ययातिरुवाच । (१।१)

अहं ययातिर्नहुषस्य पुत्रः पूरोः पिता सर्वभूतावमानात् । (१।२)

प्रभ्रंशितोऽहं सुरसिद्धलोकात्परिच्युतः प्रपताम्यल्पपुण्यः ॥ (१।३)

अहं हि पूर्वो वयसा भवद्भयस्तेनाभिवादं भवतां न युञ्जे । (२।१)

यो विद्यया तपसा जन्मना वा वृद्धः स वै सम्भवति द्विजानाम् ॥ (२।२)

अष्टक उवाच । (३।१)

अवादीस्त्वं वयसास्मि प्रवृद्ध इति वै राजन्न् अधिकः कथंचित् । (३।२)

यो वै विद्वांस्तपसा सम्प्रवृद्धः स एव पूज्यो भवति द्विजानाम् ॥ (३।३)

ययातिरुवाच । (४।१)

प्रतिकूलं कर्मणां पापमाहुस्तद्वर्तिनां प्रवणं पापलोकम् । (४।२)

सन्तोऽसतो नान्ववर्तन्त ते वै यदात्मनैषां प्रतिकूलवादी ॥ (४।३)

अभूद्धनं मे विपुलं महद्वै विचेष्टमानोऽधिगन्ता तदस्मि । (५।१)

एवं प्रधार्यात्महिते निविष्टो यो वर्तते स विजानाति धीरः ॥ (५।२)

नानाभावा बहवो जीवलोके दैवाधीना नष्टचेष्टाधिकाराः । (६।१)

तत्तत्प्राप्य न विहन्येत धीरो दिष्टं बलीय इति मत्वात्मबुद्ध्या ॥ (६।२)

सुखं हि जन्तुर्यदि वापि दुःखं दैवाधीनं विन्दति नात्मशक्त्या । (७।१)

तस्माद्दिष्टं बलवन्मन्यमानो न संज्वरेन्नापि हृष्येत्कदाचित् ॥ (७।२)

दुःखे न तप्येत सुखे न हृष्येत्समेन वर्तेत सदैव धीरः । (८।१)

दिष्टं बलीय इति मन्यमानो न संज्वरेन्नापि हृष्येत् कदाचित् ॥ (८।२)

भये न मुह्याम्यष्टकाहं कदाचित्संतापो मे मनसो नास्ति कश्चित् । (९।१)

धाता यथा मां विदधाति लोके ध्रुवं तथाहं भवितेति मत्वा ॥ (९।२)

संस्वेदजा ह्य् अण्डजा ह्य् उद्भिदश्च सरीसृपाः कृमयो ऽप्य् अप्सु मत्स्याः । (१०।१)

तथाश्मानस्तृणकाष्ठं च सर्वं दिष्टक्षये स्वां प्रकृतिं भजन्ते ॥ (१०।२)

अनित्यतां सुखदुःखस्य बुद्ध्वा कस्मात् संतापमष्टकाहं भजेयम् । (११।१)

किं कुर्यां वै किंच कृत्वा न तप्ये तस्मात्संतापं वर्जयाम्यप्रमत्तः ॥ (११।२)

शौनक उवाच । (१२।१)

एवं ब्रुवाणं नृपतिं ययातिमथाष्टकः पुनरेवान्वपृच्छत् । (१२।२)

मातामहं सर्वगुणोपपन्नं यत्र स्थितं स्वर्गलोके यथावत् ॥ (१२।३)

अष्टक उवाच । (१३।१)

ये ये लोकाः पार्थिवेन्द्र प्रधानास्त्वया भुक्ता यं च काले यथा च । (१३।२)

तन्मे राजन्ब्रूहि सर्वं यथावत्क्षेत्रज्ञवद्भाषसे त्वं हि धर्मम् ॥ (१३।३)

ययातिरुवाच । (१४।१)

राजाहमासं त्व् इह सार्वभौमस्ततो लोकान्महतश् चाजर्यं वै । (१४।२)

तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं ततो लोकान्परमानभ्युपेतः ॥ (१४।३)

ततः पुरीं पुरुहूतस्य रम्यां सहस्रद्वारां शतयोजनान्ताम् । (१५।१)

अध्यावसं वर्षसहस्रमात्रं ततो लोकान्परमानभ्युपेतः ॥ (१५।२)

ततो दिव्यमजरं प्राप्य लोकं प्रजापतेर् लोकपतेर्दुरापम् । (१६।१)

तत्रावसं वर्षसहस्रमात्रं ततो लोकान्परमानभ्युपेतः ॥ (१६।२)

देवस्य देवस्य निवेशने च विजित्य लोकान्न्यवसं यथेष्टम् । (१७।१)

सम्पूज्यमानस्त्रिदशैः समस्तैस्तुल्यप्रभावद्युतिरीश्वराणाम् ॥ (१७।२)

तथावसं नन्दने कामरूपी संवत्सराणामयुतं शतानाम् । (१८।१)

सहाप्सरोभिर्विचरन्पुण्यगन्धान् पश्यन्नगान् पुष्पितांश्चारुरूपान् ॥ (१८।२)

तत्र स्थितं मां देवसुखेषु सक्तं कालेऽतीते महति ततोऽतिमात्रम् । (१९।१)

दूतो देवानामब्रवीदुग्ररूपो ध्वंसेत्युच्चैस्त्रिः प्लुतेन स्वरेण ॥ (१९।२)

एतावन्मे विदितं राजसिंह ततो भ्रष्टोऽहं नन्दनात्क्षीणपुण्यः । (२०।१)

वाचो ऽश्रौषं चान्तरिक्षे सुराणामनुक्रोशाच्छोचतां मां नरेन्द्र ॥ (२०।२)

अकस्माद्वै क्षीणपुण्यो ययातिः पतत्यसौ पुण्यकृत् पुण्यकीर्तिः । (२१।१)

तानब्रुवं पतमानस्तदाहं सतां मध्ये निपतेयं कथं नु ॥ (२१।२)

तैराख्यातां भवतां यज्ञभूमिं समीक्ष्य चैनामहमागतोऽस्मि । (२२।१)

हविर्गन्धैर् दर्शितां यज्ञभूमिं धूमापाङ्गं परिगृह्य प्रतीताम् ॥ (२२।२)