श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततः क्रोशान्तरे गच्छेद् अलिकातीर्थमुत्तमम् । (१।२)

अलिका नाम गान्धर्वी कुशीला कुटिलाशया ॥ (१।३)

चित्रसेनस्य दौहित्री विद्यानन्दमृषिं गता । (२।१)

वव्रे ते स्वीकृता तेन दशवर्षाणि तं श्रिता ॥ (२।२)

पतिं जघान तं सुप्तं कस्मिंश्चित् कारणान्तरे । (३।१)

गत्वा निवेदयामास पितरं रत्नवल्लभम् ॥ (३।२)

पित्रा मात्रा च संत्यक्ता बहुभिर्भर्त्सिता नृप । (४।१)

गर्भघ्नी त्वं पतिघ्नी त्वमिति दर्शय मा मुखम् ॥ (४।२)

ब्रह्मघ्नी याहि पापिष्ठे परित्यक्ता गृहाद्व्रज ॥ (५।१)

मार्कण्डेय उवाच । (६।१)

इति दुःखान्विता मूढा ताभ्यां निर्भर्त्सिता सती । (६।२)

तनुं त्यक्तुं मनश्चक्रे प्राप्य तीर्थान्तरं क्वचित् ॥ (६।३)

संपृच्छ्यमाना तीर्थानि ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । (७।१)

श्रुत्वा पापहरं तीर्थं रेवासागरसङ्गमे ॥ (७।२)

तत्र पार्थ तपश्चक्रे निराहारा जितव्रता । (८।१)

चान्द्रायणैर्ब्रह्मकूर्चैः कर्शयामास वै तनुम् । (९।१)

एवं वर्षशतं सार्द्धं व्यतीतं तपसा नृप ॥ (९।२)

तस्या विशुद्धिम् इच्छन्त्याः शिवध्यानार्चनादिभिः । (१०।१)

ततः कतिपयाहोभिस् तस्या ज्ञात्वा हठं परम् । (१०।२)

परितुष्टः शिवः प्राह पार्वत्या परिचोदितः ॥ (१०।३)

ईश्वर उवाच । (११।१)

पुत्रि मा साहसं कार्षीः शुद्धदेहासि साम्प्रतम् । (११।२)

तुष्टो ऽहं तपसा ते ऽद्य वरं वरय वाञ्छितम् ॥ (११।३)

अलिकोवाच । (१२।१)

यदि तुष्टो ऽसि देवेश वरार्हा यद्यहं मता । (१२।२)

नानापापाग्नितप्ताया देहि शुद्धिं परां मम ॥ (१२।३)

त्वं मे नाथो ह्यनाथायास्त्वमेव जगतां गुरुः । (१३।१)

दीनानाथसमुद्धर्ता शरण्यः सर्वदेहिनाम् ॥ (१३।२)

ईश्वर उवाच । (१४।१)

त्वं भद्रे शुद्धदेहासि मा किंचिद् अनुशोचिथाः । (१४।२)

स्वनाम्ना स्थापयित्वेह मां ततः स्वर्गमेष्यसि ॥ (१४।३)

इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तत्रैवान्तरधीयत । (१५।१)

अलिकापि ततो भक्त्या स्नात्वा संस्थाप्य शङ्करम् ॥ (१५।२)

दत्त्वा दानं च विप्रेभ्यो लोकमाप महोत्कटम् । (१६।१)

पितरं च समासाद्य मातरं च युधिष्ठिर ॥ (१६।२)

तैश्च संमानिता प्रीत्या बन्धुभिः सालिका ततः । (१७।१)

विमानवरमारूढा दिव्यमालान्विता नृप ॥ (१७।२)

गौरीलोकमनुप्राप्तसखित्वे ऽद्यापि मोदते । (१८।१)

ततः प्रभृति तत्पार्थ विख्यातम् अलिकेश्वरम् ॥ (१८।२)

तत्र तीर्थे तु या नारी पुरुषो वा युधिष्ठिर । (१९।१)

स्नात्वा सम्पूजयेद्भक्त्या महादेवमुमायुतम् ॥ (१९।२)

स पापैर्विविधैर्मुक्तो लोकमाप्नोति शांकरम् । (२०।१)

मानसं वाचिकं पापं कायिकं यत्पुरा कृतम् ॥ (२०।२)

सर्वं तद्विलयं याति भोजयित्वा द्विजान्सदा । (२१।१)

दीपं दत्त्वा च देवाग्रे न रोगैः परिभूयते ॥ (२१।२)

धूपपात्रं विमानं च घण्टां कलशमेव च । (२२।१)

दत्त्वा देवाय राजेन्द्र शाक्रं लोकमवाप्नुयात् ॥ (२२।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे रेवासागरसङ्गमे ऽलिकेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम पञ्चविंशत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः ॥ (२३।१)