मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततः क्रोशान्तरे पुण्यं तीर्थं तद्विमलेश्वरम् । (१।२)

यत्र स्नानेन दानेन जपहोमार्चनादिभिः ॥ (१।३)

विमलेश्वरमाराध्य यो यदिच्छेत्स तल्लभेत् । (२।१)

स्वर्गलाभादिकं वापि पार्थिवं वा यथेप्सितम् ॥ (२।२)

पुरा त्रिशिरसं हत्वा त्वष्टुः पुत्रं शतक्रतुः । (३।१)

यस्य तीर्थस्य माहात्म्याद्वैमल्यं परमं गतः ॥ (३।२)

यत्र वेदनिधिर्विप्रो महत्तप्त्वा तपः पुरा । (४।१)

नानाकर्ममलैः क्षीणैर् विमलो ऽभवद् अर्कवत् ॥ (४।२)

महादेवप्रसादेन सोमवत् प्रियदर्शनः । (५।१)

पुरा भानुमतीं भानुः सुतां स्मरशरार्दितः ॥ (५।२)

चकमे तेन दोषेण कुष्ठरोगार्दितो ऽभवत् । (६।१)

स चाप्यत्र तपस्तप्त्वा विमलत्वम् उपागतः ॥ (६।२)

महादेवेन तुष्टेन स्वस्थानं मुदितो ऽभजत् । (७।१)

तथैव च पुरा पार्थ विभाण्डकसुतो मुनिः ॥ (७।२)

योगिसङ्गं वने प्राप्य पुरे च नृपतेस् तथा । (८।१)

राजसंसर्गदोषाद्वै मालिन्यं परमात्मनः ॥ (८।२)

विचारयन्नभ्युपेत्य रेवासागरसङ्गमम् । (९।१)

शान्तया भार्यया सार्द्धं तप्त्वा द्वादशवत्सरान् ॥ (९।२)

कृच्छ्रचान्द्रायणैर् देवं तोषयंस्त्र्यम्बकं मुनिः । (१०।१)

महादेवेन तुष्टेन सो ऽपि वैमल्यमाप्तवान् ॥ (१०।२)

शर्वाण्या प्रेरितः शर्वः पुरा दारुवने नृप । (११।१)

मोहनान्मुनिपत्नीनां स्वं दीक्ष्य विमलं किल ॥ (११।२)

विचार्य परमस्थानं नर्मदोदधिसङ्गमम् । (१२।१)

तत्र स्थित्वा महाराज तपस्तप्त्वा सहोमया ॥ (१२।२)

विमलो ऽसौ यतो जातस्तेनासौ विमलेश्वरः । (१३।१)

तेन नाम्ना स्वयं तस्थौ लोकानां हितकाम्यया ॥ (१३।२)

ततस्तिलोत्तमां सृष्ट्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । (१४।१)

प्रजानाथो ऽपि तां सृष्ट्वा दृष्ट्वाग्रे सुमनोहराम् ॥ (१४।२)

भावियोगबलाक्रान्तः स तस्यामभिको ऽभवत् । (१५।१)

तेन वीक्ष्य सदोषत्वं रेवातीरद्वयं श्रितः ॥ (१५।२)

तीर्थान्यनुसरन्मौनी त्रिस्नायी संस्मरञ्छिवम् । (१६।१)

रेवार्णवसमायोगे स्नात्वा सम्पूज्य शङ्करम् । (१६।२)

कालेनाल्पेन राजर्षे ब्रह्माप्यमलतां गतः ॥ (१६।३)

एवमन्ये ऽपि बहुशो देवर्षिनृपसत्तमाः । (१७।१)

त्यक्त्वा दोषमलं तत्र विमला बहवो ऽभवन् ॥ (१७।२)

तथा त्वमपि राजेन्द्र तत्र स्नात्वा शिवार्चनात् । (१८।१)

अमलो ऽपि विशेषेण वैमल्यं प्राप्स्यसे परम् ॥ (१८।२)

तत्र स्नात्वा नरो नारी पूजयित्वा महेश्वरम् । (१९।१)

पापदोषविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते ॥ (१९।२)

तत्रोपवासं यः कृत्वा पश्येत विमलेश्वरम् । (२०।१)

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां सर्वपर्वसु पार्थिव ॥ (२०।२)

सप्तजन्मकृतं पापं हित्वा याति शिवालयम् । (२१।१)

श्राद्धं कृत्वा विधानेन पितॄणाम् अनृणी भवेत् । (२१।२)

ब्राह्मणान् भोजयेच्छक्त्या तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम् ॥ (२१।३)

यद्यदिष्टतमं लोके यच्चैवात्महितं गृहे । (२२।१)

तत्तद्गुणवते देयं तत्रैवाक्षयमिच्छता । (२२।२)

स्वर्णधान्यानि वासांसि छत्रोपानत्कमण्डलुम् ॥ (२२।३)

गृहं देवस्य वै शक्त्या कृत्वा स्याद् भुवि भूपतिः । (२३।१)

गीतनृत्यकथाभिश्च तोषयेत् परमेश्वरम् ॥ (२३।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे विमलेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम षड्विंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः ॥ (२४।१)