मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

शृणु राजन्प्रयागस्य माहात्म्यं पुनरेव तु । (१।२)

यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः ॥ (१।३)

मानसं नाम तत्तीर्थं गङ्गाया उत्तरे तटे । (२।१)

त्रिरात्रोपोषितो भूत्वा सर्वकामानवाप्नुयात् ॥ (२।२)

गोभूहिरण्यदानेन यत्फलं प्राप्नुयान्नरः । (३।१)

स तत्फलमवाप्नोति तत्तीर्थं स्मरते पुनः ॥ (३।२)

अकामो वा सकामो वा गङ्गायां योऽभिपद्यते । (४।१)

मृतस्तु लभते स्वर्गं नरकं च न पश्यति ॥ (४।२)

अप्सरोगणसंगीतैः सुप्तोऽसौ प्रतिबुध्यते । (५।१)

हंससारसयुक्तेन विमानेन स गच्छति । (५।२)

बहुवर्षसहस्राणि स्वर्गं राजेन्द्र भुञ्जति ॥ (५।३)

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टः क्षीणकर्मा दिवश्च्युतः । (६।१)

सुवर्णमणिमुक्ताढ्ये जायते विपुले कुले ॥ (६।२)

षष्टितीर्थसहस्राणि षष्टिकोट्यस्तथापगाः । (७।१)

माघमासे गमिष्यन्ति गङ्गायमुनसंगमम् ॥ (७।२)

गवां शतसहस्रस्य सम्यग्दत्तस्य यत्फलम् । (८।१)

प्रयागे माघमासे तु त्र्यहस्नानात्तु तत्फलम् ॥ (८।२)

गङ्गायमुनयोर्मध्ये कर्षाग्निं यस्तु साधयेत् । (९।१)

अहीनाङ्गो ह्यरोगश्च पञ्चेन्द्रियसमन्वितः ॥ (९।२)

यावन्ति रोमकूपाणि तस्य गात्रेषु देहिनः । (१०।१)

तावद्वर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते ॥ (१०।२)

ततः स्वर्गात्परिभ्रष्टो जम्बूद्वीपपतिर्भवेत् । (११।१)

स भुक्त्वा विपुलान्भोगांस्तत्तीर्थं स्मरते पुनः ॥ (११।२)

जलप्रवेशं यः कुर्यात्संगमे लोकविश्रुते । (१२।१)

राहुग्रस्ते तथा सोमे विमुक्तः सर्वकिल्बिषैः ॥ (१२।२)

सोमलोकमवाप्नोति सोमेन सह मोदते । (१३।१)

षष्टिवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते ॥ (१३।२)

स्वर्गे च शक्रलोकेऽस्मिन्नृषिगन्धर्वसेविते । (१४।१)

परिभ्रष्टस्तु राजेन्द्र समृद्धे जायते कुले ॥ (१४।२)

अधःशिरास्तु यो ज्वालामूर्ध्वपादः पिबेन्नरः । (१५।१)

शतवर्षसहस्राणि स्वर्गलोके महीयते ॥ (१५।२)

परिभ्रष्टस्तु राजेन्द्र सोऽग्निहोत्री भवेन्नरः । (१६।१)

भुक्त्वा तु विपुलान्भोगांस्तत्तीर्थं भजते पुनः ॥ (१६।२)

यः स्वदेहं तु कर्तित्वा शकुनिभ्यः प्रयच्छति । (१७।१)

विहगैरुपभुक्तस्य शृणु तस्यापि यत्फलम् ॥ (१७।२)

शतं वर्षसहस्राणां सोमलोके महीयते । (१८।१)

तस्मादपि परिभ्रष्टो राजा भवति धार्मिकः ॥ (१८।२)

गुणवान् रूपसम्पन्नो विद्वांश्च प्रियवाचकः । (१९।१)

भुक्त्वा तु विपुलान्भोगांस्तत्तीर्थं भजते पुनः ॥ (१९।२)

यामुने चोत्तरे कूले प्रयागस्य तु दक्षिणे । (२०।१)

ऋणप्रमोचनं नाम तत्तीर्थं परमं स्मृतम् ॥ (२०।२)

एकरात्रोषितः स्नात्वा ऋणैः सर्वैः प्रमुच्यते । (२१।१)

स्वर्गलोकमवाप्नोति अनृणश्च सदा भवेत् ॥ (२१।२)