शौनक उवाच । (१।१)

एवं स नाहुषो राजा ययातिः पुत्रमीप्सितम् । (१।२)

राज्येऽभिषिच्य मुदितो वानप्रस्थो ऽभवन्मुनिः ॥ (१।३)

उषित्वा वनवासं स ब्राह्मणैः सह संश्रितः । (२।१)

फलमूलाशनो दान्तो यथा स्वर्गमितो गतः ॥ (२।२)

स गतः स्वर्गवासं तु न्यवसन्मुदितः सुखी । (३।१)

कालस्य नातिमहतः पुनः शक्रेण पातितः ॥ (३।२)

विवशः प्रच्युतः स्वर्गादप्राप्तो मेदिनीतलम् । (४।१)

स्थितश्चासीद् अन्तरिक्षे स तदेति श्रुतं मया ॥ (४।२)

तत एव पुनश्चापि गतः स्वर्गमिति श्रुतिः । (५।१)

राज्ञा वसुमता सार्धमष्टकेन च वीर्यवान् । (५।२)

प्रतर्दनेन शिबिना समेत्य किल संसदि ॥ (५।३)

शतानीक उवाच । (६।१)

कर्मणा केन स दिवं पुनः प्राप्तो महीपतिः । (६।२)

कथमिन्द्रेण भगवन्पातितो मेदिनीतले ॥ (६।३)

सर्वमेतद् अशेषेण श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः । (७।१)

कथ्यमानं त्वया विप्र देवर्षिगणसंनिधौ ॥ (७।२)

देवराजसमो ह्य् आसीद्ययातिः पृथिवीपतिः । (८।१)

वर्धनः कुरुवंशस्य विभावसुसमद्युतिः ॥ (८।२)

तस्य विस्तीर्णयशसः सत्यकीर्तेर् महात्मनः । (९।१)

श्रोतुमिच्छामि देवेश दिवि चेह च सर्वशः ॥ (९।२)

शौनक उवाच । (१०।१)

हन्त ते कथयिष्यामि ययातेरुत्तमां कथाम् । (१०।२)

दिवि चेह च पुण्यार्थां सर्वपापप्रणाशिनीम् ॥ (१०।३)

ययातिर्नाहुषो राजा पूरुं पुत्रं कनीयसम् । (११।१)

राज्येऽभिषिच्य मुदितः प्रवव्राज वनं तदा ॥ (११।२)

अन्तेषु स विनिक्षिप्य पुत्रान् यदुपुरोगमान् । (१२।१)

फलमूलाशनो राजा वनेऽसौ न्यवसच्चिरम् ॥ (१२।२)

स जितात्मा जितक्रोधस् तर्पयन् पितृदेवताः । (१३।१)

अग्नींश्च विधिवज्जुह्वन्वानप्रस्थविधानतः ॥ (१३।२)

अतिथीन् पूजयन्नित्यं वन्येन हविषा विभुः । (१४।१)

शिलोञ्छवृत्तिमास्थाय शेषान्नकृतभोजनः ॥ (१४।२)

पूर्णं सहस्रं वर्षाणामेवंवृत्तिर् अभून्नृपः । (१५।१)

अम्बुभक्षः स चाब्दांस्त्रीनासीन् नियतवाङ्मनाः ॥ (१५।२)

ततस्तु वायुभक्षोऽभूत्संवत्सरमतन्द्रितः । (१६।१)

पञ्चाग्निमध्ये च तपस्तेपे संवत्सरं पुनः ॥ (१६।२)

एकपादस्थितश्चासीत् षण्मासान् अनिलाशनः । (१७।१)

पुण्यकीर्तिस्ततः स्वर्गं जगामावृत्य रोदसी ॥ (१७।२)