श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

तस्याग्रे पावनं तीर्थं स्वर्णबिन्द्विति विश्रुतम् । (१।२)

यत्र स्नात्वा दिवं यान्ति मृताश्च न पुनर्भवम् ॥ (१।३)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दत्ते विप्राय काञ्चनम् । (२।१)

तेन यत्तु फलं प्रोक्तं तच्छृणुष्व महीपते ॥ (२।२)

सर्वेषाम् एव रत्नानां काञ्चनं रत्नमुत्तमम् । (३।१)

अग्नितेजःसमुद्भूतं तेन तत्परमं भुवि ॥ (३।२)

तेनैव दत्ता पृथिवी सशैलवनकानना । (४।१)

सपत्तनपुरा सर्वा काञ्चनं यः प्रयच्छति ॥ (४।२)

मानसं वाचिकं पापं कर्मणा यत्पुरा कृतम् । (५।१)

तत्सर्वं नश्यति क्षिप्रं स्वर्णदानेन भारत ॥ (५।२)

स्वर्णदानं तु यो दत्त्वा ह्यपि वालाग्रमात्रकम् । (६।१)

तत्र तीर्थे मृतो याति दिवं नास्त्यत्र संशयः ॥ (६।२)

तत्र विद्याधरैः सिद्धैर् विमानवरमास्थितः । (७।१)

पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम् ॥ (७।२)

पूर्णे तत्र ततः काले प्राप्य मानुष्यमुत्तमम् । (८।१)

सुवर्णकोटिसहिते गृहे वै जायते द्विजः ॥ (८।२)

सर्वव्याधिविनिर्मुक्तः सर्वलोकेषु पूजितः । (९।१)

जीवेद्वर्षशतं साग्रं राजसं सत्सु विश्रुतः ॥ (९।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे सुवर्णबिन्दुतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्ताधिकद्विशततमो ऽध्यायः ॥ (१०।१)