श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततो गच्छेत्परं तीर्थं पुण्यं पापप्रणाशनम् । (१।२)

माण्डव्यो यत्र संसिद्ध ऋषिर्नारायणस्तथा ॥ (१।३)

नारायणेन शुश्रूषा शूलस्थेन कृता पुरा । (२।१)

तत्र स्नात्वा महाराज मुच्यते पापकञ्चुकात् ॥ (२।२)

युधिष्ठिर उवाच । (३।१)

आश्चर्यमेतल्लोकेषु यत्त्वया कथितं मुने । (३।२)

न दृष्टं न श्रुतं तात शूलस्थेन तपः कृतम् ॥ (३।३)

एतत्सर्वं कथय मे ऋषिभिः सहितस्य वै । (४।१)

अस्य तीर्थस्य माहात्म्यं माण्डव्यस्य कुतूहलात् ॥ (४।२)

श्रीमार्कण्डेय उवाच । (५।१)

शृणु राजन्यथावृत्तपुरा त्रेतायुगे क्षितौ । (५।२)

लोकपालोपमो राजा देवपन्नो महामतिः ॥ (५।३)

धर्मज्ञश्च कृतज्ञश्च यज्वा दानरतः सदा । (६।१)

प्रजा ररक्ष यत्नेन पिता पुत्रान् इवौरसान् ॥ (६।२)

दात्यायनी प्रिया भार्या तस्य राज्ञो वशानुगा । (७।१)

हारनूपुरघोषेण झङ्काररवनादिता ॥ (७।२)

परस्परं तयोः प्रीतिर् वर्धते ऽनुदिनं नृप । (८।१)

वंशस्तम्बे स्थितो राजा संशास्ति पृथिवीमिमाम् ॥ (८।२)

हस्त्यश्वरथसम्पूर्णां धनवाहनसंयुताम् । (९।१)

अलंकृतो गुणैः सर्वैर् अनपत्यो महीपतिः ॥ (९।२)

दुःखेन महताविष्टः संतप्तः सन्ततिं विना । (१०।१)

स्नानहोमरतो नित्यं द्वादशाब्दानि भारत ॥ (१०।२)

व्रतोपवासनियमैः पत्नीभिः सह तस्थिवान् । (११।१)

आराधयद्भगवतीं चामुण्डां मुण्डमर्दिनीम् ॥ (११।२)

स्तोत्रैर् अनेकैर् भक्त्या च पूजाविधिसमाधिना । (१२।१)

जय वाराहि चामुण्डे जय देवि त्रिलोचने ॥ (१२।२)

ब्राह्मि रौद्रि च कौमारि कात्यायनि नमो ऽस्तु ते । (१३।१)

प्रचण्डे भैरवे रौद्रि योगिन्याकाशगामिनि ॥ (१३।२)

नास्ति किंचित्त्वया हीनं त्रैलोक्ये सचराचरे । (१४।१)

राज्ञा स्तुता च संतुष्टा देवी वचनमब्रवीत् ॥ (१४।२)

वरयस्व यथाकामं यस्ते मनसि वर्तते । (१५।१)

आराधिता त्वया भक्त्या तुष्टा दास्यामि ते वरम् ॥ (१५।२)

देवपन्न उवाच । (१६।१)

यदि तुष्टासि देवेशि वरार्हो यदि वाप्यहम् । (१६।२)

पुत्रसन्तानरहितं संतप्तं मां समुद्धर ॥ (१६।३)

सन्तानं नय मे वृद्धिं गोत्ररक्षां कुरुष्व मे । (१७।१)

अपुत्रिणां गृहाणीह श्मशानसदृशानि हि ॥ (१७।२)

पितरस्तस्य नाश्नन्ति देवता ऋषिभिः सह । (१८।१)

क्रियमाणे ऽप्यहरहः श्राद्धे मत्पितरः सदा ॥ (१८।२)

दर्शयन्ति सदात्मानं स्वप्ने क्षुत्पीडितं मम । (१९।१)

