ईश्वर उवाच । (१।१)

विशोकसप्तमीं तद्वद्वक्ष्यामि मुनिपुंगव । (१।२)

यामुपोष्य नरः शोकं न कदाचिदिहाश्नुते ॥ (१।३)

माघे कृष्णतिलैः स्नात्वा षष्ठ्यां वै शुक्लपक्षतः । (२।१)

कृताहारः कृसरया दन्तधावनपूर्वकम् । (२।२)

उपवासव्रतं कृत्वा ब्रह्मचारी भवेन्निशि ॥ (२।३)

ततः प्रभात उत्थाय कृतस्नानजपः शुचिः । (३।१)

कृत्वा तु काञ्चनं पद्ममर्कायेति च पूजयेत् । (३।२)

करवीरेण रक्तेन रक्तवस्त्रयुगेन च ॥ (३।३)

यथा विशोकं भुवनं त्वयैवादित्य सर्वदा । (४।१)

तथा विशोकता मेऽस्तु त्वद्भक्तिः प्रतिजन्म च ॥ (४।२)

एवं सम्पूज्य षष्ठ्यां तु भक्त्या सम्पूजयेद्द्विजान् । (५।१)

सुप्त्वा संप्राश्य गोमूत्रमुत्थाय कृतनैत्यकः ॥ (५।२)

सम्पूज्य विप्रानन्नेन गुडपात्रसमन्वितम् । (६।१)

तद्वस्त्रयुग्मं पद्मं च ब्राह्मणाय निवेदयेत् ॥ (६।२)

अतैललवणं भुक्त्वा सप्तम्यां मौनसंयुतः । (७।१)

ततः पुराणश्रवणं कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ (७।२)

अनेन विधिना सर्वमुभयोरपि पक्षयोः । (८।१)

कृत्वा यावत्पुनर्माघशुक्लपक्षस्य सप्तमी ॥ (८।२)

व्रतान्ते कलशं दद्यात्सुवर्णकमलान्वितम् । (९।१)

शय्यां सोपस्करां दद्यात्कपिलां च पयस्विनीम् ॥ (९।२)

अनेन विधिना यस्तु वित्तशाठ्यविवर्जितः । (१०।१)

विशोकसप्तमीं कुर्यात्स याति परमां गतिम् ॥ (१०।२)

यावज्जन्मसहस्राणां साग्रं कोटिशतं भवेत् । (११।१)

तावन्न शोकमभ्येति रोगदौर्गत्यवर्जितः ॥ (११।२)

यं यं प्रार्थयते कामं तं तमाप्नोति पुष्कलम् । (१२।१)

निष्कामः कुरुते यस्तु स परं ब्रह्म गच्छति ॥ (१२।२)

यः पठेच्छृणुयाद्वापि विशोकाख्यां च सप्तमीम् । (१३।१)

सोऽपीन्द्रलोकमाप्नोति न दुःखी जायते क्वचित् ॥ (१३।२)