श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थपरमपावनम् । (१।२)

चण्डादित्यं नृपश्रेष्ठ स्थापितं चण्डमुण्डयोः ॥ (१।३)

आस्तां पुरा महादैत्यौ चण्डमुण्डौ सुदारुणौ । (२।१)

नर्मदातीरमाश्रित्य चेरतुर् विपुलं तपः ॥ (२।२)

ध्यायन्तौ भास्करं देवं तमोनाशं जगत्त्रये । (३।१)

तुष्टस्तत्तपसा देवः सहस्रांशुरुवाच ह ॥ (३।२)

साधु साध्विति तौ पार्थ नर्मदायाः शुभे तटे । (४।१)

वरं प्रार्थयतं वीरौ यथेष्टं चेतसेच्छितम् ॥ (४।२)

चण्डमुण्डावूचतुः । (५।१)

अजेयौ सर्वदेवानां भूयास्वावां समाहितौ । (५।२)

सर्वरोगैः परित्यक्तौ सर्वकालं दिवाकर ॥ (५।३)

एवमस्त्विति तौ प्राह भास्करो वारितस्करः । (६।१)

इत्युक्त्वान्तर्दधे भानुर्दैत्याभ्यां तत्र भास्करः ॥ (६।२)

स्थापितः परया भक्त्या तं गच्छेदात्मसिद्धये । (७।१)

गीर्वाणांश्च मनुष्यांश्च पितॄंस् तत्रापि तर्पयेत् ॥ (७।२)

स वसेद् भास्करे लोके विरिञ्चिदिवसं नृप । (८।१)

घृतेन बोधयेद्दीपं षष्ठ्यां स च नरेश्वर । (८।२)

मुच्यते सर्वपापैस्तु प्रतियाति पुरं रवेः ॥ (८।३)

उत्पत्तिं चण्डभानोर्यः शृणोति भरतर्षभ । (९।१)

विजयी स सदा नूनमाधिव्याधिविवर्जितः ॥ (९।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे चण्डादित्यतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नामैकनवतितमो ऽध्यायः ॥ (१०।१)