सूत उवाच । (१।१)

देवीं सापश्यद् आयान्तीं सखीं मातुर्विभूषिताम् । (१।२)

कुसुममोदिनीं नाम तस्य शैलस्य देवताम् ॥ (१।३)

सापि दृष्ट्वा गिरिसुतां स्नेहविक्लवमानसा । (२।१)

क्व पुत्रि गच्छसीत्युच्चैरालिङ्ग्योवाच देवता ॥ (२।२)

सा चास्यै सर्वमाचख्यौ शंकरात्कोपकारणम् । (३।१)

पुनश्चोवाच गिरिजा देवतां मातृसंमताम् ॥ (३।२)

उमोवाच । (४।१)

नित्यं शैलाधिराजस्य देवता त्वमनिन्दिते । (४।२)

सर्वतः संनिधानं ते मम चातीव वत्सला ॥ (४।३)

अतस्तुते प्रवक्ष्यामि यद्विधेयं तदा धिया । (५।१)

अन्यस्त्रीसंप्रवेशस्तु त्वया रक्ष्यः प्रयत्नतः ॥ (५।२)

रहस्यत्र प्रयत्नेन चेतसा सततं गिरौ । (६।१)

पिनाकिनः प्रविष्टायां वक्तव्यं मे त्वयानघे ॥ (६।२)

ततोऽहं संविधास्यामि यत्कृत्यं तदनन्तरम् । (७।१)

इत्युक्ता सा तथेत्युक्त्वा जगाम स्वगिरिं शुभम् ॥ (७।२)

उमापि पितुरुद्यानं जगामाद्रिसुता द्रुतम् । (८।१)

अन्तरिक्षं समाविश्य मेघमालामिव प्रभा ॥ (८।२)

ततो विभूषणान्यस्य वृक्षवल्कलधारिणी । (९।१)

ग्रीष्मे पञ्चाग्निसंतप्ता वर्षासु च जलोषिता ॥ (९।२)

शैशिरासु च रात्रीषु शुष्कस्थण्डिलशायिनी । (१०।१)

एवं साधयती तत्र तपसा संव्यवस्थिता ॥ (१०।२)

ज्ञात्वा तु तां गिरिसुतां दैत्यस्तत्रान्तरे वशी । (११।१)

अन्धकस्य सुतो दृप्तः पितुर्वधमनुस्मरन् ॥ (११।२)

देवान्सर्वान्विजित्याजौ बकभ्राता रणोत्कटः । (१२।१)

आडिर्नामान्तरप्रेक्षी सततं चन्द्रमौलिनः ॥ (१२।२)

आजगामामररिपुः पुरं त्रिपुरघातिनः । (१३।१)

स तत्रागत्य ददृशे वीरकं द्वार्यवस्थितम् ॥ (१३।२)

विचिन्त्यासीद्वरं दत्तं स पुरा पद्मजन्मना । (१४।१)

हते तदान्धके दैत्ये गिरिशेनामरद्विषि ॥ (१४।२)

आडिश्चकार विपुलं तपः परमदारुणम् । (१५।१)

तमागत्याब्रवीद्ब्रह्मा तपसा परितोषितः ॥ (१५।२)

किमाडे दानवश्रेष्ठ तपसा प्राप्तुमिच्छसि । (१६।१)

ब्रह्माणमाह दैत्यस्तु निर्मृत्युत्वमहं वृणे ॥ (१६।२)

ब्रह्मोवाच । (१७।१)

न कश्चिच् च विना मृत्युं नरो दानव विद्यते । (१७।२)

यतस्ततोऽपि दैत्येन्द्र मृत्युः प्राप्यः शरीरिणा ॥ (१७।३)

इत्युक्तो दैत्यसिंहस्तु प्रोवाचाम्बुजसंभवम् । (१८।१)

रूपस्य परिवर्तो मे यदा स्यात्पद्मसंभव ॥ (१८।२)

तदा मृत्युर्मम भवेदन्यथा त्वमरो ह्यहम् । (१९।१)

इत्युक्तस्तु तदोवाच तुष्टः कमलसंभवः ॥ (१९।२)

यदा द्वितीयो रूपस्य विवर्तस्ते भविष्यति । (२०।१)

तदा ते भविता मृत्युरन्यथा न भविष्यति ॥ (२०।२)

