श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

भीमेश्वरं ततो गच्छेत् सर्वपापक्षयंकरम् । (१।२)

सेवितं ऋषिसङ्घैश्च भीमव्रतधरैः शुभैः ॥ (१।३)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । (२।१)

जपेद् एकाक्षरं मन्त्रमूर्ध्वबाहुर्दिवाकरे ॥ (२।२)

तस्य जन्मार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । (३।१)

सप्तजन्मार्जितं पापं गायत्र्या नश्यते ध्रुवम् ॥ (३।२)

दशभिर् जन्मभिर् जातं शतेन तु पुरा कृतम् । (४।१)

सहस्रेण त्रिजन्मोत्थं गायत्री हन्ति किल्बिषम् ॥ (४।२)

वैदिकं लौकिकं वापि जाप्यं जप्तं नरेश्वर । (५।१)

तत्क्षणाद् दहते सर्वं तृणं तु ज्वलनो यथा ॥ (५।२)

न देवबलमाश्रित्य कदाचित् पापम् आचरेत् । (६।१)

अज्ञानान् नश्यते क्षिप्रं नोत्तरं तु कदाचन ॥ (६।२)

तत्र तीर्थे तु यो दानं शक्तिम् आश्रित्य चाचरेत् । (७।१)

तदक्षय्यफलं सर्वं जायते पाण्डुनन्दन ॥ (७।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे भीमेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तसप्ततितमो ऽध्यायः ॥ (८।१)