श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

नर्मदादक्षिणे कूले तीर्थं कलकलेश्वरम् । (१।२)

विख्यातं सर्वलोकेषु स्वयं देवेन निर्मितम् ॥ (१।३)

अन्धकं समरे हत्वा देवदेवो महेश्वरः । (२।१)

सहितो देवगन्धर्वैः किन्नरैश्च महोरगैः ॥ (२।२)

शङ्खतूर्यनिनादैश्च मृदङ्गपणवादिभिः । (३।१)

वीणावेणुरवैश्चान्यैः स्तुतिभिः पुष्कलादिभिः ॥ (३।२)

गायन्ति सामानि यजूंषि चान्ये छन्दांसि चान्ये ऋचमुद्गिरन्ति । (४।१)

स्तोत्रैर् अनेकैर् अपरे गृणन्ति महेश्वरं तत्र महानुभावाः ॥ (४।२)

प्रमथानां निनादेन कल्कलेन च बन्दिनाम् । (५।१)

यस्मात्प्रतिष्ठितं लिङ्गं तस्माज्जातं तदाख्यया ॥ (५।२)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा वीक्षेत्कलकलेश्वरम् । (६।१)

वाजपेयात्परं पुण्यं स लभेन्मानवो भुवि ॥ (६।२)

तेन पुण्येन पूतात्मा प्राणत्यागाद्दिवं व्रजेत् । (७।१)

आरूढः परमं यानं गीयमानो ऽप्सरोगणैः ॥ (७।२)

उपभुज्य महाभोगान्कालेन महता ततः । (८।१)

मर्त्यलोके महात्मासौ जायते विमले कुले ॥ (८।२)

ब्राह्मणः सुभगो लोके वेदवेदाङ्गपारगः । (९।१)

व्याधिशोकविनिर्मुक्तो जीवेच्च शरदां शतम् ॥ (९।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे कलकलेश्वरतीर्थफलमाहात्म्यवर्णनं नाम चतुःपञ्चाशदधिकशततमो ऽध्यायः ॥ (१०।१)