मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततः क्रोशान्तरे पार्थ वासवं तीर्थमुत्तमम् । (१।२)

वसुभिः स्थापितं तत्र स्थित्वा वै द्वादशाब्दकम् ॥ (१।३)

धरो ध्रुवश्च सोमश्च आपश्चैवानिलो ऽनलः । (२।१)

प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवो ऽष्टाविमे पुरा ॥ (२।२)

पितृशापपरिक्लिष्टा गर्भवासाय भारत । (३।१)

नार्मदं तीर्थमासाद्य तपश्चक्रुर्यतेन्द्रियाः ॥ (३।२)

आराधयन्तः परमं भवानीपतिम् अव्यम् । (४।१)

द्वादशाब्दानि राजेन्द्र ततस्तुष्टो महेश्वरः ॥ (४।२)

प्रत्यक्षः प्रददौ तेभ्यस् त्वभीष्टं वरमुत्तमम् । (५।१)

ततः स्वनाम्ना संस्थाप्य वसवस्तं महेश्वरम् । (५।२)

जग्मुराकाशमाविश्य प्रसन्ने सति शङ्करे ॥ (५।३)

ततः प्रभृति विख्यातं तीर्थं तद्वासवाह्वयम् । (६।१)

तस्मिंस्तीर्थे महाराज यो भक्त्या पूजयेच्छिवम् । (६।२)

यथालब्धोपहारैश्च दीपं दद्यात् प्रयत्नतः ॥ (६।३)

शुक्लपक्षे तदाष्टम्यां प्रत्यहं वापि शक्तितः । (७।१)

अष्टौ वर्षसहस्राणि स वसेच्छिवसंनिधौ ॥ (७।२)

ततः शिवालयं याति गर्भवासं न पश्यति । (८।१)

पुष्पैर्वा पल्लवैर्वापि फलैर्धान्यैस् तथापि वा ॥ (८।२)

पूजयेद्देवमीशानं स दैन्यं नाप्नुयात् क्वचित् । (९।१)

सर्वशोकविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते ॥ (९।२)

एकाहमपि कौन्तेय यो वसेद्वासवेश्वरे । (१०।१)

पापराशिं विनिर्धूय भानुवद्दिवि मोदते ॥ (१०।२)

विप्रांश्च भोजयेद्भक्त्या दद्याद् वासांसि दक्षिणाम् ॥ (११।१)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे वासवेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रयोविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः ॥ (१२।१)