ऋषय ऊचुः । (१।१)

कथं जगाम भगवान्पुरारित्वं महेश्वरः । (१।२)

ददाह च कथं देवस्तन्नो विस्तरतो वद ॥ (१।३)

पृच्छामस्त्वां वयं सर्वे बहुमानात्पुनः पुनः । (२।१)

त्रिपुरं तद्यथा दुर्गं मयमायाविनिर्मितम् । (२।२)

देवेनैकेषुणा दग्धं तथा नो वद मानद ॥ (२।३)

सूत उवाच । (३।१)

शृणुध्वं त्रिपुरं देवो यथा दारितवान् भवः । (३।२)

मयो नाम महामायो मायानां जनकोऽसुरः ॥ (३।३)

निर्जितः स तु संग्रामे तताप परमं तपः । (४।१)

तपस्यन्तं तु तं विप्रा दैत्यावन्यावनुग्रहात् ॥ (४।२)

तस्यैव कृत्यमुद्दिश्य तेपतुः परमं तपः । (५।१)

विद्युन्माली च बलवांस्तारकाख्यश्च वीर्यवान् ॥ (५।२)

मयतेजःसमाक्रान्तौ तेपतुर्मयपार्श्वगौ । (६।१)

लोका इव यथा मूर्तास् त्रयस् त्रय इवाग्नयः ॥ (६।२)

लोकत्रयं तापयन्तस्ते तेपुर्दानवास्तपः । (७।१)

हेमन्ते जलशय्यासु ग्रीष्मे पञ्चतपे तथा ॥ (७।२)

वर्षासु च तथाकाशे क्षपयन्तस्तनूः प्रियाः । (८।१)

सेवानाः फलमूलानि पुष्पाणि च जलानि च ॥ (८।२)

अन्यदाचरिताहाराः पङ्केनाचितवल्कलाः । (९।१)

मग्नाः शैवालपङ्केषु विमलाविमलेषु च ॥ (९।२)

निर्मांसाश्च ततो जाताः कृशा धमनिसंतताः । (१०।१)

तेषां तपःप्रभावेन प्रभावविधुतं यथा ॥ (१०।२)

निष्प्रभं तु जगत्सर्वं मन्दमेवाभिभाषितम् । (११।१)

दह्यमानेषु लोकेषु तैस्त्रिभिर्दानवाग्निभिः ॥ (११।२)

तेषामग्रे जगद्बन्धुः प्रादुर्भूतः पितामहः । (१२।१)

ततः साहसकर्तारः प्राहुस्ते सहसागतम् ॥ (१२।२)

स्वकं पितामहं दैत्यास्तं वै तुष्टुवुरेव च । (१३।१)

अथ तान्दानवान्ब्रह्मा तपसा तपनप्रभान् ॥ (१३।२)

उवाच हर्षपूर्णाक्षो हर्षपूर्णमुखस्तदा । (१४।१)

वरदोऽहं हि वो वत्सास्तपस्तोषित आगतः ॥ (१४।२)

व्रियताम् ईप्सितं यच्च साभिलाषं तदुच्यताम् । (१५।१)

इत्येवमुच्यमानास्तु प्रतिपन्नं पितामहम् ॥ (१५।२)

विश्वकर्मा मयः प्राह प्रहर्षोत्फुल्ललोचनः । (१६।१)

देव दैत्याः पुरा देवैः संग्रामे तारकामये ॥ (१६।२)

निर्जितास्ताडिताश्चैव हताश्चाप्यायुधैरपि । (१७।१)

देवैर्वैरानुबन्धाच्च धावन्तो भयवेपिताः ॥ (१७।२)

शरणं नैव जानीमः शर्म वा शरणार्थिनः । (१८।१)

सोऽहं तपःप्रभावेन तव भक्त्या तथैव च ॥ (१८।२)

इच्छामि कर्तुं तद्दुर्गं यद्देवैरपि दुस्तरम् । (१९।१)