इति राज्ञो वचः श्रुत्वा देवी ध्यानमुपागता ॥ (१९।२)

दिव्येन चक्षुषा दृष्टं त्रैलोक्यं सचराचरम् । (२०।१)

प्रसन्नवदना देवी राजानमिदमब्रवीत् ॥ (२०।२)

सन्तानं नास्ति ते राजंस्त्रैलोक्ये सचराचरे । (२१।१)

यजस्व यज्ञपुरुषमपत्यं नास्ति ते ऽन्यथा ॥ (२१।२)

मया दृष्टं महीपाल त्रैलोक्यं दिव्यचक्षुषा । (२२।१)

एवमुक्त्वा गता देवी राजा स्वगृहमागमत् ॥ (२२।२)

इयाज यज्ञपुरुषं संजाता कन्यका ततः । (२३।१)

तेजस्विनी रूपवती सर्वलोकमनोहरा ॥ (२३।२)

देवगन्धर्वलोके ऽपि तादृशी नास्ति कामिनी । (२४।१)

तस्या नाम कृतं पित्रा हर्षात् कामप्रमोदिनी ॥ (२४।२)

ततः कालेन ववृधे रूपेणास्तम्भयज्जगत् । (२५।१)

हंसलीलागतिः सुभ्रूः स्तनभारावनामिता ॥ (२५।२)

रक्तमाल्याम्बरधरा कुण्डलाभरणोज्ज्वला । (२६।१)

दिव्यानुलेपनवती सखीभिः सा सुरक्षिता ॥ (२६।२)

कुचमध्यगतो हारो विद्युन्मालेव राजते । (२७।१)

भ्रमराञ्चितकेशी सा बिम्बोष्ठी चारुहासिनी ॥ (२७।२)

कर्णान्तप्राप्तनेत्राभ्यां पिबन्तीवाथ कामिनः । (२८।१)

चन्द्रताम्बूलसौरभ्यैराकर्षन्तीव मन्मथम् ॥ (२८।२)

कम्बुग्रीवा चारुमध्या ताम्रपादाङ्गुलीनखा । (२९।१)

निम्ननाभिः सुजघना रम्भोरू सुदती शुभा ॥ (२९।२)

मातापितृसुहृद्वर्गे क्रीडानन्दविवर्धिनी । (३०।१)

एकस्मिन्दिवसे बाला सखीवृन्दसमन्विता ॥ (३०।२)

चन्दनागरुतांबूलधूपसौमनसाञ्चिता । (३१।१)

गृहीत्वा पुष्पधूपादि गता देवीप्रपूजने ॥ (३१।२)

तडागतट उत्सृज्य भूषणान्यङ्गवेष्टकान् । (३२।१)

चक्रुः सरसिताः क्रीडां जलमध्यगतास्तदा ॥ (३२।२)

क्रीडन्तीं तामवेक्ष्याथ ससखीं विमले जले । (३३।१)

राक्षसः शम्बरो नाम श्येनरूपेण चागमत् ॥ (३३।२)

गृहीता जलमध्यस्था तेन सा काममोदिनी । (३४।१)

खमुत्पपात दुष्टात्मा गृहीत्वाभरणान्यपि ॥ (३४।२)

वायुमार्गं गतः सो ऽथ कामिन्या सह भारत । (३५।१)

अपतन्कुण्डलादीनि यत्र तोये महामुनिः ॥ (३५।२)

माण्डव्यो नर्मदातीरे काष्ठवत्संजितेन्द्रियः । (३६।१)

लीनो माहेश्वरे स्थाने नारायणपदे परे ॥ (३६।२)

तस्य चानुचरो भ्राता भ्रातुः शुश्रूषणे रतः । (३७।१)

तपोजपकृशीभूतो दध्यौ देवं जनार्दनम् ॥ (३७।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे काममोदिनीहरणवर्णनं नामैकोनसप्तत्यधिशततमो ऽध्यायः ॥ (३८।१)