श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

कामप्रमोदिनीसख्यो नीयमानां च तेन तु । (१।२)

दृष्ट्वा ताश् चुक्रुशुः सर्वा निःसृत्य जलमध्यतः ॥ (१।३)

गता राजगृहे सर्वाः कथयन्ति सुदुःखिताः । (२।१)

कामप्रमोदिनी राजन्हृता श्येनेन पक्षिणा ॥ (२।२)

क्रीडन्ती च जलस्थाने तडागे देवसन्निधौ । (३।१)

अन्वेष्या च त्वया राजंस्तस्य मार्गं विजानता ॥ (३।२)

तासां तद्वचनं श्रुत्वा देवपन्नः सुदुःखितः । (४।१)

हाहेत्युक्त्वा समुत्थाय रुदमानो वरासनात् ॥ (४।२)

मन्त्रिभिः सहितस्तस्मिंस्तडागे जलसन्निधौ । (५।१)

न चिह्नं न च पन्थानं दृष्ट्वा दुःखान्मुमोह च ॥ (५।२)

तस्य राज्ञस्तु दुःखेन दुःखितो नागरो जनः । (६।१)

क्षणेनाश्वासितो राजा मन्त्रिभिः सपुरोहितैः ॥ (६।२)

किं कुर्म इत्युवाचेदमस्मिन्काले विधीयताम् । (७।१)

सर्वैस्तत्संविदं कृत्वा वाहिनीं चतुरङ्गिणीम् ॥ (७।२)

प्रेषयामि दिशः सर्वा हस्त्यश्वरथसंकुला । (८।१)

वादित्राणि च वाद्यन्ते व्याकुलीभूतसंकुले ॥ (८।२)

नाराचैस्तोमरैर्भल्लैः खड्गैः परश्वधादिभिः । (९।१)

राजा संनाहबद्धो ऽभूद्गनं ग्रसते किल ॥ (९।२)

न देवो न च गन्धर्वो न दैत्यो न च राक्षसः । (१०।१)

किं करिष्यति राजाद्य न जाने रोषनिष्कृतिम् ॥ (१०।२)

नागरो ऽपि जनस्तत्र दृष्ट्वा चकितमानसः । (११।१)

चतुर्दशसहस्राणि दन्तिनां सृणिधारिणाम् ॥ (११।२)

अश्वारोहसहस्राणि ह्यशीतिः शस्त्रपाणिनाम् । (१२।१)

रथानां त्रिसहस्राणि विंशतिर्भरतर्षभ ॥ (१२।२)

सङ्ग्रामभेरीनिनदैः खुररेणुर्नभोगता । (१३।१)

एतस्मिन्नन्तरे तात रक्षको नगरस्य हि ॥ (१३।२)

गृहीत्वाभरणं तस्यास्त्वङ्गप्रत्यङ्गिकं तथा । (१४।१)

कुण्डलाङ्गदकेयूरहारनूपुरझल्लरीः ॥ (१४।२)

निवेद्याकथयद्राज्ञे मया दृष्टं त्ववेक्षणात् । (१५।१)

तापसानामाश्रमे तु माण्डव्यो यत्र तिष्ठति ॥ (१५।२)

तापसैर्वेष्टितो यत्र ददृशे तत्र सन्निधौ । (१६।१)

दण्डवासिवचः श्रुत्वा प्रत्यक्षाङ्गविभूषणम् ॥ (१६।२)

स क्रोधरक्तनयनो मन्त्रिणो वीक्ष्य नैगमान् । (१७।१)

ईदृग्भूतसमाचारो ब्राह्मणो नगरे मम ॥ (१७।२)

चौरचर्यां व्रतच्छन्नः परद्रव्यापहरकः । (१८।१)

तेन कन्या हृता मे ऽद्य तपस्विपापकर्मिणा ॥ (१८।२)

शाकुन्तं रूपमास्थाय जलस्थो गगनं ययौ । (१९।१)

पाखण्डिनो विकर्मस्थान् बिडालव्रतिकाञ्छठान् ॥ (१९।२)

चाटुतस्करदुर्वृत्तान् हन्यान्नस्त्यस्य पातकम् । (२०।१)

न द्रष्टव्यो मया पापः स्तेयी कन्यापहारकः ॥ (२०।२)

शूलम् आरोप्यतां क्षिप्रं न विचारस्तु तस्य वै । (२१।१)

स च वध्यो मया दुष्टो रक्षोरूपी तपोधनः ॥ (२१।२)

एवं ब्रुवंश्चलन्क्रोधादादिश्य दण्डवासिनम् । (२२।१)

कार्याकार्यं न विज्ञाय शूलमारोपयद्द्विजम् ॥ (२२।२)

पौरा जानपदाः सर्वे अश्रुपूर्णमुखास्तदा । (२३।१)

हाहेत्युक्त्वा रुदन्त्यन्ये वदन्ति च पृथक्पृथक् ॥ (२३।२)

कुत्सितं च कृतं कर्म राज्ञा चण्डालचारिणा । (२४।१)

ब्राह्मणो नैव वध्यो हि विशेषेण तपोवृतः ॥ (२४।२)

यदि रोषसमाचारो निर्वास्यो नगराद्बहिः । (२५।१)

न जातु ब्राह्मणं हन्यात् सर्वपापे ऽप्यवस्थितम् ॥ (२५।२)

राष्ट्रादेनं बहिष्कुर्यात् समग्रधनमक्षतम् । (२६।१)

नाश्नाति च गृहे राजन्नाग्निर्नगरवासिनाम् । (२६।२)

सर्वे ऽप्युद्विग्नमनसो गृहव्याप्तिविवर्जिताः ॥ (२६।३)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे माण्डव्यशूलारोपणवर्णनं नाम सप्तत्यधिकशततमो ऽध्यायः ॥ (२७।१)