वीरक उवाच । (१।१)

एवमुक्त्वा गिरिसुता माता मे स्नेहवत्सला । (१।२)

प्रवेशं लभते नान्या नारी कमललोचने ॥ (१।३)

इत्युक्ता तु तदा देवी चिन्तयामास चेतसा । (२।१)

न सा नारीति दैत्योऽसौ वायुर्मे यामभाषत ॥ (२।२)

वृथैव वीरकः शप्तो मया क्रोधपरीतया । (३।१)

अकार्यं क्रियते मूढैः प्रायः क्रोधसमीरितैः ॥ (३।२)

क्रोधेन नश्यते कीर्तिः क्रोधो हन्ति स्थिरां श्रियम् । (४।१)

अपरिच्छिन्नतत्त्वार्था पुत्रं शापितवत्यहम् । (४।२)

विपरीतार्थबुद्धीनां सुलभो विपदोदयः ॥ (४।३)

संचिन्त्यैवमुवाचेदं वीरकं प्रति शैलजा । (५।१)

लज्जासज्जविकारेण वदनेनाम्बुजत्विषा ॥ (५।२)

देव्युवाच । (६।१)

अहं वीरक ते माता मा तेऽस्तु मनसो भ्रमः । (६।२)

शंकरस्यास्मि दयिता सुता तुहिनभूभृतः ॥ (६।३)

मम गात्रच्छविभ्रान्त्या मा शङ्कां पुत्र भावय । (७।१)

तुष्टेन गौरता दत्ता ममेयं पद्मजन्मना ॥ (७।२)

मया शप्तोऽस्यविदिते वृत्तान्ते दैत्यनिर्मिते । (८।१)

ज्ञात्वा नारीप्रवेशं तु शंकरे रहसि स्थिते ॥ (८।२)

न निवर्तयितुं शक्यः शापः किं तु ब्रवीमि ते । (९।१)

शीघ्रमेष्यसि मानुष्यात्स त्वं कामसमन्वितः ॥ (९।२)

सूत उवाच । (१०।१)

शिरसा तु ततो वन्द्य मातरं पूर्णमानसः । (१०।२)

उवाचोदितपूर्णेन्दुद्युतिं च हिमशैलजाम् ॥ (१०।३)

वीरक उवाच । (११।१)

नतसुरासुरमौलिमिलन्मणिप्रचयकान्तिकरालनखाङ्किते । (११।२)

नगसुते शरणागतवत्सले तव नतोऽस्मि नतार्तिविनाशिनि ॥ (११।३)

तपनमण्डलमण्डितकंधरे पृथुसुवर्णसुवर्णनगद्युते । (१२।१)

विषभुजंगनिषङ्गविभूषिते गिरिसुते भवतीमहमाश्रये ॥ (१२।२)

जगति कः प्रणताभिमतं ददौ झटिति सिद्धनुते भवती यथा । (१३।१)

जगति कां च न वाञ्छति शंकरो भुवनधृत्तनये भवतीं यथा ॥ (१३।२)

विमलयोगविनिर्मितदुर्जयस्वतनुतुल्यमहेश्वरमण्डले । (१४।१)

विदलितान्धकबान्धवसंहतिः सुरवरैः प्रथमं त्वमभिष्टुता ॥ (१४।२)

सितसटापटलोद्धतकंधराभरमहामृगराजरथस्थिता । (१५।१)

विमलशक्तिमुखानलपिङ्गलायतभुजौघविपिष्टमहासुरा ॥ (१५।२)

निगदिता भुवनैरिति चण्डिका जननि शुम्भनिशुम्भनिषूदनी । (१६।१)

प्रणतचिन्तितदानवदानवप्रमथनैकरतिस्तरसा भुवि ॥ (१६।२)

वियति वायुपथे ज्वलनोज्ज्वलेऽवनितले तव देवि च यद्वपुः । (१७।१)

