उत्तानपाद उवाच । (१।१)

अन्यच्च श्रोतुमिच्छामि केन गङ्गावतारिता । (१।२)

रुद्रशीर्षे स्थिता देवी पुण्या कथमिहागता ॥ (१।३)

पुण्या देवाशिला नाम तस्या माहात्म्यम् उत्तमम् । (२।१)

एतदाख्याहि मे सर्वं प्रसन्नो यदि शङ्कर ॥ (२।२)

ईश्वर उवाच । (३।१)

शृणुष्वैकमना भूत्वा यथा गङ्गावतारिता । (३।२)

देवैः सर्वैर्महाभागा सर्वलोकहिताय वै ॥ (३।३)

अस्ति विन्ध्यो नगो नाम याम्याशायां महीपते । (४।१)

गीर्वाणास्तु गताः सर्वे तस्य मूर्ध्नि नरेश्वर ॥ (४।२)

तत्र चाह्वानिता गङ्गा ब्रह्माद्यैरखिलैः सुरैः । (५।१)

अभ्यर्च्येशं जगन्नाथं देवदेवं जगद्गुरुम् ॥ (५।२)

जटामध्यस्थितां गङ्गां मोचयस्वेति भूतले । (६।१)

भास्वन्ती सा ततो मुक्ता रुद्रेण शिरसा भुवि ॥ (६।२)

तत्र स्थाने महापुण्या देवैरुत्पादिता स्वयम् । (७।१)

ततो देवनदी जाता सा हिताय नृणां भुवि ॥ (७।२)

वसन्ति ये तटे तस्याः स्नानं कुर्वन्ति भक्तितः । (८।१)

पिबन्ति च जलं नित्यं न ते यान्ति यमालयम् ॥ (८।२)

यत्र सा पतिता कुण्डे शूलभेदे नराधिप । (९।१)

देवनद्याः प्रतीच्यां तु तत्र प्राची सरस्वती ॥ (९।२)

याम्यायां शूलभेदस्य तत्र तीर्थमनुत्तमम् । (१०।१)

तत्र देवशिला पुण्या स्वयं देवेन निर्मिता ॥ (१०।२)

तत्र स्नात्वा तु यो भक्त्या तर्पयेत् पितृदेवताः । (११।१)

पितरस्तस्य तृप्यन्ति यावद् आभूतसम्प्लवम् ॥ (११।२)

तत्र स्नात्वा तु यो भक्त्या ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । (१२।१)

स्वल्पान्नेनापि दत्तेन तस्य चान्तो न विद्यते ॥ (१२।२)

उत्तानपाद उवाच । (१३।१)

कानि दानानि दत्तानि शस्तानि धरणीतले । (१३।२)

यानि दत्त्वा नरो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः ॥ (१३।३)

देवशिलाया माहात्म्यं स्नानदानादिजं फलम् । (१४।१)

व्रतोपवासनियमैर् यत्प्राप्यं तद्वदस्व मे ॥ (१४।२)

ईश्वर उवाच । (१५।१)

आसीत्पुरा महावीर्यश्चेदिनाथो महाबलः । (१५।२)

वीरसेन इति ख्यातो मण्डलाधिपतिर्नृप ॥ (१५।३)

राष्ट्रे तस्य रिपुर्नास्ति न व्याधिर् न च तस्कराः । (१६।१)

न चाधर्मो ऽभवत् तत्र धर्म एव हि सर्वदा ॥ (१६।२)

सदा मुदान्वितो राजा सभार्यो बहुपुत्रकः । (१७।१)

एकासीद् दुहिता तस्य सुरूपा गिरिजा यथा ॥ (१७।२)

इष्टा सा पितृमातृभ्यां बन्धुवर्गजनस्य च । (१८।१)

कृतं वैवाहिकं कर्म काले प्राप्ते यथाविधि ॥ (१८।२)

अनन्तरं चेदिपतिर्द्वादशाब्दमखे स्थितः । (१९।१)

ततस्तस्यास्तु यो भर्ता स मृत्युवशम् आगतः ॥ (१९।२)

विधवां तां सुतां दृष्ट्वा राजा शोकसमन्वितः । (२०।१)

उवाच वचनं तत्र स्वभार्यां दुःखपीडिताम् ॥ (२०।२)