तस्मिंश्च त्रिपुरे दुर्गे मत्कृते कृतिनां वर ॥ (१९।२)

भूम्यानां जलजानां च शापानां मुनितेजसाम् । (२०।१)

देवप्रहरणानां च देवानां च प्रजापतेः ॥ (२०।२)

अलङ्घनीयं भवतु त्रिपुरं यदि ते प्रियम् । (२१।१)

विश्वकर्मा इतीवोक्तः स तदा विश्वकर्मणा ॥ (२१।२)

उवाच प्रहसन्वाक्यं मयं दैत्यगणाधिपम् । (२२।१)

सर्वामरत्वं नैवास्ति असद्वृत्तस्य दानव ॥ (२२।२)

तस्माद्दुर्गविधानं हि क्षणादपि विधीयताम् । (२३।१)

पितामहवचः श्रुत्वा तदैवं दानवो मयः ॥ (२३।२)

प्राञ्जलिः पुनरप्याह ब्रह्माणं पद्मसम्भवम् । (२४।१)

यस्तदेकेषुणा दुर्गं सकृन्मुक्तेन निर्दहेत् ॥ (२४।२)

समं स संयुगे हन्यादवध्यं शेषतो भवेत् । (२५।१)

एवमस्त्विति चाप्युक्त्वा मयं देवः पितामहः ॥ (२५।२)

स्वप्ने लब्धो यथार्थो वै तत्रैवादर्शनं ययौ । (२६।१)

गते पितामहे दैत्या गता मयरविप्रभाः ॥ (२६।२)

वरदानाद्विरेजुस्ते तपसा च महाबलाः । (२७।१)

स मयस्तु महाबुद्धिर्दानवो वृषसत्तमः ॥ (२७।२)

दुर्गं व्यवसितः कर्तुमिति चाचिन्तयत्तदा । (२८।१)

कथं नाम भवेद्दुर्गं तन्मया त्रिपुरं कृतम् ॥ (२८।२)

वत्स्यते तत्पुरं दिव्यं मत्तो नान्यैर्न संशयः । (२९।१)

यथाचैकेषुणा तेन तत्पुरं न हि हन्यते ॥ (२९।२)

देवैस्तथा विधातव्यं मया मतिविचारणम् । (३०।१)

विस्तारो योजनशतमेकैकस्य पुरस्य तु ॥ (३०।२)

कार्यस्तेषां च विष्कम्भश्चैकैकशतयोजनम् । (३१।१)

पुष्ययोगेण निर्माणं पुराणं च भविष्यति ॥ (३१।२)

पुष्ययोगेण च दिवि समेष्यन्ति परस्परम् । (३२।१)

पुष्ययोगेण युक्तानि यस्तान्यासादयिष्यति ॥ (३२।२)

पुराण्येकप्रहारेण शतानि निहनिष्यति । (३३।१)

आयसं तु क्षितितले राजतं तु नभस्तले ॥ (३३।२)

राजतस्योपरिष्टात्तु सौवर्णं भविता पुरम् । (३४।१)

एवं त्रिभिः पुरैर्युक्तं त्रिपुरं तद्भविष्यति । (३४।२)

शतयोजनविष्कम्भैरन्तरैस्तद्दुरासदम् ॥ (३४।३)

अट्टालकैर् यन्त्रशतघ्निभिश्च सचक्रशूलोपलकम्पनैश्च । (३५।१)

द्वारैर्महामन्दरमेरुकल्पैः प्राकारशृङ्गैः सुविराजमानम् ॥ (३५।२)

सतारकाख्येन मयेन गुप्तं स्वस्थं च गुप्तं तडिन्मालिनापि । (३६।१)

को नाम हन्तुं त्रिपुरं समर्थो मुक्त्वा त्रिनेत्रं भगवन्तमेकम् ॥ (३६।२)