सूत उवाच । (१।१)

तं दृष्ट्वा दानवाः क्रुद्धाश्चेरुः स्वैः स्वैर्बलैर्वृताः । (१।२)

सरघा इव माक्षीकहरणे सर्वतोदिशम् ॥ (१।३)

कृष्णचामरजालाढ्ये सुधाविरचिताङ्कुरे । (२।१)

चित्रपञ्चपताके तु प्रभिन्नकरटामुखे ॥ (२।२)

पर्वताभे गजे भीमे मदस्राविणि दुर्धरे । (३।१)

आरुह्याजौ निमिर्दैत्यो हरिं प्रत्युद्ययौ बली ॥ (३।२)

तस्यासन्दानवा रौद्रा गजस्य पदरक्षिणः । (४।१)

सप्तविंशतिसाहस्राः किरीटकवचोज्ज्वलाः ॥ (४।२)

अश्वारूढश्च मथनो जम्भकश्चोष्ट्रवाहनः । (५।१)

शुम्भोऽपि विपुलं मेषं समारुह्याव्रजद्रणम् ॥ (५।२)

अपरे दानवेन्द्रास्तु यत्ता नानास्त्रपाणयः । (६।१)

आजघ्नुः समरे क्रुद्धा विष्णुमक्लिष्टकारिणम् ॥ (६।२)

परिघेण निमिर्दैत्यो मथनो मुद्गरेण तु । (७।१)

शुम्भः शूलेन तीक्ष्णेन प्रासेन ग्रसनस्तथा ॥ (७।२)

चक्रेण महिषः क्रुद्धो जम्भः शक्त्या महारणे । (८।१)

जघ्नुर्नारायणं सर्वे शेषास्तीक्ष्णैश्च मार्गणैः ॥ (८।२)

तान्यस्त्राणि प्रयुक्तानि शरीरं विविशुर्हरेः । (९।१)

गुरूक्तान्युपदिष्टानि सच्छिष्यस्य श्रुताविव ॥ (९।२)

असम्भ्रान्तो रणे विष्णुरथ जग्राह कार्मुकम् । (१०।१)

शरांश्चाशीविषाकारांस्तैलधौतानजिह्मगान् ॥ (१०।२)

ततोऽभिसंध्य दैत्यांस्तानाकर्णाकृष्टकार्मुकः । (११।१)

अभ्यद्रवद्रणे क्रुद्धो दैत्यानीके तु पौरुषात् ॥ (११।२)

निमिं विव्याध विंशत्या बाणानामग्निवर्चसाम् । (१२।१)

मथनं दशभिर्बाणैः शुम्भं पञ्चभिरेव च ॥ (१२।२)

एकेन महिषं क्रुद्धो विव्याधोरसि पत्त्रिणा । (१३।१)

जम्भं द्वादशभिस्तीक्ष्णैः सर्वांश्चैकैकशोऽष्टभिः ॥ (१३।२)

तस्य तल्लाघवं दृष्ट्वा दानवाः क्रोधमूर्छिताः । (१४।१)

नर्दमानाः प्रयत्नेन चक्रुरत्यद्भुतं रणम् ॥ (१४।२)

चिछेदाथ धनुर्विष्णोर्निमिर्भल्लेन दानवः । (१५।१)

संध्यमानं शरं हस्ते चिछेद महिषासुरः ॥ (१५।२)

पीडयामास गरुडं जम्भस्तीक्ष्णैस्तु सायकैः । (१६।१)

भुजं तस्याहनद्गाढं शुम्भो भूधरसंनिभः ॥ (१६।२)

छिन्ने धनुषि गोविन्दो गदां जग्राह भीषणाम् । (१७।१)

तां प्राहिणोत्स वेगेन मथनाय महाहवे ॥ (१७।२)

तामप्राप्तां निमिर्बाणैश्चिछेद तिलशो रणे । (१८।१)

तां नाशमागतां दृष्ट्वा हीनाग्रे प्रार्थनामिव ॥ (१८।२)

जग्राह मुद्गरं घोरं दिव्यरत्नपरिष्कृतम् । (१९।१)

तं मुमोचाथ वेगेन निमिमुद्दिश्य दानवम् ॥ (१९।२)