प्रिये दुःखम् इदं जातं यावज्जीवं सुदुःसहम् । (२१।१)

नैषा रक्षयितुं शक्या रूपयौवनगर्विता ॥ (२१।२)

दूषयेत कुलं क्वापि कथं रक्ष्या हि बालिका । (२२।१)

नोपायो विद्यते क्वापि भानुमत्याश्च रक्षणे । (२२।२)

परस्परं विवदतोः श्रुत्वा तत्कन्यकाब्रवीत् ॥ (२२।३)

भानुमत्युवाच । (२३।१)

न लज्जामि तवाग्रे ऽहं जल्पन्ती तात कर्हिचित् । (२३।२)

सत्यं नोत्पद्यते दोषो मदर्थे ते नराधिप ॥ (२३।३)

अद्यप्रभृत्यहं तात धारयिष्ये न मूर्धजान् । (२४।१)

स्थूलवस्त्रपटार्द्धं तु धारयिष्यामि ते गृहे ॥ (२४।२)

करिष्यामि व्रतान्याशु पुराणविहितानि च । (२५।१)

आत्मानं शोषयिष्यामि तोषयिष्ये जनार्दनम् ॥ (२५।२)

ममैषा वर्तते बुद्धिर् यदि त्वं तात मन्यसे । (२६।१)

भानुमत्या वचः श्रुत्वा राजा संहर्षितो ऽभवत् ॥ (२६।२)

तीर्थयात्रां समुद्दिश्य कोशं दत्त्वा सुपुष्कलम् । (२७।१)

विसृज्य पुरुषान्वृद्धान् कृत्वा तस्याः सुरक्षणे ॥ (२७।२)

पुरुषान् सायुधांश् चापि ब्राह्मणान्सपुरोहितान् । (२८।१)

दासीदासान्पदातींश्च चास्याः संरक्षणक्षमान् ॥ (२८।२)

ततः पितुर्मतेनैव गङ्गातीरं गता सती । (२९।१)

अवगाह्य तटे द्वे तु गङ्गायाः स नराधिप ॥ (२९।२)

नित्यं सम्पूज्य सद्विप्रान्गन्धमाल्यादिभूषणैः । (३०।१)

द्वादशाब्दानि सा तीरे गङ्गायाः समवस्थिता ॥ (३०।२)

त्यक्त्वा गङ्गां तदा राज्ञी गता काष्ठां तु दक्षिणाम् । (३१।१)

प्राप्ता सा सचिवैः सार्द्धं यत्र रेवा महानदी ॥ (३१।२)

समाः पञ्च स्थिता तत्र ओङ्कारे ऽमरकण्टके । (३२।१)

उदग्याम्येषु तीर्थेषु तीर्थात्तीर्थं जगाम सा ॥ (३२।२)

स्नात्वा स्नात्वा पूज्य विप्रान् भक्तिपूर्वम् अतन्द्रिता । (३३।१)

वारुणीं सा दिशं गत्वा देवनद्याश्च सङ्गमे ॥ (३३।२)

ददर्श चाश्रमं पुण्यं मुनिसङ्घैः समाकुलम् । (३४।१)

दृष्ट्वा मुनिसमूहं सा प्रणिपत्येदम् अब्रवीत् ॥ (३४।२)

माहात्म्यम् अस्य तीर्थस्य नाम चैवास्य कीदृशम् । (३५।१)

कथयन्तु महाभागाः प्रसादः क्रियतां मम ॥ (३५।२)

ऋषय ऊचुः । (३६।१)

चक्रतीर्थं तु विख्यातं चक्रं दत्तं पुरा हरेः । (३६।२)

महेश्वरेण तुष्टेन देवदेवेन शूलिना ॥ (३६।३)

अत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत् पितृदेवताः । (३७।१)

अनिवर्तिका गतिस् तस्य जायते नात्र संशयः ॥ (३७।२)

द्वितीये ऽह्नि ततो गच्छेच्छूलभेदे तपस्विनि । (३८।१)

पूर्वोक्तेन विधानेन स्नानं कुर्याद् यथाविधि ॥ (३८।२)

जन्मत्रयकृतैः पापैर् मुच्यते नात्र संशयः । (३९।१)

जलेन तिलमात्रेण प्रदद्याद् अञ्जलित्रयम् ॥ (३९।२)

