श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

तस्यैवानन्तरं तात पुङ्खिलं तीर्थमुत्तमम् । (१।२)

तत्र तीर्थे पुरा पुङ्खः पार्थ सिद्धिमुपागतः ॥ (१।३)

जामदग्न्यो महातेजाः क्षत्रियान्तकरः प्रभुः । (२।१)

तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदोत्तरतीरभाक् ॥ (२।२)

ततः प्रभृति विख्यातं पुङ्खतीर्थं नरेश्वर । (३।१)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्याराध्य परमेश्वरम् ॥ (३।२)

इहलोके बलैर्युक्तः परे मोक्षमवाप्नुयात् । (४।१)

देवान्पितॄन् समभ्यर्च्य पितॄणाम् अनृणी भवेत् ॥ (४।२)

तत्र तीर्थे नरो यस्तु प्राणत्यागं करोति वै । (५।१)

अनिवर्तिका गतिस् तस्य रुद्रलोकाद् असंशयम् ॥ (५।२)

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा हयमेधफलं लभेत् ॥ (६।१)

तत्र तीर्थे नरो यस्तु ब्राह्मणान् भोजयेन् नृप । (७।१)

एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता ॥ (७।२)

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित् पूजयेद् वृषभध्वजम् । (८।१)

वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम् ॥ (८।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे पुङ्खिलतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम दशोत्तरद्विशततमो ऽध्यायः ॥ (९।१)