तम् आयान्तं वियत्येव त्रयो दैत्या न्यवारयन् । (२०।१)

गदया जम्भदैत्यस्तु ग्रसनः पट्टिशेन तु ॥ (२०।२)

शक्त्या च महिषो दैत्यः स्वपक्षजयकाङ्क्षया । (२१।१)

निराकृतं तमालोक्य दुर्जने प्रणयं यथा ॥ (२१।२)

जग्राह शक्तिमुग्राग्रामष्टघण्टोत्कटस्वनाम् । (२२।१)

जम्भाय तां समुद्दिश्य प्राहिणोद्रणभीषणः ॥ (२२।२)

तामम्बरस्थां जग्राह गजो दानवनन्दनः । (२३।१)

गृहीतां तां समालोक्य शिक्षामिव विवेकिभिः ॥ (२३।२)

दृढं भारसहं सारमन्यदादाय कार्मुकम् । (२४।१)

रौद्रास्त्रमभिसंधाय तस्मिन्बाणं मुमोच ह ॥ (२४।२)

ततोऽस्त्रतेजसा सर्वं व्याप्तं लोकं चराचरम् । (२५।१)

ततो बाणमयं सर्वमाकाशं समदृश्यत ॥ (२५।२)

भूर्दिशो विदिशश्चैव बाणजालमया बभुः । (२६।१)

दृष्ट्वा तदस्त्रमाहात्म्यं सेननीर् ग्रसनोऽसुरः ॥ (२६।२)

ब्राह्ममस्त्रं चकारासौ सर्वास्त्रविनिवारणम् । (२७।१)

तेन तत्प्रशमं यातं रौद्रास्त्रं लोकघस्मरम् ॥ (२७।२)

अस्त्रे प्रतिहते तस्मिन्विष्णुर्दानवसूदनः । (२८।१)

कालदण्डास्त्रमकरोत्सर्वलोकभयंकरम् ॥ (२८।२)

संधीयमाने तस्मिंस्तु मारुतः परुषो ववौ । (२९।१)

चकम्पे च मही देवी दैत्या भिन्नधियोऽभवन् ॥ (२९।२)

तदस्त्रमुग्रं दृष्ट्वा तु दानवा युद्धदुर्मदाः । (३०।१)

चक्रुरस्त्राणि दिव्यानि नानारूपाणि संयुगे ॥ (३०।२)

नारायणास्त्रं ग्रसनो गृहीत्वा चक्रं निमिः स्वास्त्रवरं मुमोच । (३१।१)

ऐषीकमस्त्रं च चकार जम्भस्तत्कालदण्डास्त्रनिवारणाय ॥ (३१।२)

यावन्न संध्या न दशां प्रयान्ति दैत्येश्वराश्चास्त्रनिवारणाय । (३२।१)

तावत्क्षणेनैव जघान कोटीर्दैत्येश्वराणां सगजान् सहाश्वान् ॥ (३२।२)

अनन्तरं शान्तमभूत्तदस्त्रं दैत्यास्त्रयोगेण तु कालदण्डम् । (३३।१)

शान्तं तदालोक्य हरिः स्वशस्त्रं स्वविक्रमे मन्युपरीतमूर्तिः ॥ (३३।२)

जग्राह चक्रं तपनायुताभम् उग्रारमात्मानमिव द्वितीयम् । (३४।१)

चिक्षेप सेनापतयेऽभिसंध्य कण्ठस्थलं वज्रकठोरमुग्रम् ॥ (३४।२)

चक्रं तदाकाशगतं विलोक्य सर्वात्मना दैत्यवराः स्ववीर्यैः । (३५।१)

नाशक्नुवन्वारयितुं प्रचण्डं दैवं यथा कर्म मुधा प्रपन्नम् ॥ (३५।२)

तमप्रतर्क्यं जनयन्नजय्यं चक्रं पपात ग्रसनस्य कण्ठे । (३६।१)

द्विधा तु कृत्वा ग्रसनस्य कण्ठं तद्रक्तधारारुणघोरनाभि । (३६।२)

जगाम भूयो ऽपि जनार्दनस्य पाणिं प्रवृद्धानलतुल्यदीप्ति ॥ (३६।३)