तृप्यन्ति पितरस्तस्य द्वादशाब्दान्य् असंशयम् । (४०।१)

यः श्राद्धं कुरुते भक्त्या श्रोत्रियैर् ब्राह्मणैर् नृप ॥ (४०।२)

वार्द्धुष्याद्यास्तु वर्ज्यन्ते पितॄणां दत्तम् अक्षयम् । (४१।१)

अपरे ऽह्णि ततो गच्छेत् पुण्यां देवशिलां शुभाम् ॥ (४१।२)

वीक्ष्यते जाह्नवी पुण्या देवैर् उत्पादिता पुरा । (४२।१)

स्नात्वा तत्र जलं दद्यात् तिलमिश्रं नराधिप ॥ (४२।२)

सकृत्पिण्डप्रदानेन मुच्यते ब्रह्महत्यया । (४३।१)

एकादश्याम् उपोषित्वा पक्षयोर् उभयोर् अपि ॥ (४३।२)

क्षपाजागरणं कुर्यात् पठेत्पौराणिकीं कथाम् । (४४।१)

विष्णुपूजां प्रकुर्वीत पुष्पधूपनिवेदनैः ॥ (४४।२)

प्रभाते भोजयेद् विप्रान् दानं दद्यात् सशक्तितः । (४५।१)

चतुर्थे ऽह्नि ततो गच्छेद् यत्र प्राची सरस्वती ॥ (४५।२)

ब्रह्मदेहाद् विनिष्क्रान्ता पावनार्थं शरीरिणाम् । (४६।१)

तत्र स्नात्वा नरो भक्त्या तर्पयेत् पितृदेवताः ॥ (४६।२)

श्राद्धं कृत्वा यथान्यायमनिन्द्यान् भोजयेद् द्विजान् । (४७।१)

पितरस्तस्य तृप्यन्ति द्वादशाब्दान्यसंशयम् ॥ (४७।२)

सर्वदेवमयं स्थानं सर्वतीर्थमयं तथा । (४८।१)

देवकोटिसमाकीर्णं कोटिलिङ्गोत्तमोत्तमम् ॥ (४८।२)

त्रिरात्रं कुरुते यो ऽत्र शुचिः स्नात्वा जितेन्द्रियः । (४९।१)

पक्षं मासं च षण्मासमब्दमेकं कदाचन ॥ (४९।२)

न तस्य सम्भवो मर्त्ये तस्य वासो भवेद् दिवि । (५०।१)

नियमस्थो विमुच्येत त्रिजन्मजनितादघात् ॥ (५०।२)

विना पुंसा तु या नारी द्वादशाब्दं शुचिव्रता । (५१।१)

तिष्ठते साक्षयं कालं रुद्रलोके महीयते ॥ (५१।२)

मुनीनां वचनं श्रुत्वा मुदा परमया ययौ । (५२।१)

ततो ऽवगाह्य तत्तीर्थमहर्निशमतन्द्रिता ॥ (५२।२)

दृष्ट्वा तीर्थप्रभावं तु पुनर्वचनमब्रवीत् । (५३।१)

श्रूयतां वचनं मे ऽद्य ब्राह्मणाः सपुरोहिताः ॥ (५३।२)

न त्यजामीदृशं स्थानं यावज्जीवमहर्निशम् । (५४।१)

मत्पितुश्च तथा मातुः कथयध्वम् इदं वचः ॥ (५४।२)

त्वत्कन्या शूलभेदस्था नियता व्रतचारिणी । (५५।१)

एवमुक्त्वा स्थिता सा तु तत्र भानुमती नृपः ॥ (५५।२)

एकान्तरोपवासस्था शनैर्मासोपवासिता । (५६।१)

देवशिलास्थिता नित्यं दध्यौ सा चक्रपाणिनम् ॥ (५६।२)

अहर्निशं दहेद् धूपं चन्दनं च सदीपकम् । (५७।१)

पादशौचं स्वयं कृत्वा स्वयं भोजयते द्विजान् । (५७।२)

द्वादशाब्दानि सा राज्ञी सुव्रता तत्र संस्थिता ॥ (५७।३)

ईश्वर उवाच । (५८।१)

अन्यद् देवशिलायास्तु माहात्म्यं शृणु भूपते । (५८।२)

कथयामि महाबाहो सेतिहासं पुरातनम् ॥ (५८।३)

