मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । (१।२)

आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम् ॥ (१।३)

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत् पितृदेवताः । (२।१)

देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः ॥ (२।२)

मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । (३।१)

पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम् ॥ (३।२)

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । (४।१)

अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकाले ऽथवा नृप ॥ (४।२)

सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषो ऽपि वा । (५।१)

पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता ॥ (५।२)

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । (६।१)

प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः ॥ (६।२)

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । (७।१)

पूजयेत् परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा ॥ (७।२)

स गच्छेत् परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः ॥ (८।१)

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां पञ्चम आवन्त्यखण्डे रेवाखण्डे सिद्धेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं नाम षट्षष्ट्युत्तरशततमो ऽध्यायः ॥ (९।१)