श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

स दानवो वरं लब्ध्वा जगाम स्वपुरं प्रति । (१।२)

ददर्श स्वपुरं राजञ्छोभितं चित्रचत्वरैः ॥ (१।३)

उद्यानैश्चैव विविधैः कदलीखण्डमण्डितैः । (२।१)

पनसैर्बकुलैश्चैवाम्रातैराम्रैश्च चम्पकैः ॥ (२।२)

अशोकैर्नालिकेरैश्च मातुलिङ्गैः सदाडिमैः । (३।१)

नानावृक्षैश्च शोभाढ्यं तडागैरुपशोभितम् ॥ (३।२)

देवतायतनैर् दिव्यैर् ध्वजमालासुशोभितैः । (४।१)

वेदाध्ययननिर्घोषैर् मङ्गलाद्यैर् विनादितम् ॥ (४।२)

प्राविशद्भवने दिव्ये काञ्चने रुक्ममालिनि । (५।१)

अपश्यत्स सुतान् भार्याम् अमात्यान् दासभृत्यकान् ॥ (५।२)

ततो जयप्रदान् सर्वान् इतश्चेतश्च धावतः । (६।१)

हृच्छोभां च प्रकुर्वाणान् वै जयन्तीभिरुच्चकैः ॥ (६।२)

केचित् तोरणम् आबध्य केचित् पुष्पाण्यवाकिरन् । (७।१)

मातुलिङ्गकराश्चान्ये धावन्ति ह्यन्धकं प्रति ॥ (७।२)

पुरे जनाश्च दृश्यन्ते भाजनैरन्नपूरितैः । (८।१)

पूर्णहस्ताः प्रदृश्यन्ते तत्रैव बहवो जनाः ॥ (८।२)

साक्षतैर् भाजनैस् तत्र शतसाहस्रयोषितः । (९।१)

मन्त्रान् पठन्ति विप्राश्च मङ्गलान्यपि योषितः ॥ (९।२)

अमात्याश्चैव भृत्याश्च गजांश्चाढौकयन्ति च । (१०।१)

वर्धापयन्ति ते सर्वे ये केचित् पुरवासिनः ॥ (१०।२)

हृष्टस्तुष्टो ऽवसत्तत्र सचिवैः सह सो ऽन्धकः । (११।१)

ददर्श स जगत्सर्वं तुरङ्गांश्च पदातिकान् ॥ (११।२)

तथैव विविधान् कोशांस् तत्र काञ्चनपूरितान् । (१२।१)

महिषीर्गा वृषांश्चैवापश्यच्छत्राण्यनेकधा ॥ (१२।२)

स एवमन्धकस् तत्र कियन्तं कालमावसत् । (१३।१)

हृष्टस्तुष्टो वसन् मर्त्ये स सुरैर् नाभ्यभूयत ॥ (१३।२)

वरं लब्धं तु तं ज्ञात्वा शङ्किताः स्वर्गवासिनः । (१४।१)

एकीभूताश्च ते सर्वे वासवं शरणं गताः ॥ (१४।२)

शक्र उवाच । (१५।१)

कथमागमनं वो ऽत्र सर्वेषाम् अपि नाकिनाम् । (१५।२)

कस्माद्वो भयमुत्पन्नमागताः शरणं कथम् ॥ (१५।३)

ततस्ते ह्यमराः सर्वे शक्रम् एतद् वचो ऽब्रुवन् ॥ (१६।१)

देवा ऊचुः । (१७।१)

सुरनाथान्धको नाम दैत्यः शम्भुवरोर्जितः । (१७।२)

अजेयः सर्वदेवानां किं नु कार्यमतः परम् ॥ (१७।३)

तत्त्वं चिन्तय देवेश क उपायो विधीयताम् । (१८।१)

इत्थं वदन्ति ते देवाः शक्राग्रे मन्त्रणोद्यताः ॥ (१८।२)

मन्त्रयन्ति च यावद् वै तावच्चारमुखेरितम् । (१९।१)

ज्ञात्वा तत्र स देवौघं दानवो निर्गतो गृहात् ॥ (१९।२)

एकाकी स्यन्दनारूढ आयुर्धैबहुभिर् वृतः । (२०।१)

