ईश्वर उवाच । (१।१)

अतः परं प्रवक्ष्यामि घृताचलमनुत्तमम् । (१।२)

तेजोऽमृतमयं दिव्यं महापातकनाशनम् ॥ (१।३)

विंशत्या घृतकुम्भानामुत्तमः स्याद्घृताचलः । (२।१)

दशभिर्मध्यमः प्रोक्तः पञ्चभिस्त्वधमः स्मृतः ॥ (२।२)

अल्पवित्तोऽपि यः कुर्याद्द्वाभ्यामिह विधानतः । (३।१)

विष्कम्भपर्वतांस्तद्वच्चतुर्भागेण कल्पयेत् ॥ (३।२)

शालितण्डुलपात्राणि कुम्भोपरि निवेशयेत् । (४।१)

कारयेत्संहतानुच्चान्यथाशोभं विधानतः ॥ (४।२)

वेष्टयेच्छुक्लवासोभिर् इक्षुदण्डफलादिकैः । (५।१)

धान्यपर्वतवच्छेषं विधानमिह पठ्यते ॥ (५।२)

अधिवासनपूर्वं च तद्वद्धोमसुरार्चनम् । (६।१)

प्रभातायां तु शर्वर्यां गुरवे तं निवेदयेत् । (६।२)

विष्कम्भपर्वतांस्तद्वदृत्विग्भ्यः शान्तमानसः ॥ (६।३)

संयोगाद्घृतमुत्पन्नं यस्मादमृततेजसोः । (७।१)

तस्माद्धृतार्चिर्विश्वात्मा प्रीयतामत्र शंकरः ॥ (७।२)

यस्मात्तेजोमयं ब्रह्म घृते तद्विद्ध्यवस्थितम् । (८।१)

घृतपर्वतरूपेण तस्मात्त्वं पाहि नोऽनिशम् ॥ (८।२)

अनेन विधिना दद्याद्घृताचलमनुत्तमम् । (९।१)

महापातकयुक्तोऽपि लोकमाप्नोति शांकरम् ॥ (९।२)

हंससारसयुक्तेन किङ्किणीजालमालिना । (१०।१)

विमानेनाप्सरोभिश्च सिद्धविद्याधरैर् वृतः । (१०।२)

विहरेत्पितृभिः सार्धं यावदाभूतसंप्लवम् ॥ (१०।३)