मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

मन्मथेशं ततो गच्छेत् सर्वदेवनमस्कृतम् । (१।२)

स्नानमात्रान्नरो राजन्यमलोकं न पश्यति ॥ (१।३)

अनपत्या या च नारी स्नायाद् वै पाण्डुनन्दन । (२।१)

पुत्रं सा लभते पार्थ सत्यसङ्घं दृढव्रतम् ॥ (२।२)

तत्र स्नात्वा नरो राजञ्छुचिः प्रयतमानसः । (३।१)

उपोष्य रजनीमेकां गोसहस्रफलं लभेत् ॥ (३।२)

कामिकं तीर्थराजं तु तादृशं न भविष्यति । (४।१)

त्रिरात्रं कुरुते राजन्स गोलक्षफलं लभेत् ॥ (४।२)

तत्र नृत्यं प्रकर्तव्यं तुष्यते परमेश्वरः । (५।१)

गीतवादित्रनिर्घोषै रात्रौ जागरणेन च ॥ (५।२)

एरण्ड्यां च महादेवो दृष्टो मे मन्मथेश्वरः । (६।१)

किं समर्थो यमो रुष्टो भद्रो भद्राणि पश्यति ॥ (६।२)

कामेन स्थापितः शम्भुरेतस्मात् कामदो नृप । (७।१)

सोपानः स्वर्गमार्गस्य पृथिव्यां मन्मथेश्वरः ॥ (७।२)

विशेषश्चात्र सन्ध्यायां श्राद्धदाने च भारत । (८।१)

अन्नदानेन राजेन्द्र कीर्तितं फलमुत्तमम् ॥ (८।२)

एतत्ते सर्वमाख्यातं तव भक्त्या तु भारत । (९।१)

पृथिव्यां सागरान्तायां प्रख्यातो मन्मथेश्वरः ॥ (९।२)

गोदानं पाण्डवश्रेष्ठ त्रयोदश्यां प्रकारयेत् । (१०।१)

चैत्रे मासि सिते पक्षे तत्र गत्वा जितेन्द्रियः ॥ (१०।२)

रात्रौ जागरणं कृत्वा देवस्याग्रे नृपोत्तम । (११।१)

दीपं भक्त्या घृतेनैव देवस्याग्रे निवेदयेत् ॥ (११।२)

स्त्र्यथ वा पुरुषो वापि सममेतत्फलं स्मृतम् ॥ (१२।१)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे मन्मथेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम द्व्यधिकशततमो ऽध्यायः ॥ (१३।१)