श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततः क्रोशान्तरे गच्छेत्तिलादं तीर्थमुत्तमम् । (१।२)

तिलप्राशनकृद्यत्र जाबालिः शुद्धिमाप्तवान् ॥ (१।३)

पितृमातृपरित्यागी भ्रातुर्भार्याभिलाषकृत् । (२।१)

पुत्रविक्रयकृत्पापश्छलकृद्गुरुणा सह ॥ (२।२)

एवं दोषसमाविष्टो यत्र यत्रापि गच्छति । (३।१)

तत्र तत्रापि धिक्कारं लभते सत्सु भारत । (३।२)

न कोऽपि संगतिं धत्ते तेन सार्द्धं सभास्वपि ॥ (३।३)

इति लज्जान्वितो विप्रः काले न महता नृप । (४।१)

चिन्तामवाप महतीम् अगतिज्ञो हि पावने ॥ (४।२)

चकार सर्वतीर्थानि रेवां चाप्यवगाहयत् ॥ (५।१)

अणिवापान्तम् आसाद्य दक्षिणे नर्मदातटे । (६।१)

तस्थौ यत्र व्रती पार्थ जाबालिः प्राशयंस्तिलान् ॥ (६।२)

तिलैरेकाशनं कुर्वंस् तथैवैकान्तराशनम् । (७।१)

त्र्यहषड्द्वादशाहाशी पक्षमासाशनस्तथा ॥ (७।२)

कृच्छ्रचान्द्रायणादीनि व्रतानि च तिलैरपि । (८।१)

तिलादत्वमनुप्राप्तो ह्यब्दद्वासप्ततिं क्रमात् ॥ (८।२)

कालेन गच्छता तस्य प्रसन्नो ऽभवदीश्वरः । (९।१)

प्रादाद् इहामुत्रिकीं तु शुद्धिं सालोक्यमात्मकम् ॥ (९।२)

तेन स स्थापितो देवः स्वनाम्ना भरतर्षभ । (१०।१)

तिलादेश्वरसंज्ञां च प्राप लोकादपि प्रभुः ॥ (१०।२)

तदा प्रभृति विख्यातं तीर्थं पापप्रणाशनम् । (११।१)

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा चतुर्दश्यष्टमीषु च ॥ (११।२)

उपवासपरः पार्थ तथैव हरिवासरे । (१२।१)

तिलहोमी तिलोद्वर्ती तिलस्नायी तिलोदकी ॥ (१२।२)

तिलदाता च भोक्ता च नानापापैः प्रमुच्यते । (१३।१)

तिलैरापूरयेल्लिङ्गं तिलतैलेन दीपदः । (१३।२)

रुद्रलोकम् अवाप्नोति पुनात्य् आ सप्तमं कुलम् ॥ (१३।३)

तिलपिण्डप्रदानेन श्राद्धे नृपतिसत्तम । (१४।१)

विकर्मस्थाश्च गच्छन्ति गतिमिष्टां हि पूर्वजाः ॥ (१४।२)

स्वर्गलोकस्थिताः श्राद्धैर् ब्राह्मणानां च भोजनैः । (१५।१)

अक्षयां तृप्तिमासाद्य मोदन्ते शाश्वतीः समाः ॥ (१५।२)

पितुः कुलं मातृकुलं तथा भार्याकुलं नृप । (१६।१)

कुलत्रयं समुद्धृत्य स्वर्गं नयति वै नरः ॥ (१६।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे तिलादेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम द्वाविंशदधिकद्विशततमो ऽध्यायः ॥ (१७।१)