मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र परं तीर्थमयोनिजम् । (१।२)

स्नातमात्रो नरस्तत्र न पश्येद् योनिसङ्कटम् ॥ (१।३)

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेद् देवमीश्वरम् । (२।१)

अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर ॥ (२।२)

तथा मोचय मां देव सम्भवाद् योनिसङ्कटात् । (३।१)

गन्धपुष्पादिधूपैश्च स मुच्येत् सर्वपातकैः ॥ (३।२)

तस्य देवस्य यो भक्त्या कुरुते लिङ्गपूरणम् । (४।१)

स वसेद्देवदेवस्य यावत्सिक्थस्य संख्यया ॥ (४।२)

अयोनिजे महादेवं स्नापयेद् गन्धवारिणा । (५।१)

मधुक्षीरेण दध्ना वा स लभेद् विपुलां श्रियम् ॥ (५।२)

अष्टभ्यां च सिते पक्षे असितां वा चतुर्दशीम् । (६।१)

पूजयित्वा महादेवं प्रीणयेद् गीतवाद्यकैः ॥ (६।२)

वसेत्स च शिवे लोके ये कुर्वन्ति मनोहरम् । (७।१)

ते वसन्ति शिवे लोके यावद् आभूतसम्प्लवम् ॥ (७।२)

तस्य देवस्य भक्त्या तु यः करोति प्रदक्षिणाम् । (८।१)

विज्ञापयंश्च सततं मन्त्रेणानेन भारत ॥ (८।२)

तस्य यत्फलमुद्दिष्टं पारम्पर्येण मानवैः । (९।१)

सकाशाद्देवदेवस्य तच्छृणुष्व समाधिना ॥ (९।२)

अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर । (१०।१)

तथा मोचय मां शर्व सम्भवाद्योनिसङ्कटात् ॥ (१०।२)

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैः कंठशोषणतत्परैः । (११।१)

येनौंनमः शिवायेति प्रोक्तं देवस्य संनिधौ ॥ (११।२)

तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । (१२।१)

येनौंनमः शिवायेति मन्त्राभ्यासः स्थिरीकृतः ॥ (१२।२)

न तत्फलमवाप्नोति सर्वदेवेषु वै द्विजः । (१३।१)

यत्फलं समवाप्नोति षडक्षर उदीरणात् ॥ (१३।२)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेच्छिवयोगिनम् । (१४।१)

द्विजानामयुतं साग्रं स लभेत् फलमुत्तमम् ॥ (१४।२)

अथवा भक्तियुक्तस्तु तेषां दान्ते जितेन्द्रिये । (१५।१)

संस्कृत्य ददते भिक्षां फलं तस्य ततो ऽधिकम् ॥ (१५।२)

यतिहस्ते जलं दद्याद् भिक्षां दत्त्वा पुनर्जलम् । (१६।१)

सा भिक्षा मेरुणा तुल्या तज्जलं सागरोपमम् ॥ (१६।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे अयोनिप्रभवतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम षड्विंशत्युत्तरशततमो ऽध्यायः ॥ (१७।१)