दुर्गमं मेरुपृष्ठं स लीलयैव गतो नृप ॥ (२०।२)

स्वर्णप्राकारसंयुक्तं शोभितं विविधाश्रमैः । (२१।१)

दुर्गमं शत्रुवर्गस्य तदा पार्थिवसत्तम ॥ (२१।२)

प्रविवेशासुरस्तत्र लीलया स्वगृहे यथा । (२२।१)

वृत्रहा भयमापन्नः स्वकीयं चासनं ददौ ॥ (२२।२)

उपविष्टो ऽन्धकस्तत्र शक्रस्यैवासने शुभे । (२३।१)

आस्थानं कलयामास सर्वतस्त्रिदशावृतम् ॥ (२३।२)

शक्र उवाच । (२४।१)

किं तवागमनं चात्र किं कार्यं कथयस्व मे । (२४।२)

यदस्मदीयं वित्तं हि तत्ते दास्यामि दानव ॥ (२४।३)

अन्धक उवाच । (२५।१)

नाहं वै कामये कोशं न गजांश्च सुरेश्वर । (२५।२)

स्वकीयं दर्शयस्वाद्य स्वर्गशृङ्गारभूषितम् ॥ (२५।३)

ऐरावतं महानागं तं चैवोच्चैःश्रवोहयम् । (२६।१)

उर्वश्यादीनि रत्नानि मम दर्शय गोपते ॥ (२६।२)

पारिजातकपुष्पाणि वृक्षजातीननेकशः । (२७।१)

वादित्राणि च सर्वाणि दर्शयस्व शचीपते ॥ (२७।२)

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा शक्रश् चिन्तितवान् इदम् । (२८।१)

यो ऽमुं निहन्ति पाप्मानं न तं पश्यामि कर्हिचित् ॥ (२८।२)

नास्ति रक्षाप्रदः कश्चित्स्वर्गलोकस्य दुःखिनः । (२९।१)

भयत्रस्तो ददावन्यद्वादित्राद्यप्सरोगणैः ॥ (२९।२)

रङ्गभूमावुपाविश्य कारयामास ताण्डवम् । (३०।१)

उपविष्टाः सुराः सर्वे यममारुतकिन्नराः ॥ (३०।२)

उर्वश्याद्या अप्सरसो गीतवादित्रयोगतः । (३१।१)

ननृतुः पुरतस्तस्य सर्वा एकैकशो नृप ॥ (३१।२)

न व्यश्राम्यत तच्चित्तं दृष्ट्वा चाप्सरसस्तदा । (३२।१)

शचीं प्रति मनस्तस्य सकाममभवन्नृप ॥ (३२।२)

गृहीत्वा शक्रभार्यां स प्रस्थितः स्वपुरं प्रति । (३३।१)

ततः प्रववृते युद्धमन्धकस्य सुरैः सह ॥ (३३।२)

तेन देवगणाः सर्वे ध्वस्ताः पार्थिवसत्तम । (३४।१)

संग्रामे विविधैः शस्त्रैश् चक्रवज्रादिभिर्घनैः ॥ (३४।२)

संतापिताः सुराः सर्वे क्षयं नीता ह्यनेकशः । (३५।१)

सर्वे ऽपि मरुतस्तेन भग्नाः संग्राममूर्धनि ॥ (३५।२)

यथा सिंहोगजान् सर्वान् विचित्य विचरेद् वनम् । (३६।१)

तद्वद् एकेन ते देवा जिताः सर्वे पराङ्मुखाः ॥ (३६।२)

बालो ऽधिपो यथा ग्रामे स्वेच्छया पीडयेज्जनान् । (३७।१)

स्वैरमाक्रम्य गृह्णाति कोशवासांसि चासकृत् ॥ (३७।२)

गतं न पश्यत्य् आत्मानं प्रजासंतापनेन च । (३८।१)

गृहीत्वा शक्रभार्यां स गतो वै दानवोत्तमः ॥ (३८।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे शूलभेदमाहात्म्ये शचीहरणवर्णनं नाम षट्चत्वारिंशो ऽध्यायः ॥ (३९।१)