सूत उवाच । (१।१)

श्रुत्वैतत्तारकः सर्वमुद्घुष्टं देवबन्दिभिः । (१।२)

सस्मार ब्रह्मणो वाक्यं वधं बालादुपस्थितम् ॥ (१।३)

स्मृत्वा घर्मार्द्रसर्वाङ्गः पदातिरपदानुगः । (२।१)

मन्दिरान्निर्जगामाशु शोकग्रस्तेन चेतसा ॥ (२।२)

कालनेमिमुखा दैत्याः संरम्भाद्भ्रान्तचेतसः । (३।१)

स्वे स्वे स्वनीकेषु तदा त्वराविस्मितचेतसः । (३।२)

योधा धावत गृहीत योजयध्वं वरूथिनीम् ॥ (३।३)

कुमारं तारको दृष्ट्वा बभाषे भीषणाकृतिः । (४।१)

किं बाल योद्धुकामोऽसि क्रीड कन्दुकलीलया ॥ (४।२)

त्वया न दानवा दृष्टा यत्सङ्गरविभीषकाः । (५।१)

बालत्वादथ ते बुद्धिरेवं स्वल्पार्थदर्शिनी ॥ (५।२)

कुमारोऽपि तमग्रस्थं बभाषे हर्षयन्सुरान् । (६।१)

शृणु तारक शास्त्रार्थस्तव चैव निरूप्यते ॥ (६।२)

शास्त्रैरर्था न दृश्यन्ते समरे निर्भयैर्भटैः । (७।१)

शिशुत्वं मावमंस्था मे शिशुः कालभुजंगमः ॥ (७।२)

दुष्प्रेक्ष्यो भास्करो बालस्तथाहं दुर्जयः शिशुः । (८।१)

अल्पाक्षरो न मन्त्रः किं सुस्फुरो दैत्य दृश्यते ॥ (८।२)

कुमारे प्रोक्तवत्येवं दैत्यश्चिक्षेप मुद्गरम् । (९।१)

कुमारस्तं निरस्याथ वज्रेणामोघवर्चसा ॥ (९।२)

ततश्चिक्षेप दैत्येन्द्रो भिन्दिपालमयोमयम् । (१०।१)

करेण तच्च जग्राह कार्तिकेयोऽमरारिहा ॥ (१०।२)

गदां मुमोच दैत्याय षण्मुखः परमस्वनाम् । (११।१)

तया हतस्ततो दैत्यश्चकम्पेऽचलराडिव ॥ (११।२)

मेने च दुर्जयं दैत्यस्तदा षड्वदनं रणे । (१२।१)

चिन्तयामास बुद्ध्या वै प्राप्तः कालो न संशयः ॥ (१२।२)

कुपितं तु तमालोक्य कालनेमिपुरोगमाः । (१३।१)

सर्वे दैत्येश्वरा जघ्नुः कुमारं रणदारुणम् ॥ (१३।२)

स तैः प्रहारैरस्पृष्टो वृथाक्लेशैर्महाद्युतिः । (१४।१)

रणशौण्डास्तु दैत्येन्द्राः पुनः प्रासैः शिलीमुखैः ॥ (१४।२)

कुमारं सामरं जघ्नुर्बलिनो देवकण्टकाः । (१५।१)

कुमारस्य व्यथा नाभूद्दैत्यास्त्रनिहतस्य तु ॥ (१५।२)

प्राणान्तकरणो जातो देवानां दानवाहवः । (१६।१)

देवान्निपीडितान्दृष्ट्वा कुमारः कोपमाविशत् ॥ (१६।२)

ततोऽस्त्रैर्वारयामास दानवानामनीकिनीम् । (१७।१)

ततस्तैर् निष्प्रतीकरैस् ताडिताः सुरकण्टकाः ॥ (१७।२)

कालनेमिमुखाः सर्वे रणादासन्पराङ्मुखाः । (१८।१)

विद्रुतेष्वथ दैत्येषु हतेषु च समन्ततः ॥ (१८।२)

ततः क्रुद्धो महादैत्यस्तारकोऽसुरनायकः । (१९।१)

जग्राह च गदां दिव्यां हेमजालपरिष्कृताम् ॥ (१९।२)

जघ्ने कुमारं गदया निष्टप्तकनकाङ्गदः । (२०।१)

शरैर्मयूरपत्रैश्च चकार विमुखान्सुरान् ॥ (२०।२)

तथा परैर्महाभल्लैर्मयूरं गुहवाहनम् । (२१।१)

बिभेद तारकः क्रुद्धः स सैन्येऽसुरनायकः ॥ (२१।२)

दृष्ट्वा पराङ्मुखान्देवान्मुक्तरक्तं स्ववाहनम् । (२२।१)

जग्राह शक्तिं विमलां रणे कनकभूषणाम् ॥ (२२।२)

बाहुना हेमकेयूररुचिरेण षडाननः । (२३।१)

ततो जवान्महासेनस्तारकं दानवाधिपम् ॥ (२३।२)

तिष्ठ तिष्ठ सुदुर्बुद्धे जीवलोकं विलोकय । (२४।१)

हतोऽस्यद्य मया शक्त्या स्मर शस्त्रं सुशिक्षितम् ॥ (२४।२)

इत्युक्त्वा च ततः शक्तिं मुमोच दितिजं प्रति । (२५।१)

सा कुमारभुजोत्सृष्टा तत्केयूररवानुगा । (२५।२)

बिभेद दैत्यहृदयं वज्रशैलेन्द्रकर्कशम् ॥ (२५।३)

गतासुः स पपातोर्व्यां प्रलये भूधरो यथा । (२६।१)

विकीर्णमुकुटोष्णीषो विस्रस्ताखिलभूषणः ॥ (२६।२)

तस्मिन्विनिहते दैत्ये त्रिदशानां महोत्सवे । (२७।१)

नाभूत् कश्चित् तदा दुःखी नरकेष्वपि पापकृत् ॥ (२७।२)

स्तुवन्तः षण्मुखं देवाः क्रीडन्तश्चाङ्गनायुताः । (२८।१)

जग्मुः स्वानेव भवनान्भूरिधामान उत्सुकाः ॥ (२८।२)

ददुश्चापि वरं सर्वे देवाः स्कन्दमुखं प्रति । (२९।१)

तुष्टाः सम्प्राप्तसर्वेच्छाः सह सिद्धैस्तपोधनैः ॥ (२९।२)

देवा ऊचुः । (३०।१)

यः पठेत्स्कन्दसम्बद्धां कथां मर्त्यो महामतिः । (३०।२)

शृणुयाच्छ्रावयेद्वापि स भवेत्कीर्तिमान्नरः ॥ (३०।३)

बह्वायुः सुभगः श्रीमान्कान्तिमाञ्छुभदर्शनः । (३१।१)

भूतेभ्यो निर्भयश्चापि सर्वदुःखविवर्जितः ॥ (३१।२)

संध्यामुपास्य यः पूर्वां स्कन्दस्य चरितं पठेत् । (३२।१)

स मुक्तः किल्बिषैः सर्वैर्महाधनपतिर्भवेत् ॥ (३२।२)

बालानां व्याधिजुष्टानां राजद्वारं च सेवताम् । (३३।१)

तत्परमं दिव्यं सर्वदा सर्वकामदम् । (३३।२)

तनुक्षये च सायुज्यं षण्मुखस्य व्रजेन्नरः ॥ (३३।३)