ईश्वर उवाच । (१।१)

भानुमती द्विजान्भोज्य बुभुजे भुक्तशेषतः । (१।२)

भुक्त्वा सुसुखमास्थाय तदन्नं परिणाम्य च ॥ (१।३)

त्रयोदश्यां ततो गत्वा मदनाख्यतिथौ तदा । (२।१)

मार्कण्डस्य ह्रदे स्नात्वानर्च्य देवं गुहाशयम् ॥ (२।२)

कृतोपवासनियमा स्नापयित्वा महेश्वरम् । (३।१)

पञ्चामृतसुगन्धेन धूपदीपनिवेदनैः ॥ (३।२)

आर्चयद्विविधैः पुष्पैर्नैवेद्यैश्च सुशोभनैः । (४।१)

क्षपाजागरणं कृत्वा श्रुत्वा पौराणिकीं कथाम् ॥ (४।२)

नृत्यगीतैस्तथा स्तोत्रैर्दध्यौ देवं महेश्वरम् । (५।१)

अन्नं विस्तारितं सर्वं देवस्याग्रे यथाविधि ॥ (५।२)

चातुर्वर्ण्यसुताः सर्वे भोजिताः सपरिच्छदाः । (६।१)

चतुर्दश्यां दिनं यावत्सम्पूज्य वृषभध्वजम् ॥ (६।२)

शङ्खवादित्रभेरीभिः पटहध्वनिनादितम् । (७।१)

क्षपाजागरणं कृत्वा प्रभूतजनसंकुलम् ॥ (७।२)

नृत्यगीतैस्तथा स्तोत्रैः प्रेरिता सा निशा तदा । (८।१)

प्रभाते भोजिता विप्राः पायसैर्मधुसर्पिषा ॥ (८।२)

दत्त्वा दानानि विप्रेभ्यः शक्त्या विप्रानुसारतः । (९।१)

अर्चयित्वा महापुष्पैः सुगन्धैर् मदनेन च ॥ (९।२)

विचित्रैः सूक्ष्मवस्त्रैश्च देवः सम्पूज्य वेष्टितः । (१०।१)

स्रग्दामलम्बमानैश्च बहुदीपसमुज्ज्वलैः ॥ (१०।२)

पक्वान्नैर् विविधैर् भक्ष्यैः सुवृत्तैर् मोदकादिभिः । (११।१)

ततस्ते ब्राह्मणाः सर्वे वेदाध्ययनतत्पराः ॥ (११।२)

तत्पर्व कीर्तयांश्चक्रुः पद्मकं नाम नामतः । (१२।१)

आदित्यस्य दिनं त्वद्य तिथिः पञ्चदशी तथा ॥ (१२।२)

त्वाष्ट्रमेव च नक्षत्रं संक्रान्तिर् विषुवन्तथा । (१३।१)

व्यतीपातस्तथा योगः करणविष्टिरेव च ॥ (१३।२)

पद्मकं नाम पर्वैतद् अयनादिचतुर्गुणम् । (१४।१)

अत्र दत्तं हुतं जप्तं सर्वं भवति चाक्षयम् ॥ (१४।२)

ते द्विजा भानुमत्याथ शूलभेदं गताः सह । (१५।१)

ददृशुः शबरं कुण्डे भार्यया सह संस्थितम् ॥ (१५।२)

ऐशानीं स दिशं गत्वा पर्वते भृगुमूर्धनि । (१६।१)

पतितुं च समारूढो भार्यया सह पार्थिव ॥ (१६।२)

भानुमत्युवाच । (१७।१)

तिष्ठ तिष्ठ महासत्त्व शृणुष्व वचनं मम । (१७।२)

किमर्थं त्यजसि प्राणानद्यापि च युवा भवान् ॥ (१७।३)

कः सन्तापः क उद्वेगः किं दुःखं व्याधिरेव च । (१८।१)

शिशुः संदृश्यसे ऽद्यापि कारणं कथ्यतामिदम् ॥ (१८।२)

शबर उवाच । (१९।१)

कारणं नास्ति मे किंचिन्न दुःखं किंचिदेव तु । (१९।२)

संसारभयभीतो ऽहं नान्या बुद्धिः प्रवर्तते ॥ (१९।३)

दुःखेन लभ्यते यस्मान्मानुष्यं जन्म भाग्यतः । (२०।१)

मानुष्यं जन्म चासाद्य या न धर्मं समाचरेत् ॥ (२०।२)

स गच्छेन्निरयं घोरमात्मदोषेण सुन्दरि । (२१।१)

तस्मात्पतितुमिच्छामि तीर्थे ऽस्मिन्पापनाशने ॥ (२१।२)

राज्ञ्युवाच । (२२।१)

अद्यापि वर्तते कालो धर्मस्योपार्जने तव । (२२।२)

कृतापकृतकर्मा वै व्रतदानैर् विशुध्यति ॥ (२२।३)

अहं दास्यामि धान्यं वा वासांसि द्रविणं बहु । (२३।१)

नित्यमाचर धर्मं त्वं ध्यायन्नित्यं महेश्वरम् ॥ (२३।२)

शबर उवाच । (२४।१)

नैवाहं कामये वित्तं न धान्यं वस्त्रमेव च । (२४।२)

यो यस्यैवान्नमश्नाति स तस्याश्नाति किल्बिषम् ॥ (२४।३)

राज्ञ्युवाच । (२५।१)

कन्दमूलफलाहारो भ्रमित्वा भैक्ष्यमुत्तमम् । (२५।२)

अवगाह्य सुतीर्थानि सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ (२५।३)

ततो विमुक्तपापस्तु यत्किंचित्कुरुते शुचिः । (२६।१)

कर्मणा तेन पूतस्त्वं सद्गतिं प्राप्स्यसि ध्रुवम् ॥ (२६।२)

शबर उवाच । (२७।१)

अन्नमद्य मया त्यक्तं प्राणेभ्यो ऽपि महत्तरम् । (२७।२)

सत्यं न लोपयेद् देवि निश्चितात्र मतिर्मम ॥ (२७।३)

प्रसादः क्रियतां देवि क्षमस्वाद्य जनैः सह । (२८।१)

अर्धोत्तरीयवस्त्रेण संयम्यात्मानमुद्यतः ॥ (२८।२)

भार्यया सहितो व्याधो हरिं ध्यात्वा पपात ह । (२९।१)

नगार्धात् पतितो यावद्गतजीवो नराधिप ॥ (२९।२)

चूर्णीभूतौ हि तौ दृष्ट्वा कुण्डस्योपरि भूमिप । (३०।१)

त्रिमुहूर्ते गते काले शबरो भार्यया सह ॥ (३०।२)

दिव्यं विमानमारूढो गतश्चानुत्तमां गतिम् ॥ (३१।१)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे व्याधस्वर्गगमनवर्णनं नाम सप्तपञ्चाशत्तमो ऽध्यायः ॥ (३२।१)