श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमरोचनम् । (१।२)

मार्कण्डेशमिति ख्यातं नर्मदादक्षिणे तटे ॥ (१।३)

उत्तमं सर्वतीर्थानां गीर्वाणैर् वन्दितं शिवम् । (२।१)

गुह्याद्गुह्यतरं पुत्र नाख्यातं कस्यचिन्मया ॥ (२।२)

स्थापितं तु मया पूर्वं स्वर्गसोपानसंनिभम् । (३।१)

ज्ञानं तत्रैव मे जातं प्रसादाच्छङ्करस्य च ॥ (३।२)

अन्यस्तत्रैव यो गत्वा द्रुपदामन्तर्जले जपेत् । (४।१)

स पातकैरशेषश्च मुच्यते पाण्डुनन्दन ॥ (४।२)

वाचिकैर् मानसैश्च वा कर्मजैरपि पातकैः । (५।१)

पिण्डिकां चाप्यवष्टभ्य याम्यामाशां च संस्थितः ॥ (५।२)

योजयेच्छूलिनं भक्त्या द्वात्रिंशद्बहुरूपिणम् । (६।१)

देहपाते शिवं गच्छेदिति मे निश्चयो नृप ॥ (६।२)

आज्येन बोधयेद्दीपमष्टम्यां निशि भारत । (७।१)

स्वर्गलोकमवाप्नोति इत्येवं शङ्करो ऽब्रवीत् ॥ (७।२)

श्राद्धं तत्रैव यो भक्त्या कुर्वीत नृपनन्दन । (८।१)

पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावदाभूतसम्प्लवम् ॥ (८।२)

इङ्गुदैर्बदरैर्बिल्वैरक्षतेन जलेन वा । (९।१)

तर्पयेत् तत्र यो वंश्यानाप्नुयाज्जन्मनः फलम् ॥ (९।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे मार्कण्डेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम शततमो ऽध्यायः ॥ (१०।१)