श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततो गच्छेन्महीपालं सौवर्णशिलमुत्तमम् । (१।२)

प्रख्यातमुत्तरे कूले सर्वपापक्षयंकरम् ॥ (१।३)

समन्ताच्छतपातेन मुनिसङ्घैः पुरा कृतम् । (२।१)

रेवायां दुर्लभं स्थानं सङ्गमस्य समीपतः ॥ (२।२)

विभक्तं हस्तमात्रं च पुण्यक्षेत्रं नराधिप । (३।१)

सुवर्णशिलके स्नात्वा पूजयित्वा महेश्वरम् ॥ (३।२)

नत्वा तु भास्करं देवं होतव्यं च हुताशने । (४।१)

बिल्वेनाज्यविमिश्रेण बिल्वपत्रैरथापि वा ॥ (४।२)

प्रीयतां मे जगन्नाथो व्याधिर् नश्यतु मे ध्रुवम् । (५।१)

द्विजाय काञ्चने दत्ते यत्फलं तच्छृणुष्व मे ॥ (५।२)

बहुस्वर्णस्य यत्प्रोक्तं यागस्य फलमुत्तमम् । (६।१)

तथासौ लभते सर्वं काञ्चनं यः प्रयच्छति ॥ (६।२)

तेन दानेन पूतात्मा मृतः स्वर्गमवाप्नुयात् । (७।१)

रुद्रस्यानुचरस् तावद् यावद् इन्द्राश्चतुर्दश ॥ (७।२)

ततः स्वर्गावतीर्णस्तु जायते विशदे कुले । (८।१)

धनधान्यसमोपेतः पुनः स्मरति तज्जलम् ॥ (८।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे सुवर्णशिलातीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम चतुरधिकशततमो ऽध्यायः ॥ (९।१)