श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

तस्यैवानन्तरं गच्छेत् सूर्यतीर्थम् अनुत्तमम् । (१।२)

मूलस्थानमिति ख्यातं पद्मजस्थापितं शुभम् ॥ (१।३)

मूलश्रीपतिना देवी प्रोक्ता स्थापय भास्करम् । (२।१)

श्रुत्वा देवोदितं देवी स्थापयामास भास्करम् ॥ (२।२)

प्रोच्यते नर्मदातीरे मूलस्थानाख्यभास्करः ॥ (३।१)

तत्र तीर्थे नरो यस्तु स्नात्वा नियतमानसः । (४।१)

संतर्प्य पितृदेवांश्च पिण्डेन सलिलेन च ॥ (४।२)

मूलस्थानं ततः पश्येत् स गच्छेत् परमां गतिम् । (५।१)

गुह्याद्गुह्यतरस्तत्र विशेषस्तु श्रुतो मया ॥ (५।२)

समागमे मुनीनां तु शङ्कराच्छशिशेखरात् । (६।१)

सदा वै शुक्लसप्तम्यां मूलमादित्यवासरः ॥ (६।२)

तदा रेवाजलं गत्वा स्नात्वा संतर्प्य देवताः । (७।१)

पितॄंश्च भरतश्रेष्ठ दत्त्वा दानं स्वशक्तितः ॥ (७।२)

करवीरैस् ततो गत्वा रक्तचन्दनवारिणा । (८।१)

संस्थाप्य भास्करं भक्त्या सम्पूज्य च यथाविधि ॥ (८।२)

ततः सागुरुकैर् धूपैः कुन्दरैश्च विशेषतः । (९।१)

धूपयेद् देवदेवेशं दीपान् बोध्य दिशो दश ॥ (९।२)

उपोष्य जागरं कुर्याद्गीतवाद्यं विशेषतः । (१०।१)

एवं कृते महीपाल न भवेद् उग्रदुःखभाक् ॥ (१०।२)

सूर्यलोके वसेत् तावद् यावत् कल्पशतत्रयम् । (११।१)

गन्धर्वैर् अप्सरोभिश्च सेव्यमानो नृपोत्तम ॥ (११।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे मूलस्थानतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तनवत्युत्तरशततमो ऽध्यायः ॥ (१२।१)