श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततः पुष्करिणीं गच्छेत् सर्वपापप्रणाशिनीम् । (१।२)

श्रुते यस्याः प्रभावे तु सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ (१।३)

रेवाया उत्तरे कूले तीर्थं परमशोभनम् । (२।१)

यत्रास्ते सर्वदा देवो वेदमूर्तिर्दिवाकरः ॥ (२।२)

कुरुक्षेत्रं यथा पुण्यं सार्वकामिकमुत्तमम् । (३।१)

इदं तीर्थं तथा पुण्यं सर्वकामफलप्रदम् ॥ (३।२)

कुरुक्षेत्रे यथा वृद्धिर्दानस्य जगतीपते । (४।१)

पुष्करिण्यां तथा दानं वर्धते नात्र संशयः ॥ (४।२)

यवमेकं तु यो दद्यात् सौवर्णं मस्तके नृप । (५।१)

पुष्करिण्यां तथा स्थानं यथा स्थानं नरे स्मृतम् ॥ (५।२)

सूर्यग्रहे तु यः स्नात्वा दद्याद् दानं यथाविधि । (६।१)

हस्त्यश्वरथरत्नादि गृहं गाश्च युगंधरान् ॥ (६।२)

सुवर्णं रजतं वापि ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । (७।१)

त्रयोदश दिनं यावत्त्रयोदशगुणं भवेत् ॥ (७।२)

तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत् पितृदेवताः । (८।१)

द्वादशाब्दे भवेत् प्रीतिस्तत्र तीर्थे महीपते ॥ (८।२)

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं पायसैर् मधुसर्पिषा । (९।१)

श्राद्धदो लभते स्वर्गं पितॄणां दत्तम् अक्षयम् ॥ (९।२)

अक्षतैर्बदरैर्बिल्वैरिङ्गुदैर्वा तिलैः सह । (१०।१)

अक्षयं फलमाप्नोति तस्मिंस्तीर्थे न संशयः ॥ (१०।२)

तत्र स्नात्वा तु यो देवं पूजयेच् च दिवाकरम् । (११।१)

आदित्यहृदयं जप्त्वा पुनरादित्यम् अर्चयेत् । (११।२)

स गच्छेत् परमं लोकं त्रिदशैरपि वन्दितम् ॥ (११।३)

ऋचमेकां जपेद्यस्तु यजुर्वा साम एव च । (१२।१)

स समग्रस्य वेदस्य फलमाप्नोति वै नृप ॥ (१२।२)

यस्त्र्यक्षरं जपेन्मन्त्रं ध्यायमानो दिवाकरम् । (१३।१)

आदित्यहृदयं जप्त्वा मुच्यते सर्वपातकैः ॥ (१३।२)

यस्तत्र विधिवत्प्राणांस्त्यजते नृपसत्तम । (१४।१)

स गच्छेत्परमं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः ॥ (१४।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे पुष्करिण्याम् आदित्यतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नामैकोनषष्टितमो ऽध्यायः ॥ (१५।१)