श्रीमार्कण्डेय उवाच । (१।१)

अथान्यत् सम्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । (१।२)

श्रुतमात्रेण येनाशु सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ (१।३)

भिक्षुरूपं परं कृत्वा देवदेवो महेश्वरः । (२।१)

एकशालां गतो ग्रामं भिक्षार्थी क्षुत्पिपासितः ॥ (२।२)

अक्षसूत्रोद्यतकरो भस्मगुण्ठितविग्रहः । (३।१)

स्फुरत्त्रिशूलो विश्वेशो जटाकुण्डलभूषितः ॥ (३।२)

कृत्तिवासा महाकायो महाहिकृतभूषणः । (४।१)

वादयन्वै डमरुकं डिण्डिमप्रतिमं शुभम् ॥ (४।२)

कपालपाणिर्भगवान्बालकैर् बहुभिर् वृतः । (५।१)

क्वचिद्गायन्हसंश्चैव नृत्यन्वदन् क्वचित् क्वचित् ॥ (५।२)

यत्र यत्र गृहे देवो लीलया डिण्डमं न्यसेत् । (६।१)

भाराक्रान्तं गृहं पार्थ तत्रतत्र विनश्यति ॥ (६।२)

एवं सम्प्रचरन् देवो वेष्टितो बहुभिर् जनैः । (७।१)

दृश्यादृश्येन रूपेण निर्जगाम बहिः प्रभुः ॥ (७।२)

इतश्चेतश्च धावन्तं न पश्यन्ति यदा जनाः । (८।१)

विस्मितास्ते स्थिताः शम्भुर्भविष्यति ततो ऽस्तुवन् ॥ (८।२)

तेषां तु स्तुवतां भक्त्या शङ्करं जगतां पतिम् । (९।१)

डिण्डिरूपो हि भगवांस्तदासौ प्रत्यदृश्यत ॥ (९।२)

तदाप्रभृति देवेशो डिण्डिमेश्वर उच्यते । (१०।१)

दर्शनात् स्पर्शनाद् राजन् सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ (१०।२)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे एकशालडिण्डिमेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम द्वादशोत्तरद्विशततमो ऽध्यायः ॥ (११।१)