इत्युक्तोऽमरतां मेने दैत्यसूनुर् महाबलः । (२१।१)

तस्मिन्काले तु संस्मृत्य तद्वधोपायमात्मनः ॥ (२१।२)

परिहर्तुं दृष्टिपथं वीरकस्याभवत्तदा । (२२।१)

भुजंगरूपी रन्ध्रेण प्रविवेश दृशः पथम् ॥ (२२।२)

परिहृत्य गणेशस्य दानवोऽसौ सुदुर्जयः । (२३।१)

अलक्षितो गणेशेन प्रविष्टोऽथ पुरान्तकम् ॥ (२३।२)

भुजगरूपं संत्यज्य बभूवाथ महासुरः । (२४।१)

उमारूपी छलयितुं गिरिशं मूढचेतनः ॥ (२४।२)

कृत्वा मायां ततो रूपमप्रतर्क्यमनोहरम् । (२५।१)

सर्वावयवसम्पूर्णं सर्वाभिज्ञानसंवृतम् ॥ (२५।२)

कृत्वा मुखान्तरे दन्तान्दैत्यो वज्रोपमान्दृढान् । (२६।१)

तीक्ष्णाग्रान् बुद्धिमोहेन गिरिशं हन्तुमुद्यतः ॥ (२६।२)

कृत्वोमारूपसंस्थानं गतो दैत्यो हरान्तिकम् । (२७।१)

पापो रम्याकृतिश्चित्रभूषणाम्बरभूषितः ॥ (२७।२)

तं दृष्ट्वा गिरिशस्तुष्टस्तदालिङ्ग्य महासुरम् । (२८।१)

मन्यमानो गिरिसुतां सर्वैरवयवान्तरैः ॥ (२८।२)

अपृच्छत्साधु ते भावो गिरिपुत्रि न कृत्रिमः । (२९।१)

या त्वं मदाशयं ज्ञात्वा प्राप्तेह वरवर्णिनी ॥ (२९।२)

त्वया विरहितं शून्यं मन्यमानो जगत्त्रयम् । (३०।१)

प्राप्ता प्रसन्नवदना युक्तमेवंविधं त्वयि ॥ (३०।२)

इत्युक्तो दानवेन्द्रस्तु तदाभाषत्स्मयञ्छनैः । (३१।१)

न चाबुध्यदभिज्ञानं प्रायस्त्रिपुरघातिनः ॥ (३१।२)

देव्युवाच । (३२।१)

यातास्म्यहं तपश्चर्तुं वाल्लभ्याय तवातुलम् । (३२।२)

रतिश्च तत्र मे नाभूत्ततः प्राप्ता त्वदन्तिकम् ॥ (३२।३)

इत्युक्तः शंकरः शङ्कां कांचित्प्राप्यावधारयत् । (३३।१)

हृदयेन समाधाय देवः प्रहसिताननः ॥ (३३।२)

कुपिता मयि तन्वङ्गी प्रकृत्या च दृढव्रता । (३४।१)

अप्राप्तकामा सम्प्राप्ता किमेतत्संशयो मम ॥ (३४।२)

इति चिन्त्य हरस्तस्या अभिज्ञानं विधारयन् । (३५।१)

नापश्यद्वामपार्श्वे तु तदङ्गे पद्मलक्षणम् ॥ (३५।२)

लोमावर्तं तु रचितं ततो देवः पिनाकधृक् । (३६।१)

अबुध्यद्दानवीं मायामाकारं गूहयंस्ततः ॥ (३६।२)

मेढ्रे वज्रास्त्रमादाय दानवं तमसूदयत् । (३७।१)

अबुध्यद्वीरको नैव दानवेन्द्रं निषूदितम् ॥ (३७।२)

हरेण सूदितं दृष्ट्वा स्त्रीरूपं दानवेश्वरम् । (३८।१)

अपरिच्छिन्नतत्त्वार्था शैलपुत्र्यै न्यवेदयत् ॥ (३८।२)

दूतेन मारुतेनाशुगामिना नगदेवता । (३९।१)

श्रुत्वा वायुमुखाद्देवी क्रोधरक्तविलोचना । (३९।२)

अशपद्वीरकं पुत्रं हृदयेन विदूयता ॥ (३९।३)