श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

धौतपापं ततो गच्छेद्भृगुतीर्थसमीपतः । (१।२)

वृषेण तु भृगुस्तत्र भूयोभूयो धुतस्ततः ॥ (१।३)

धौतपापं तु तत्तेन नाम्ना लोकेषु विश्रुतम् । (२।१)

तत्र स्थितो महादेवस्तुष्ट्यर्थं भृगुसत्तमे ॥ (२।२)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा शाठ्येनापि नरेश्वर । (३।१)

मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा ॥ (३।२)

यस्तु सम्यग्विधानेन तत्र स्नात्वार्चयेच्छिवम् । (४।१)

देवान्पितॄन्समभ्यर्च्य मुच्यते सर्वपातकैः ॥ (४।२)

ब्रह्महत्या गवां वध्या तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । (५।१)

प्रविशेन्न सदा भीता प्रविष्टापि क्षयं व्रजेत् ॥ (५।२)

युधिष्ठिर उवाच । (६।१)

आश्चर्यभूतं लोके ऽस्मिन्कथयस्व द्विजोत्तम । (६।२)

प्रविशेन्न ब्रह्महत्या यथा वै धौतपाप्मनि ॥ (६।३)

ब्रह्महत्यासमं पापं भविता नेह किंचन । (७।१)

कथं वा धौतपापे तु प्रविष्टं नश्यते द्विज । (७।२)

एतद्विस्तरतः सर्वं पृच्छामि वद कौतुकात् ॥ (७।३)

मार्कण्डेय उवाच । (८।१)

आदिसर्गे पुरा शम्भुर्ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । (८।२)

विकारं पञ्चमं दृष्ट्वा शिरो ऽश्वमुखसन्निभम् ॥ (८।३)

अङ्गुष्ठाङ्गुलियोगेन तच्छिरस्तेन कृन्तितम् । (९।१)

कृत्तमात्रे तु शिरसि ब्रह्महत्याभक्तदा ॥ (९।२)

ब्रह्महत्यायुतश्चासीद् उत्तरे नर्मदातटे । (१०।१)

धुनितं तु यतो राजन्वृषेण धर्ममूर्तिना ॥ (१०।२)

तत्र धौतेश्वरीं देवीं स्थापितां वृषभेण तु । (११।१)

ददर्श भगवाञ्छम्भुः सर्वदैवतपूजिताम् ॥ (११।२)

दृष्ट्वा धौतेश्वरीं दुर्गां ब्रह्महत्याविनाशिनीम् । (१२।१)

तत्र विश्रममाणश्च शङ्करस्त्रिपुरान्तकः ॥ (१२।२)

स शङ्करो ब्रह्महत्याविहीनं मेने आत्मानं तस्य तीर्थस्य भावात् । (१३।१)

सुविस्मितो देवदेवो वरेण्यो दृष्ट्वा दूरे ब्रह्महत्यां च तीर्थात् ॥ (१३।२)

विधौतपापं महितं धर्मशक्त्या विशेन्न हत्या देवीभयात् प्रभीता । (१४।१)

रक्ताम्बरा रक्तमाल्योपयुक्ता कृष्णा नारी रक्तदामप्रसक्ता ॥ (१४।२)

मां वाञ्छन्ती स्कन्धदेशं रहस्ये दूरे स्थिता तीर्थवर्यप्रभावात् । (१५।१)

संचिन्त्य देवो मनसा स्मरारिर्वासाय बुद्धिं तत्र तीर्थे चकार ॥ (१५।२)

विमृश्य देवो बहुशः स्थितः स्वयं विधौतपापः प्रथितः पृथिव्याम् । (१६।१)

बभूव तत्रैव निवासकारी विधूतपापनिकटप्रदेशे ॥ (१६।२)

तदाप्रभृति राजेन्द्र ब्रह्महत्याविनाशनम् । (१७।१)

विधौतपापं तत्तीर्थं नर्मदायां व्यवस्थितम् ॥ (१७।२)

आश्वयुक्शुक्लनवमी तत्र तीर्थे विशिष्यते । (१८।१)

दिनत्रयं तु राजेन्द्र सप्तम्यादिविशेषतः ॥ (१८।२)

समुपोष्याष्टमीं भक्त्या साङ्गं वेदं पठेत्तु यः । (१९।१)

अहोरात्रेण चैकेन ऋग्यजुःसामसंज्ञकम् ॥ (१९।२)

अभ्यसन्ब्रह्महत्याया मुच्यते नात्र संशयः । (२०।१)

वृषलीगमनं चैव यश्च गुर्वङ्गनागमः ॥ (२०।२)

स्नात्वा ब्रह्मरसोत्कृष्टे कुम्भेनैव प्रमुच्यते । (२१।१)

वन्ध्या स्त्रीजननी या तु काकवन्ध्या मृतप्रजा ॥ (२१।२)

सापि कुम्भोदकैः स्नाता जीवत्पुत्रा प्रजावती । (२२।१)

अपठस्तु नर उपोष्य ऋग्यजुःसामसम्भवाम् ॥ (२२।२)

ऋचमेकां जपन्विप्रस्तथा पर्वणि यो नृप । (२३।१)

अनृचोपोष्य गायत्रीं जपेद्वै वेदमातरम् ॥ (२३।२)

जपन्नवम्यां विप्रेन्द्रो मुच्यते पापसञ्चयात् । (२४।१)

एवं तु कथितं तात पुराणोक्तं महर्षिभिः ॥ (२४।२)

धौतपापं महापुण्यं शिवेन कथितं मम । (२५।१)

प्राणत्यागं तु यः कुर्याज्जले वाग्नौ स्थले ऽपि वा ॥ (२५।२)

स गच्छति विमानेन ज्वलनार्कसमप्रभः । (२६।१)

हंसबर्हिप्रयुक्तेन सेव्यमानो ऽप्सरोगणैः ॥ (२६।२)

शिवस्य परमं स्थानं यत्सुरैरपि दुर्लभम् । (२७।१)

क्रीडते स्वेच्छया तत्र यावच्चन्द्रार्कतारकम् ॥ (२७।२)

धौतपापे तु या नारी कुरुते प्राणसंक्षयम् । (२८।१)

तत्क्षणादेव सा पार्थ पुरुषत्वमवाप्नुयात् ॥ (२८।२)

अथ किं बहुनोक्तेन शुभं वा यदि वाशुभम् । (२९।१)

तदक्षयफलं सर्वं धौतपापे कृतं नृप ॥ (२९।२)

संन्यसेन्नियमेनान्नं संन्यसेद् विषयादिकम् । (३०।१)

फलमूलादिकं चैव जलमेकं न संत्यजेत् ॥ (३०।२)

एवं यः कुरुते पार्थ रुद्रलोकं स गच्छति । (३१।१)

तत्र भुक्ताखिलान्भोगाञ्जायते भुवि भूपतिः ॥ (३१।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे धौतपापतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम चतुरशीत्युत्तरशततमो ऽध्यायः ॥ (३२।१)