कश्चिद् वनेचरो व्याधः शबरः सह भार्यया । (५९।१)

दुर्भिक्षपीडितस् तत्र आमिषार्थं वनं गतः ॥ (५९।२)

नापश्यत् पक्षिणस् तत्र न मृगान्न फलानि च । (६०।१)

सरस्ततो ददर्शाथ पद्मिनीखण्डमण्डितम् ॥ (६०।२)

दृष्ट्वा सरोवरं तत्र शबरी वाक्यम् अब्रवीत् । (६१।१)

कुमुदानि गृहाण त्वं दिव्यान्याहारसिद्धये ॥ (६१।२)

देवस्य पूजनार्थं तु शूलभेदस्य यत्नतः । (६२।१)

विक्रयो भविता तत्र धर्मशीलो जनो यतः ॥ (६२।२)

भार्याया वचनं श्रुत्वा जग्राह कुमुदानि सः । (६३।१)

उत्तीर्णस्तु तटे यावद्दृष्ट्वा श्रीवृक्षमग्रतः ॥ (६३।२)

श्रीफलानि गृहीत्वा तु सुपक्वानि विशेषतः । (६४।१)

शूलभेदं स सम्प्राप्तो ददर्श सुबहूञ्जनान् ॥ (६४।२)

चैत्रमासे सिते पक्षे एकादश्यां नराधिप । (६५।१)

तस्मिन्नहनि नाश्नीयुर्बाला वृद्धास्तथा स्त्रियः ॥ (६५।२)

मण्डपं ददृशे तत्र कृतं देवशिलोपरि । (६६।१)

वस्त्रैः संवेष्टितं दिव्यं स्रङ्माल्यैरुपशोभितम् ॥ (६६।२)

ऋषयश्चागतास्तत्र ये चाश्रमनिवासिनः । (६७।१)

सोपवासाः सनियमाः सर्वे साग्निपरिग्रहाः ॥ (६७।२)

देवनद्यास्तटे रम्ये मुनिसङ्घैः समाकुले । (६८।१)

आगच्छद्भिर् नृपश्रेष्ठ मार्गस्तत्र न लभ्यते ॥ (६८।२)

दृष्ट्वा जनपदं तत्र तां भार्यां शबरो ऽब्रवीत् । (६९।१)

गच्छ पृच्छस्व किमपि किमद्य स्नानकारणम् ॥ (६९।२)

पर्वाणि यानि श्रूयन्ते किंस्वित् सूर्येन्दुसम्प्लवः । (७०।१)

अयनं किं भवेदद्य किं वाक्षयतृतीयका ॥ (७०।२)

ततः स्वभर्तुर्वचनाच्छबरी प्रस्थिता तदा । (७१।१)

पप्रच्छ नारीं दृष्ट्वाग्रे दत्त्वाग्रे कमले शुभे ॥ (७१।२)

तिथिरद्यैव का प्रोक्ता किं पर्व कथयस्व मे । (७२।१)

किमयं स्नाति लोको ऽयं किं वा स्नानस्य कारणम् ॥ (७२।२)

नार्युवाच । (७३।१)

अद्य चैकादशी पुण्या सर्वपापक्षयंकरी । (७३।२)

उपोषिता सकृद्येन नाकप्राप्तिं करोति सा ॥ (७३।३)

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा शबरी शाबराय वै । (७४।१)

कथयामास चाव्यग्रा स्त्रीवाक्यं नृपसत्तम ॥ (७४।२)

अद्य त्वेकादशी पुण्या बालवृद्धैर् उपोषिता । (७५।१)

मदनैकादशी नाम सर्वपापक्षयंकरी ॥ (७५।२)

नियता श्रूयते तत्र राजपुत्री सुशोभना । (७६।१)

व्रतस्था नियताहारा नाम्ना भानुमती सती ॥ (७६।२)

नैतया सदृशी काचित्त्रिषु लोकेषु विश्रुता । (७७।१)

दृश्यते सा वरारोहा ह्यवतीर्णा महीतले ॥ (७७।२)

भार्याया वचनं श्रुत्वा शबरस्तां जगाद ह । (७८।१)

कमलानि यथालाभं दत्त्वा भुङ्क्ष्व हि सत्वरम् ॥ (७८।२)

ममैषा वर्तते बुद्धिर् न भोक्तव्यं मया ध्रुवम् । (७९।१)

