शौनक उवाच । (१।१)

स्वर्गतस्तु स राजेन्द्रो न्यवसद्देवसद्मनि । (१।२)

पूजितस्त्रिदशैः साध्यैर्मरुद्भिर्वसुभिस्तथा ॥ (१।३)

देवलोकाद् ब्रह्मलोकं संचरन्पुण्यकृद्वशी । (२।१)

अवसत्पृथिवीपालो दीर्घकालमिति श्रुतिः ॥ (२।२)

स कदाचिन्नृपश्रेष्ठो ययातिः शक्रमागतः । (३।१)

कथान्ते तत्र शक्रेण पृष्टः स पृथिवीपतिः ॥ (३।२)

शक्र उवाच । (४।१)

यदा स पूरुस्तव रूपेण राजञ्जरां गृहीत्वा प्रचचार लोके । (४।२)

तदा राज्यं सम्प्रदायैव तस्मै त्वया किमुक्तः कथयेह सत्यम् ॥ (४।३)

ययातिरुवाच । (५।१)

प्रकृत्यनुमते पूरुं राज्ये कृत्वेदमब्रुवम् । (५।२)

गङ्गायमुनयोर्मध्ये कृत्स्नोऽयं विषयस्तव । (५।३)

मध्ये पृथिव्यास्त्वं राजा भ्रातरोऽन्तेऽधिपास्तव ॥ (५।४)

अक्रोधनः क्रोधनेभ्यो विशिष्टस्तथा तितिक्षुर् अतितिक्षोर् विशिष्टः । (६।१)

अमानुषेभ्यो मानुषश्च प्रधानो विद्वांस्तथैवाविदुषः प्रधानः ॥ (६।२)

आक्रुश्यमानो नाक्रोशेन्मन्युमेव तितिक्षति । (७।१)

आक्रोष्टारं निर्दहति सुकृतं चास्य विन्दति ॥ (७।२)

नारुन्तुदः स्यान्न नृशंसवादी न हीनतः परम् अभ्याददीत । (८।१)

ययास्य वाचा पर उद्विजेत न तां वदेद्रुशतीं पापलौल्याम् ॥ (८।२)

अरुन्तुदं पुरुषं तीव्रवाचं वाक्कण्टकैर् वितुदन्तं मनुष्यान् । (९।१)

विद्याद् अलक्ष्मीकतमं जनानां मुखे निबद्धं निरृतिं वहन्तम् ॥ (९।२)

सद्भिः पुरस्तादभिपूजितः स्यात्सद्भिस्तथा पृष्ठतो रक्षितः स्यात् । (१०।१)

सदा सताम् अतिवादांस्तितिक्षेत् सतां वृत्तं पालयन्साधुवृतः ॥ (१०।२)

वाक्सायका वदनान्निष्पतन्ति यैर् आहतः शोचति वा त्र्यहानि । (११।१)

परस्य नो मर्मसु ते पतन्ति तान्पण्डितो नावसृजेत्परेषु ॥ (११।२)

नास्तीदृशं संवननं त्रिषु लोकेषु किंचन । (१२।१)

यथा मैत्री च लोकेषु दानं च मधुरा च वाक् । (१२।२)

तस्मात्सान्त्वं सदा वाच्यं न वाच्यं परुषं क्वचित् । (१२।३)

पूज्यान्सम्पूजयेद् दद्यान्नाभिशापं कदाचन ॥ (१२।४)