श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र बदर्याश्रममुत्तमम् । (१।२)

सर्वतीर्थवरं पुण्यं कथितं शंभुना पुरा ॥ (१।३)

यश्चैष भारतस्यार्थे तत्र सिद्धः किरीटभृत् । (२।१)

भ्राता ते फाल्गुनो नाम विद्ध्येनं नरदैवतम् ॥ (२।२)

नरनारायणौ द्वौ तावागतौ नर्मदातटे । (३।१)

ज्ञानं तस्यैव यो राजन्भक्तिमान्वै जनार्दने ॥ (३।२)

समं पश्यति सर्वेषु स्थावरेषु चरेषु च । (४।१)

ब्राह्मणं श्वपचं चैव तत्र प्रीतो जनार्दनः ॥ (४।२)

ऐकात्म्यं पश्य कौन्तेय मयि चात्मनि नान्तरम् । (५।१)

नरनारायणाभ्यां हि कृतं बदरिकाश्रमम् ॥ (५।२)

स्थापितः शङ्करस्तत्र लोकानुग्रहकारणात् । (६।१)

त्रिमूर्तिस्थापितं लिङ्गं स्वर्गमार्गानुमुक्तिदम् ॥ (६।२)

तत्र गत्वा शुचिर्भूत्वा ह्येकरात्रोपवासकृत् । (७।१)

रजस्तमस् तथा त्यक्त्वा सात्त्विकं भावमाश्रयेत् ॥ (७।२)

रात्रौ जागरणं कृत्वा मधुमासाष्टमीदिने । (८।१)

अथवा च चतुर्दश्याम् उभौ पक्षौ च कारयेत् ॥ (८।२)

आश्विनस्य विशेषेण कथितं तव पाण्डव । (९।१)

स्नापयेत् परया भक्त्या क्षीरेण मधुना सह ॥ (९।२)

दध्ना शर्करया युक्तं घृतेन समलंकृतम् । (१०।१)

पञ्चामृतम् इदं पुण्यं स्नापयेद् वृषभध्वजम् ॥ (१०।२)

स्नाप्यमानं शिवं भक्त्या वीक्षते यो विमत्सरः । (११।१)

तस्य वासः शिवोपान्ते शक्रलोके न संशयः ॥ (११।२)

शाठ्येनापि नमस्कारः प्रयुक्तः शूलपाणिने । (१२।१)

संसारमूलबद्धानामुद्वेष्टनकरो हि यः ॥ (१२।२)

तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । (१३।१)

येनौं नमः शिवायेति मन्त्राभ्यासः स्थिरीकृतः ॥ (१३।२)

यः पुनः स्नापयेद् भक्त्या एकभक्तो जितेन्द्रियः । (१४।१)

तस्यापि यत्फलं पार्थ वक्ष्ये तल्लेशतस्तव ॥ (१४।२)

पीडितो वृद्धभावेन तव भक्त्या वदाम्यहम् । (१५।१)

ते यान्ति परमं स्थानं भित्त्वा भास्करमण्डलम् ॥ (१५।२)

संसारे सर्वसौख्यानां निलयास्ते भवन्ति च । (१६।१)

आश्चर्यं ज्ञातिवर्गाणां धर्माणां निलयास्तु ते ॥ (१६।२)

सम्पन्नाः सर्वकामैस्ते पृथिव्यां पृथिवीपते । (१७।१)

श्राद्धं तत्रैव यः कुर्यान्नर्मदोदकमिश्रितम् ॥ (१७।२)

योग्यैश्च ब्राह्मणैर् राजन्कुलीनैर्वेदपारगैः । (१८।१)

सुरूपैश्च सुशीलैश्च स्वदारनिरतैः शुभैः ॥ (१८।२)

आर्यदेशप्रसूतैश्च श्लक्ष्णैश्चैव सुरूपिभिः । (१९।१)

कारयेत्पिण्डदानं वै भास्करे कुतपस्थिते ॥ (१९।२)

पितॄणां परमं लोकं यदीच्छेद्धर्मनन्दन । (२०।१)

वर्जयेत्तान्प्रयत्नेन काणान्दुष्टांश्च दाम्भिकान् ॥ (२०।२)

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन योग्यं विप्रं समाश्रयेत् । (२१।१)

नरकान्मोचयेत्प्रेतान्कुम्भीपाकपुरोगमान् ॥ (२१।२)

मोक्षो भवति सर्वेषां पितॄणां नृपनन्दन । (२२।१)

विप्रेभ्यः काञ्चनं दद्यात्प्रीयतां मे पितामहः ॥ (२२।२)

अन्नं च दापयेत्तत्र भक्त्या वस्त्रं च भारत । (२३।१)

गां वृषं मेदिनीं दद्याच्छत्रं शस्तं नृपोत्तम ॥ (२३।२)

स पुमान्स्वर्गमाप्नोति इत्येवं शङ्करो ऽब्रवीत् । (२४।१)

प्राणत्यागं तु यः कुर्याच्छिखिना सलिलेन वा ॥ (२४।२)

अनाशकेन वा भूयः स गच्छेच्छिवमन्दिरम् । (२५।१)

नरनारायणीतीरे देवद्रोण्यां च यो नृप ॥ (२५।२)

स वसेदीश्वरस्याग्रे यावद् इन्द्राश्चतुर्दश । (२६।१)

पुनः स्वर्गाच्च्युतः सो ऽपि राजा भवति वीर्यवान् ॥ (२६।२)

सर्वैश्वर्यगुणैर्युक्तः प्रजापालनतत्परः । (२७।१)

ततः स्मरति तत्तीर्थं पुनरेवागमिष्यति ॥ (२७।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे नारायणीतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम पञ्चनवतितमो ऽध्यायः ॥ (२८।१)