न मयोपार्जितं भद्रे पापबुद्ध्या शुभं क्वचित् ॥ (७९।२)

शबर्युवाच । (८०।१)

न पूर्वं तु मया भुक्तं कस्मिंश्चैव तु वासरे । (८०।२)

भुक्तशेषं मया भुक्तं यावत्कालं स्मराम्यहम् ॥ (८०।३)

भार्याया निश्चयं ज्ञात्वा स्नानं कर्तुं जगाम ह । (८१।१)

अर्धोत्तरीयवस्त्रेण स्नानं कृत्वा तु भक्तितः ॥ (८१।२)

सर्वान् देवान् नमस्कृत्य गतो देवशिलां प्रति । (८२।१)

तस्थौ स शङ्कमानो ऽपि नमस्कृत्य जनार्दनम् ॥ (८२।२)

यस्यास्तु कुमुदे दत्ते तया राज्ञ्यै निवेदितम् । (८३।१)

तद्दृष्ट्वा पद्मयुगलं तां दासीं साब्रवीत् तदा ॥ (८३।२)

कुत्र पद्मद्वयं लब्धं कथ्यताम् अग्रतो मम । (८४।१)

शीघ्रं तत्रैव गत्वा च पद्मानानय चापरान् ॥ (८४।२)

धान्येन वसुना वापि कमलानि समानय । (८५।१)

भानुमत्या वचः श्रुत्वा गता सा शबरं प्रति ॥ (८५।२)

श्रीफलानि च पुष्पाणि बहून्यन्यानि देहि मे ॥ (८६।१)

शबर्य् उवाच । (८७।१)

श्रीफलानि सपुष्पाणि दास्यामि च विशेषतः । (८७।२)

न लोभो न स्पृहा मे ऽस्ति गत्वा राज्ञीं निवेदय ॥ (८७।३)

तया च सत्वरं गत्वा यथावृत्तं निवेदितम् । (८८।१)

शबर्युक्तं पुरस्तस्याः सविस्तरपरं वचः ॥ (८८।२)

तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा राज्ञी तत्र स्वयं गता । (८९।१)

उवाच शबरीं प्रीत्या देहि पद्मानि मूल्यतः ॥ (८९।२)

शबर्युवाच । (९०।१)

न मूल्यं कामये देवि फलपुष्पसमुद्भवम् । (९०।२)

श्रीफलानि च पुष्पाणि यथेष्टं मम गृह्यताम् ॥ (९०।३)

अर्चां कुरु यथान्यायं वासुदेवे जगत्पतौ ॥ (९१।१)

राज्ञ्युवाच । (९२।१)

विना मूल्यं न गृह्णामि कमलानि तवाधुना । (९२।२)

धान्यस्य खारिकामेकां ददामि प्रतिगृह्यताम् ॥ (९२।३)

दश विंशत्यथ त्रिंशच् चत्वारिंशद् अथापि वा । (९३।१)

गृहाण वा खारिशतं दुर्भिक्षां बोधिमुत्तर ॥ (९३।२)

वसु रत्नं सुवर्णं च अन्यत्ते यदभीप्सितम् । (९४।१)

तत्सर्वं सम्प्रदास्यामि कमलार्थे न संशयः ॥ (९४।२)

शबर्युवाच । (९५।१)

नाहारं चिन्तयाम्यद्य मुक्त्वा देवं वरानने । (९५।२)

देवकार्यं विना भद्रे नान्या बुद्धिः प्रवर्तते ॥ (९५।३)

राज्ञ्युवाच । (९६।१)

न त्वयान्नं परित्याज्यं सर्वमन्ने प्रतिष्ठितम् । (९६।२)

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन ममान्नं प्रतिगृह्यताम् ॥ (९६।३)

तपस्विनो महाभागा ये चारण्यनिवासिनः । (९७।१)

गृहस्थद्वारि ते सर्वे याचन्ते ऽन्नम् अतन्द्रिताः ॥ (९७।२)

शबर्युवाच । (९८।१)

निषेधश्च कृतः पूर्वं सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् । (९८।२)

सत्येन तपते सूर्यः सत्येन ज्वलते ऽनलः ॥ (९८।३)

सत्येन तिष्ठत्य् उदधिर्वायुः सत्येन वाति हि । (९९।१)

