नियतस्त्वेष ह्यवमानः पदे पदे ॥ (५।२)

नैवास्मि कुटिला शर्व विषमा नैव धूर्जटे । (६।१)

सविषयस्त्वं गतः ख्यातिं व्यक्तदोषाकराश्रयः ॥ (६।२)

नाहं पूष्णोऽपि दशना नेत्रे चास्मि भगस्य हि । (७।१)

आदित्यश्च विजानाति भगवान्द्वादशात्मकः ॥ (७।२)

मूर्ध्नि शूलं जनयसि स्वैर्दोषैर्मामधिक्षिपन् । (८।१)

यस्त्वं मामाह कृष्णेति महाकालेति विश्रुतः ॥ (८।२)

यास्याम्यहं परित्यक्त्वा चात्मानं तपसा गिरिम् । (९।१)

जीवन्त्या नास्ति मे कृत्यं धूर्तेन परिभूतया ॥ (९।२)

निशम्य तस्या वचनं कोपतीक्ष्णाक्षरं भवः । (१०।१)

उवाचाविष्टसंभ्रान्तिप्रणयोन्मिश्रया गिरा ॥ (१०।२)

शर्व उवाच । (११।१)

अनात्मज्ञासि गिरिजे नाहं निन्दापरस्तव । (११।२)

त्वद्भक्तिबुद्ध्या कृतवांस्तवाहं नामसंश्रयम् ॥ (११।३)

विकल्पः स्वस्थचित्तेऽपि गिरिजे नैव कल्पना । (१२।१)

यद्येवं कुपिता भीरु त्वं तवाहं न वै पुनः ॥ (१२।२)

नर्मवादी भविष्यामि जहि कोपं शुचिस्मिते । (१३।१)

शिरसा प्रणतश्चाहं रचितस्ते मयाञ्जलिः ॥ (१३।२)

स्नेहेनाप्यवमानेन निन्दितेनैति विक्रियाम् । (१४।१)

तस्मान्न जातु रुष्टस्य नर्मस्पृष्टो जनः किल ॥ (१४।२)

अनेकैश्चाटुभिर्देवी देवेन प्रतिबोधिता । (१५।१)

कोपं तीव्रं न तत्याज सती मर्मणि घट्टिता ॥ (१५।२)

अवष्टब्धम् अथास्फाल्य वासः शंकरपाणिना । (१६।१)

विपर्यस्तालका वेगाद्यातुमैच्छत शैलजा ॥ (१६।२)

तस्या व्रजन्त्याः कोपेन पुनराह पुरान्तकः । (१७।१)

सत्यं सर्वैरवयवैः सुतासि सदृशी पितुः ॥ (१७।२)

हिमाचलस्य शृङ्गैस्तैर् मेघजालाकुलैर्नभः । (१८।१)

तथा दुरवगाह्येभ्यो हृदयेभ्यस्तवाशयः ॥ (१८।२)

काठिन्याङ्कस्त्वमस्मभ्यं वनेभ्यो बहुधा गता । (१९।१)

कुटिलत्वं च वर्त्मभ्यो दुःसेव्यत्वं हिमादपि । (१९।२)

संक्रान्तिं सर्वदैवेति तन्वङ्गि हिमशैलराट् ॥ (१९।३)

इत्युक्ता सा पुनः प्राह गिरिशं शैलजा तदा । (२०।१)

कोपकम्पितमूर्धा च प्रस्फुरद्दशनच्छदा ॥ (२०।२)

उमोवाच । (२१।१)

मा सर्वान्दोषदानेन निन्दान्यान्गुणिनो जनान् । (२१।२)

तवापि दुष्टसंपर्कात्संक्रान्तं सर्वमेव हि ॥ (२१।३)

व्यालेभ्यो ऽनेकजिह्वत्वं भस्मना स्नेहबन्धनम् । (२२।१)

हृत्कालुष्यं शशाङ्कात्तु दुर्बोधित्वं वृषादपि ॥ (२२।२)

तथा बहु किमुक्तेन अलं वाचा श्रमेण ते । (२३।१)

श्मशानवासान् निर्भीस् त्वं नग्नत्वान्न तव त्रपा । (२३।२)

निर्घृणत्वं कपालित्वाद्दया ते विगता चिरम् ॥ (२३।३)

सूत उवाच । (२४।१)

इत्युक्त्वा मन्दिरात्तस्मान्निर्जगाम हिमाद्रिजा ॥ (२४।२)

तस्यां व्रजन्त्यां देवेशगणैः किलकिलो ध्वनिः । (२५।१)

क्व मातर्गच्छसि त्यक्त्वा रुदन्तो धाविताः पुनः ॥ (२५।२)

विष्टभ्य चरणौ देव्या वीरको बाष्पगद्गदम् । (२६।१)

प्रोवाच मातः किंत्वेतत्क्व यासि कुपितान्तरा ॥ (२६।२)

अहं त्वामनुयास्यामि व्रजन्तीं स्नेहवर्जिताम् । (२७।१)

नो चेत्पतिष्ये शिखरात्तपोनिष्ठे त्वयोज्झितः ॥ (२७।२)

उन्नाम्य वदनं देवी दक्षिणेन तु पाणिना । (२८।१)

उवाच वीरकं माता शोकं पुत्रक मा कृथाः ॥ (२८।२)

शैलाग्रात्पतितुं नैव न चागन्तुं मया सह । (२९।१)

युक्तं ते पुत्र वक्ष्यामि येन कार्येण तच्छृणु ॥ (२९।२)

कृष्णेत्युक्त्वा हरेणाहं निन्दिता चाप्यनिन्दिता । (३०।१)

सार्हं तपः करिष्यामि येन गौरीत्वमाप्नुयाम् ॥ (३०।२)

एष स्त्रीलम्पटो देवो यातायां मय्यनन्तरम् । (३१।१)

द्वाररक्षा त्वया कार्या नित्यं रन्ध्रान्ववेक्षिणा ॥ (३१।२)

यथा न काचित् प्रविशेद् योषिदत्र हरान्तिकम् । (३२।१)

दृष्ट्वा परांस्त्रियं चात्र वदेथा मम पुत्रक ॥ (३२।२)

शीघ्रम् एव करिष्यामि यथायुक्तम् अनन्तरम् । (३३।१)

एवमस्त्विति देवीं स वीरकः प्राह सांप्रतम् ॥ (३३।२)

मातुराज्ञामृताह्लादप्लाविताङ्गो गतज्वरः । (३४।१)

जगाम कक्षां संद्रष्टुं प्रणिपत्य च मातरम् ॥ (३४।२)