श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

तस्यैवानन्तरं तीर्थं लिङ्गेश्वरमिति श्रुतम् । (१।२)

दर्शनाद् देवदेवस्य यत्र पापं प्रणश्यति ॥ (१।३)

कृत्वा तु कदनं घोरं दानवानां युधिष्ठिर । (२।१)

वाराहं रूपमास्थाय नर्मदायां व्यवस्थितः ॥ (२।२)

तत्र तीर्थे तु यः स्नानं कृत्वा देवं नमस्यति । (३।१)

स मुच्यते नृपश्रेष्ठ महापापैः पुराकृतैः ॥ (३।२)

द्वादश्यां कृष्णपक्षस्य शुक्ले च समुपोषितः । (४।१)

गन्धमाल्यैर्जगन्नाथं पूजयेत् पाण्डुनन्दन ॥ (४।२)

ब्राह्मणांश्च महाभाग दानसंमानभोजनैः । (५।१)

पूजयेत्परया भक्त्या तस्य पुण्यफलं शृणु ॥ (५।२)

सत्रयाजिफलं जन्तुर् लभते द्वादशाब्दकैः । (६।१)

ब्राह्मणान्भोजयंस्तत्र तदेव लभते फलम् ॥ (६।२)

तर्पयित्वा पितॄन् देवान् स्नात्वा तद्गतमानसः । (७।१)

जपेद् द्वादशनामानि देवस्य पुरतः स्थितः ॥ (७।२)

मासि मासि निराहारो द्वादश्यां कुरुनन्दन । (८।१)

केशवं पूजयेन् नित्यं मासि मार्गशिरे बुधः ॥ (८।२)

पौषे नारायणं देवं माघमासे तु माधवम् । (९।१)

गोविन्दं फाल्गुने मासि विष्णुं चैत्रे समर्चयेत् ॥ (९।२)

वैशाखे मधुहन्तारं ज्येष्ठे देवं त्रिविक्रमम् । (१०।१)

वामनं तु तथाषाढे श्रावणे श्रीधरं स्मरेत् ॥ (१०।२)

हृषीकेशं भाद्रपदे पद्मनाभं तथाश्विने । (११।१)

दामोदरं कार्त्तिके तु कीर्तयन् नावसीदति ॥ (११।२)

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुरा कृतम् । (१२।१)

तन्नश्यति न सन्देहो मासनामानुकीर्तनात् ॥ (१२।२)

स्वयं विनुद्धः सततमुन्मिषन्निमिषंस्तथा । (१३।१)

शीघ्रं प्रपश्य भुञ्जानो मन्त्रहीनं समुद्गिरेत् ॥ (१३।२)

परमापद्गतस्यापि जन्तोरेषा प्रतिक्रिया । (१४।१)

यन्मासाधिपतेर् विष्णोर् मासनामानुकीर्तनम् ॥ (१४।२)

ता निशास्ते च दिवसास्ते मासास्ते च वत्सराः । (१५।१)

नराणां सफला येषु चिन्तितो भगवान्हरिः ॥ (१५।२)

परमापद्गतस्यापि यस्य देवो जनार्दनः । (१६।१)

नावसर्पति हृत्पद्मात्स योगी नात्र संशयः ॥ (१६।२)

ते भाग्यहीना मनुजाः सुशोच्यास्ते भूमिभाराय कृतावताराः । (१७।१)

अचेतनास्ते पशुभिः समाना ये भक्तिहीना भगवत्यनन्ते ॥ (१७।२)

ते पूर्णकार्याः पुरुषाः पृथिव्यां ते स्वाङ्गपाताद्भुवनं पुनन्ति । (१८।१)

विचक्षणा विश्वविभूषणास्ते ये भक्तियुक्ता भगवत्यनन्ते ॥ (१८।२)

स एव सुकृती तेन लब्धं जन्मतरोः फलम् । (१९।१)

चित्ते वचसि काये च यस्य देवो जनार्दनः ॥ (१९।२)

एतत्तीर्थवरं पुण्यं लिङ्गो यत्र जनार्दनः । (२०।१)

वञ्चयित्वा रिपून्संख्ये क्रोधो भूत्वा सनातनः ॥ (२०।२)

उपप्लवे चन्द्रमसो रवेश्च यो ह्यष्टकानामयनद्वये च । (२१।१)

पानीयमप्यत्र तिलैर्विमिश्रं दद्यात् पितृभ्यः प्रयतो मनुष्यः ॥ (२१।२)

घोणोन्मीलितमेरुरन्ध्रनिवहो दुःखाब्धिमज्जत्प्लवः प्रादुर्भूतरसातलोदरबृहत्पङ्कार्धमग्नक्षुरः । (२२।१)

फूत्कारोत्करनुन्नवातविदलद्दिग्दन्तिनादश्रुतिन्यस्तस्तब्धवपुः श्रुतिर्भवतु वः क्रोडो हरिः शान्तये ॥ (२२।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे लिङ्गवाराहतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नामैकोनपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः ॥ (२३।१)