सत्येन पच्यते सस्यं गावः क्षीरं स्रवन्ति च ॥ (९९।२)

सत्याधारम् इदं सर्वं जगत् स्थावरजङ्गमम् । (१००।१)

तस्मात् सर्वप्रयत्नेन सत्यं सत्येन पालयेत् ॥ (१००।२)

देवकार्यं तु मे मुक्त्वा नान्या बुद्धिः प्रवर्तते । (१०१।१)

गृहाण राज्ञि पुष्पाणि कुरु पूजां गदाभृतः ॥ (१०१।२)

श्रूयते द्विजवाक्यैस्तु न दोषो विद्यते क्वचित् । (१०२।१)

कुशाः शाकं पयो मत्स्या गन्धाः पुष्पाक्षता दधि । (१०२।२)

मांसं शय्यासनं धानाः प्रत्याख्येया न वारि च ॥ (१०२।३)

राज्ञ्युवाच । (१०३।१)

आरामोपहृतं पुष्पमारण्यं पुष्पमेव च । (१०३।२)

क्रीतं प्रतिग्रहे लब्धं पुष्पमेवं चतुर्विधम् ॥ (१०३।३)

उत्तमं पुष्पमारण्यं गृहीतं स्वयमेव च । (१०४।१)

मध्यमं फलमारामे त्वधमं क्रीतमेव च । (१०४।२)

प्रतिग्रहेण यल्लब्धं निष्फलं तद्विदुर्बुधाः ॥ (१०४।३)

पुरोहित उवाच । (१०५।१)

गृहाण राज्ञि पुष्पाणि कुरु पूजां गदाभृतः । (१०५।२)

उपकारः प्रकर्तव्यो व्यपदेशेन कर्हिचित् ॥ (१०५।३)

ईश्वर उवाच । (१०६।१)

श्रीफलानि सपद्मानि दत्तानि शबरेण तु । (१०६।२)

गृहीत्वा तानि राज्ञी सा पूजां चक्रे सुशोभनाम् ॥ (१०६।३)

क्षपाजागरणं चक्रे श्रुत्वा पौराणिकीं कथाम् । (१०७।१)

शबरस्तु ततो भार्याम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१०७।२)

दीपार्थं गृह्यतां स्नेहो यथालाभेन सुन्दरि । (१०८।१)

कृत्वा दीपं ततस्तौ तु कृत्वा पूजां हरेः शुभाम् ॥ (१०८।२)

चक्रतुर्जागरं रात्रौ ध्यायन्तो धरणीधरम् । (१०९।१)

ततः प्रभातसमये दृष्ट्वा स्नानोत्सुकं जनम् ॥ (१०९।२)

स्नाति वै शूलभेदे तु देवनद्यां तथापरे । (११०।१)

सरस्वत्यां नराः केचिन्मार्कण्डस्य ह्रदे ऽपरे ॥ (११०।२)

चक्रतीर्थं गताश्चक्रुः स्नानं केचिद्विधानतः । (१११।१)

शुचयस्ते जनाः सर्वे स्नात्वा देवाशिलोपरि ॥ (१११।२)

श्राद्धं चक्रुः प्रयत्नेन श्रद्धया पूतचेतसा । (११२।१)

तान्दृष्ट्वा शबरो बिल्वैः पिण्डांश्चक्रे प्रयत्नतः ॥ (११२।२)

भानुमत्या तथा भर्तुः पिण्डनिर्वपणं कृतम् । (११३।१)

अनिन्द्या भोजिता विप्रा दम्भवार्द्धुष्यवर्जिताः ॥ (११३।२)

हविष्यान्नैस्तथा दध्ना शर्करामधुसर्पिषा । (११४।१)

पायसेन तु गव्येन कृतान्नेन विशेषतः ॥ (११४।२)

भोजयित्वा तथा राज्ञी ददौ दानं यथाविधि । (११५।१)

पादुकोपानहौ छत्रं शय्यां गोवृषमेव च ॥ (११५।२)

विविधानि च दानानि हेमरत्नधनानि च । (११६।१)

चक्रतीर्थे महाराज कपिलां यः प्रयच्छति । (११६।२)

पृथ्वी तेन भवेद् दत्ता सशैलवनकानना ॥ (११६।३)

उत्तानपाद उवाच । (११७।१)