तदजितेऽप्रतिमे प्रणमाम्यहं भुवनभाविनि ते भववल्लभे ॥ (१७।२)

जलधयो ललितोद्धतवीचयो हुतवहद्युतयश्च चराचरम् । (१८।१)

फणसहस्रभृतश्च भुजंगमास्त्वदभिधास्यति मय्यभयंकराः ॥ (१८।२)

भगवति स्थिरभक्तजनाश्रये प्रतिगतो भवतीचरणाश्रयम् । (१९।१)

करणजातमिहास्तु ममाचलं नुतिलवाप्तिफलाशयहेतुतः । (१९।२)

प्रशममेहि ममात्मजवत्सले तव नमोऽस्तु जगत्त्रयसंश्रये ॥ (१९।३)

त्वयि ममास्तु मतिः सततं शिवे शरणगोऽस्मि नतोऽस्मि नमोऽस्तु ते । (२०।१)

सूत उवाच । (२०।२)

प्रसन्ना तु ततो देवी वीरकस्येति संस्तुता । (२०।३)

प्रविवेश शुभं भर्तुर्भवनं भूधरात्मजा ॥ (२०।४)

अथ रुद्रो महागौरीं गौरीं दृष्ट्वा तु सुन्दरीम् । (२१।१)

चित्तव्यामोहनाकारां करीन्द्रोन्मत्तगामिनीम् ॥ (२१।२)

पूर्णचन्द्राननां तन्वीं नितम्बोरुघनस्तनीम् । (२२।१)

मध्ये क्षामां तथाक्षीणलावण्यामृतवर्षिणीम् ॥ (२२।२)

सर्वाभरणपूर्वाङ्गीं मदो मन्देन कारिणीम् । (२३।१)

सकामः शङ्कितो दीनो रौद्रो वीरो भयानकः ॥ (२३।२)

करुणाहास्यबीभत्सकिंचित्किंचिद्धरो ऽभवत् । (२४।१)

जिघांसुर्देववाक्येन भैरवं कृतवान्वपुः ॥ (२४।२)

सा चापि भैरवी जाता देवस्य प्रतिरूपिणी । (२५।१)

तस्या रूपसहस्राणि ददर्श गिरिगोचरः ॥ (२५।२)

ग्रस्ते सहस्ररूपाणां तारारूपे प्रदर्शिते । (२६।१)

पार्वत्या चाथ निःशङ्कः शंकरो वाभवत्ततः ॥ (२६।२)

दृष्ट्वा जगन्मयीं तां तु रराम सुरतप्रियः । (२७।१)

विरहोत्कण्ठितां भार्यां प्राप्य भूयो हिमात्मजाम् ॥ (२७।२)

यावद्वर्षसहस्रान्तमुभयो रहसिस्थयोः । (२८।१)

नानाकरणबद्धोत्था क्रीडासीत् संतता तयोः ॥ (२८।२)

द्वारस्थो वीरको देवान् हरदर्शनकाङ्क्षिणः । (२९।१)

व्यसर्जयत् स्वकान्येव गृहाण्यादरपूर्वकम् ॥ (२९।२)

नास्त्यत्रावसरो देवा देव्या सह वृषाकपिः । (३०।१)

निभृतः क्रीडतीत्युक्ता ययुस्ते च यथागतम् ॥ (३०।२)

गते वर्षसहस्रे तु देवास्त्वरितमानसाः । (३१।१)

ज्वलनं चोदयामासुर् ज्ञातुं शंकरचेष्टितम् ॥ (३१।२)

प्रविश्य जालरन्ध्रेण शुकरूपी हुताशनः । (३२।१)

ददृशे शयने शर्वं रतं गिरिजया सह ॥ (३२।२)

ददृशे तं च देवेशो हुताशं शुकरूपिणम् । (३३।१)

तमुवाच महादेवः किंचित्कोपसमन्वितः ॥ (३३।२)

