शुक्र उवाच । (१।१)

यः परेषां नरो नित्यमतिवादांस्तितिक्षति । (१।२)

देवयानि विजानीहि तेन सर्वमिदं जितम् ॥ (१।३)

यः समुत्पतितं क्रोधं निगृह्णाति हयं यथा । (२।१)

स यन्तेत्युच्यते सद्भिर्न यो रश्मिषु लम्बते ॥ (२।२)

यः समुत्पतितं क्रोधमक्रोधने नियच्छति । (३।१)

देवयानि विजानीहि तेन सर्वमिदं जितम् ॥ (३।२)

यः समुत्पतितं कोपं क्षमयैव निरस्यति । (४।१)

यथोरगस्त्वचं जीर्णां स वै पुरुष उच्यते ॥ (४।२)

यस्तु भावयते धर्मं यो ऽतिमात्रं तितिक्षति । (५।१)

यश्च तप्तो न तपति भृशं सो ऽर्थस्य भाजनम् ॥ (५।२)

यो यजेदश्वमेधेन मासि मासि शतं समाः । (६।१)

यस्तु कुप्येन्न सर्वस्य तयोरक्रोधनो वरः ॥ (६।२)

ये कुमाराः कुमार्यश्च वैरं कुर्युरचेतसः । (७।१)

नैतत्प्राज्ञस्तु कुर्वीत विदुस्ते न बलाबलम् ॥ (७।२)

देवयान्युवाच । (८।१)

वेदाहं तात बालापि कार्याणां तु गतागतम् । (८।२)

क्रोधे चैवातिवादे वा कार्यस्यापि बलाबले ॥ (८।३)

शिष्यस्याशिष्यवृत्तं हि न क्षन्तव्यं बुभूषुणा । (९।१)

असत्संकीर्णवृत्तेषु वासो मम न रोचते ॥ (९।२)

पुंसो ये नाभिनन्दन्ति वृत्तेनाभिजनेन च । (१०।१)

न तेषु निवसेत्प्राज्ञः श्रेयोऽर्थी पापबुद्धिषु ॥ (१०।२)

ये नैनमभिजानन्ति वृत्तेनाभिजनेन च । (११।१)

तेषु साधुषु वस्तव्यं स वासः श्रेष्ठ उच्यते ॥ (११।२)

तन्मे मथ्नाति हृदयम् अग्निकल्पमिवारणम् । (१२।१)

वाग्दुरुक्तं महाघोरं दुहितुर्वृषपर्वणः ॥ (१२।२)

न ह्य् अतो दुष्करं मन्ये तात लोकेष्वपि त्रिषु । (१३।१)

यः सपत्नश्रियं दीप्तां हीनश्रीः पर्युपासते ॥ (१३।२)