यानि यानि च दत्तानि शस्तानि जगतीपतेः । (११७।२)

तानि सर्वाणि देवेश कथयस्व प्रसादतः ॥ (११७।३)

ईश्वर उवाच । (११८।१)

तिलप्रदः प्रजामिष्टां दीपदश्चक्षुरुत्तमम् । (११८।२)

भूमिदः स्वर्गमाप्नोति दीर्घम् आयुर् हिरण्यदः ॥ (११८।३)

गृहदो रोगरहितो रूप्यदो रूपवान् भवेत् । (११९।१)

वासोदश्चन्द्रसालोक्यम् अर्कसायुज्यम् अश्वदः ॥ (११९।२)

वृषदस्तु श्रियं पुष्टां गोदाता च त्रिविष्टपम् । (१२०।१)

यानशय्याप्रदो भार्याम् ऐश्वर्यम् अभयप्रदः ॥ (१२०।२)

धान्यदः शाश्वतं सौख्यं ब्रह्मदो ब्रह्म शाश्वतम् । (१२१।१)

वार्यन्नपृथिवीवासस्तिलकाञ्चनसर्पिषाम् ॥ (१२१।२)

सर्वेषामेव दानानां ब्रह्मदानं विशिष्यते । (१२२।१)

येन येन हि भावेन यद्यद्दानं प्रयच्छति ॥ (१२२।२)

तेन तेन स भावेन प्राप्नोति प्रतिपूजितम् । (१२३।१)

दृष्ट्वा दानानि सर्वाणि राज्ञी दत्तानि यानि च ॥ (१२३।२)

उवाच शबरो भार्यां यत्तच्छृणु नरेश्वर । (१२४।१)

पुराणं पठितं भद्रे ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ॥ (१२४।२)

श्रुतं च तन्मया सर्वं दानधर्मफलं शुभम् । (१२५।१)

पूर्वजन्मार्जितं पापं स्नानदानव्रतादिभिः ॥ (१२५।२)

शरीरं दुस्त्यजं मुक्त्वा लभते गतिमुत्तमाम् । (१२६।१)

संसारसागराद्भीतः सत्यं भद्रे वदामि ते ॥ (१२६।२)

अनेकानि च पापानि कृतानि बहुशो मया । (१२७।१)

घातिता जन्तवो भद्रे निर्दग्धाः पर्वताः सदा ॥ (१२७।२)

तेन पापेन दग्धो ऽहं दारिद्र्यं न निवर्तते । (१२८।१)

तीर्थावगाहनं पूर्वं पापेन न कृतं मया ॥ (१२८।२)

तेनाहं दुःखितो भद्रे दारिद्र्यम् अनिवर्तिकम् । (१२९।१)

मातुर्गृहं प्रयाहि त्वं त्यज स्नेहं ममोपरि । (१२९।२)

नगशृङ्गं समारुह्य मोक्तुम् इच्छाम्यहं तनुम् ॥ (१२९।३)

शबर्युवाच । (१३०।१)

मात्रा पित्रा न मे कार्यं नापि स्वजनबान्धवैः । (१३०।२)

या गतिस्तव जीवेश सा ममापि भविष्यति ॥ (१३०।३)

न स्त्रीणामीदृशो धर्मो विना भर्त्रा स्वजीवितम् । (१३१।१)

श्रूयन्ते बहवो दोषा धर्मशास्त्रेष्वनेकधा ॥ (१३१।२)

पारणं कुरु भोजेन्द्र व्रतं येन न नश्यति । (१३२।१)

यत्ते ऽभिवाञ्छितं किंचिद् विष्णवे कर्तुम् अर्हसि ॥ (१३२।२)

भार्याया वचनं श्रुत्वा मुमुदे शबरस्ततः । (१३३।१)

गृहीत्वा श्रीफलं शीघ्रं होमं कृत्वा यथाविधि ॥ (१३३।२)

सर्वदेवान्नमस्कृत्य भुक्तो ऽपि च तया सह । (१३४।१)

चैत्र्यां तु विषुवं ज्ञात्वा तस्थौ तत्र दिनत्रयम् ॥ (१३४।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे व्याधवाक्योपदेशकथनपूर्वकदानादिफलवर्णनं नाम षट्पञ्चाशत्तमो ऽध्यायः ॥ (१३५।१)