श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततो गच्छेत् पाण्डुपुत्र शक्रतीर्थम् अनुत्तमम् । (१।२)

यत्र सिद्धो महाभागो देवराजः शतक्रतुः ॥ (१।३)

गौतमेन पुरा शप्तं ज्ञात्वा देवाः सुरेश्वरम् । (२।१)

ब्रह्माद्या देवताः सर्व ऋषयश्च तपोधनाः ॥ (२।२)

गौतमं प्रार्थयामासुर् वाक्यैः सानुनयैः शुभैः । (३।१)

गतराज्यं गतश्रीकं शक्रं प्रति मुनीश्वर ॥ (३।२)

इन्द्रेन रहितं राज्यं न कश्चित् कामयेद् द्विज । (४।१)

देवो वा मानवो वापि एतत्ते विदितं प्रभो ॥ (४।२)

तस्य त्वं भगयुक्तस्य दयां कुरु द्विजोत्तम । (५।१)

गतश्चादर्शनं शक्रो दूषितः स्वेन पाप्मना ॥ (५।२)

देवानां वचनं श्रुत्वा गौतमो वेदवित्तमः । (६।१)

तथेति कृत्वा शक्रस्य वरं दातुं प्रचक्रमे ॥ (६।२)

एतद्भगसहस्रं तु पुरा जातं शतक्रतो । (७।१)

तल्लोचनसहस्रं तु मत्प्रसादाद् भविष्यति ॥ (७।२)

एवमुक्तः सहस्राक्षः प्रणम्य मुनिसत्तमम् । (८।१)

ब्राह्मणांस् तान् महाभागान् नर्मदां प्रत्यगात् ततः ॥ (८।२)

स्नात्वा स विमले तोये संस्थाप्य त्रिपुरान्तकम् । (९।१)

जगाम त्रिदशावासं पूज्यमानो ऽप्सरोगणैः ॥ (९।२)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत् परमेश्वरम् । (१०।१)

परदाराभिगमनान् मुच्यते पातकान् नरः ॥ (१०।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे शक्रतीर्थमाहात्म्यवर्णनम् नामाष्टत्रिंशदधिकशततमो ऽध्यायः ॥ (११।१)