शर्व उवाच । (३४।१)

निषिक्तमर्धं देव्यां मे शुक्रस्य शुकविग्रह । (३४।२)

लज्जया विरतिस्थायां त्वमर्धं पिब पावक ॥ (३४।३)

यस्मात्तु त्वत्कृतो विघ्नस्तस्मात्त्वय्युपपद्यते । (३५।१)

इत्युक्तः प्राञ्जलिर्वह्निर् अपिबद्वीर्यमाहितम् ॥ (३५।२)

तेनापूर्यत तान्देवांस्तत्तत्कायविभेदतः । (३६।१)

विपाट्य जठरं तेषां वीर्यं माहेश्वरं ततः ॥ (३६।२)

निष्क्रान्ते तप्तहेमाभं विततं शंकराश्रमे । (३७।१)

तस्मिन्सरो महज्जातं विमलं बहुयोजनम् ॥ (३७।२)

प्रोत्फुल्लहेमकमलं नानाविहगनादितम् । (३८।१)

तच्छ्रुत्वा तु ततो देवी हेमद्रुममहाजलम् ॥ (३८।२)

जगाम कौतुकाविष्टा तत्सरः कनकाम्बुजम् । (३९।१)

तत्र कृत्वा जलक्रीडां तदब्जकृतशेखरा ॥ (३९।२)

उपविष्टा ततस्तस्य तीरे देवी सखीयुता । (४०।१)

पातुकामा च तत्तोयं स्वादु निर्मलपङ्कजम् ॥ (४०।२)

अपश्यत्कृत्तिकाः स्नाताः षडर्कद्युतिसंनिभाः । (४१।१)

पद्मपत्रे तु तद्वारि गृहीत्वोपस्थिता गृहम् ॥ (४१।२)

हर्षादुवाच पश्यामि पद्मपत्रे स्थितं पयः । (४२।१)

ततस्ता ऊचुरखिलं कृत्तिका हिमशैलजाम् ॥ (४२।२)

कृत्तिका ऊचुः । (४३।१)

दास्यामो यदि ते गर्भः सम्भूतो यो भविष्यति । (४३।२)

सोऽस्माकमपि पुत्रः स्यादस्मन्नाम्ना च वर्तताम् । (४३।३)

भवेल्लोकेषु विख्यातः सर्वेष्वपि शुभानने ॥ (४३।४)

इत्युक्तोवाच गिरिजा कथं मद्गात्रसंभवः । (४४।१)

सर्वैरवयवैर्युक्तो भवतीभ्यः सुतो भवेत् ॥ (४४।२)

ततस्तां कृत्तिका ऊचुर्विधास्यामोऽस्य वै वयम् । (४५।१)

उत्तमान्युत्तमाङ्गानि यद्येवं तु भविष्यति ॥ (४५।२)

उक्ता वै शैलजा प्राह भवत्वेवमनिन्दिताः । (४६।१)

ततस्ता हर्षसम्पूर्णाः पद्मपत्रस्थितं पयः ॥ (४६।२)

तस्यै ददुस्तया चापि तत्पीतं क्रमशो जलम् । (४७।१)

पीते तु सलिले तस्मिंस्ततस्तस्मिन्सरोवरे ॥ (४७।२)

विपाट्य देव्याश्च ततो दक्षिणां कुक्षिमुद्गतः । (४८।१)

निश्चक्रामाद्भुतो बालः सर्वलोकविभासकः ॥ (४८।२)

प्रभाकरप्रभाकारः प्रकाशकनकप्रभः । (४९।१)

गृहीतनिर्मलोदग्रशक्तिशूलः षडाननः ॥ (४९।२)

दीप्तो मारयितुं दैत्यान्कुत्सितान्कनकच्छविः । (५०।१)

एतस्मात्कारणाद्दैवः कुमारश्चापि सो ऽभवत् ॥ (५०।२)