वराङ्ग्युवाच । (१।१)

त्रासितास्म्यपविद्धास्मि ताडिता पीडितापि च । (१।२)

रौद्रेण देवराजेन नष्टनाथेव भूरिशः ॥ (१।३)

दुःखपारमपश्यन्ती प्राणांस्त्यक्तुं व्यवस्थिता । (२।१)

पुत्रं मे तारकं देहि दुःखशोकमहार्णवात् ॥ (२।२)

एवमुक्तः स दैत्येन्द्रः कोपव्याकुललोचनः । (३।१)

शक्तोऽपि देवराजस्य प्रतिकर्तुं महासुरः ॥ (३।२)

तपः कर्तुं पुनर्दैत्यो व्यवस्वेत महाबलः । (४।१)

ज्ञात्वा तु तस्य संकल्पं ब्रह्मा क्रूरतरं पुनः ॥ (४।२)

आजगाम तदा तत्र यत्रासौ दितिनन्दनः । (५।१)

उवाच तस्मै भगवान्प्रभुर्मधुरया गिरा ॥ (५।२)

ब्रह्मोवाच । (६।१)

किमर्थं पुत्रं भूयस्त्वं नियमं क्रूरमिच्छसि । (६।२)

आहाराभिमुखो दैत्य तन्नो ब्रूहि महाव्रत ॥ (६।३)

यावदब्दसहस्रेण निराहारस्य यत्फलम् । (७।१)

क्षणेनैकेन तल्लभ्यं त्यक्त्वाहारमुपस्थितम् ॥ (७।२)

त्यागो ह्यप्राप्तकामानां कामेभ्यो न तथा गुरुः । (८।१)

यथा प्राप्तं परित्यज्य कामं कमललोचन ॥ (८।२)

श्रुत्वैतद्ब्रह्मणो वाक्यं दैत्यः प्राञ्जलिरब्रवीत् । (९।१)

चिन्तयंस्तपसा युक्तो हृदि ब्रह्ममुखेरितम् ॥ (९।२)

वज्राङ्ग उवाच । (१०।१)

उत्थितेन मया दृष्टा समाधानात्त्वदाज्ञया । (१०।२)

महिषी भीषिता दीना रुदती शाखिनस्तले ॥ (१०।३)

सा मयोक्ता तु तन्वङ्गी दूयमानेन चेतसा । (११।१)

किमेवं वर्तसे भीरु वद त्वं किं चिकीर्षसि ॥ (११।२)

इत्युक्ता सा मया देव प्रोवाच स्खलिताक्षरम् । (१२।१)

वाक्यं चोवाच तन्वङ्गी भीता सा हेतुसंहितम् ॥ (१२।२)

वराङ्ग्युवाच । (१३।१)

त्रासितास्म्यपविद्धास्मि कर्षिता पीडितास्मि च । (१३।२)

रौद्रेण देवराजेन नष्टनाथेव भूरिशः ॥ (१३।३)

दुःखस्यान्तमपश्यन्ती प्राणांस्त्यक्तुं व्यवस्थिता । (१४।१)

पुत्रं मे तारकं देहि ह्यस्माद्दुःखमहार्णवात् ॥ (१४।२)

एवमुक्तस्तु संक्षुब्धस्तस्याः पुत्रार्थमुद्यतः । (१५।१)

तपो घोरं करिष्यामि जयाय त्रिदिवौकसाम् ॥ (१५।२)

एतच्छ्रुत्वा वचो देवः पद्मगर्भोद्भवस्तदा । (१६।१)

उवाच दैत्यराजानं प्रसन्नश्चतुराननः ॥ (१६।२)

ब्रह्मोवाच । (१७।१)

अलं ते तपसा वत्स मा क्लेशे दुस्तरे विश । (१७।२)

पुत्रस्ते तारको नाम भविष्यति महाबलः ॥ (१७।३)

देवसीमन्तिनीनां तु धम्मिल्लस्य विमोक्षणः । (१८।१)

इत्युक्तो दैत्यनाथस्तु प्रणिपत्य पितामहम् ॥ (१८।२)

आगत्यानन्दयामास महिषीं हर्षिताननः । (१९।१)

तौ दम्पती कृतार्थौ तु जग्मतुः स्वाश्रमं मुदा ॥ (१९।२)

वज्राङ्गेणाहितं गर्भं वराङ्गी वरवर्णिनी । (२०।१)

पूर्णं वर्षसहस्रं च दधारोदर एव हि ॥ (२०।२)

ततो वर्षसहस्रान्ते वराङ्गी सुषुवे सुतम् । (२१।१)

जायमाने तु दैत्येन्द्रे तस्मिंल्लोकभयंकरे ॥ (२१।२)

चचाल सकला पृथ्वी समुद्राश्च चकम्पिरे । (२२।१)

चेलुर्महीधराः सर्वे ववुर्वाताश्च भीषणाः ॥ (२२।२)

जेपुर्जप्यं मुनिवरा नेदुर्व्यालमृगा अपि । (२३।१)

चन्द्रसूर्यौ जहुः कान्तिं सनीहारा दिशोऽभवन् ॥ (२३।२)

जाते महासुरे तस्मिन्सर्वे चापि महासुराः । (२४।१)

आजग्मुर्हृषितास्तत्र तथा चासुरयोषितः ॥ (२४।२)

जगुर्हर्षसमाविष्टा ननृतुश्चासुराङ्गनाः । (२५।१)

ततो महोत्सवो जातो दानवानां द्विजोत्तमाः ॥ (२५।२)

विषण्णमनसो देवाः समहेन्द्रास्तदाभवन् । (२६।१)

वराङ्गी स्वसुतं दृष्ट्वा हर्षेणापूरिता तदा ॥ (२६।२)

बहु मेने न देवेन्द्रविजयं तु तदेव सा । (२७।१)

जातमात्रस्तु दैत्येन्द्रस्तारकश्चण्डविक्रमः ॥ (२७।२)

अभिषिक्तोऽसुरैः सर्वैः कुजम्भमहिषादिभिः । (२८।१)

सर्वासुरमहाराज्ये पृथिवीतुलनक्षमैः ॥ (२८।२)

स तु प्राप्य महाराज्यं तारको मुनिसत्तमाः । (२९।१)

उवाच दानवश्रेष्ठान्युक्तियुक्तमिदं वचः ॥ (२९।२)